witdiary ทุกๆวัน คือ วันสำคัญ

แสงสว่าง

2010-09-23T15:36:00.000+07:00

เทอมนี้ผมได้รับมอบหมายให้สอนนักศึกษาในวิชาเลือก โดยส่วนใหญ่นักศึกษาที่เรียนมักเป็นนักศึกษาชั้นปี 3และ 4 การเปิดวิชาเลือกอย่างกะทันหันทำให้มีนักศึกษาหลายคนไม่สามารถเรียนได้ในเวลาปกติ ผมเลยสละเวลาช่วงเย็นสอนหนังสือพวกเขา นั่นย่อมทำให้ตลอดวันจันทร์ถึงวันพฤหัส ผมต้องสอนหนังสือจนมืดทีเดียว

ทุกสิ่งทุกอย่างยังปกติ จนเริ่มมีข่าวลือ ว่าแม่บ้านที่คณะเศรษฐศาสตร์เจอผี โดยสถานที่ที่เจอคือห้องที่ติดกับห้องที่ผมสอน แน่นอนผมเชื่อว่าเรื่องที่ได้ยิน เป็นเรื่องโคมลอยและไม่จริง และผมก็ไม่ใช่คนกลัวผี

ทุกเย็นเมื่อสอนเสร็จผมจะเป็นคนปิดไฟและล็อกห้อง ในวันหนึ่งขณะที่ผมปิดไฟในห้องเรียน ห้องเรียนมืดมาก ในใจของผมเกิดความกลัวโดยไม่รู้สาเหตุ อย่างหนึ่งคือกลัวผีขึ้นมา ผมรีบล็อกห้องและเดินไปจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว

ในวันต่อมา ผมเริ่มที่จะพกไฟฉายตัวเล็กๆติดตัวไปด้วย เมื่อสอนเสร็จก็ปิดไฟและล็อกห้องตามปกติ การมีไฟฉายให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ความสว่างทำให้ความกลัวของผมหมดไป ผมเริ่มไตร่ตรองอย่างรอบคอบ ความกลัวคืออุปทานที่เราสมมติให้เราเกิดความกลัว ซึ่งสิ่งเหล่านั้นไม่เคยมีอยู่จริง แต่เมื่อเรามีปัญญา ซึ่งเปรียบเหมือนไฟฉายที่ส่องในความมืด อุปทานต่างๆก็หายไป กลายเป็นความเข้าใจว่า ความกลัวเกิดจากสิ่งที่เราสร้างอุปทานขึ้นมาเอง

ขอบคุณปัญญาทีทำให้ผมรู้ว่า ทุกสิ่งเป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นเองทั้งนั้น โลกใบนี้ไม่มีอะไรน่ากลัวเลย จงเดินหน้า และก้าวข้ามทุกอย่าง เพื่อที่จะได้ทำประโยชน์ต่อไป

ภาพลวงตา

2010-06-04T20:02:00.000+07:00

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา ผมเกิดความทุกข์บางอย่าง ความทุกข์ของผมเกิดจากการมุ่งมั่นที่มากเกินไป และใส่ใจกับคำพูดและการกระทำของผู้ที่แสดงว่าหวังดีแต่มีเจตนาร้าย

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คือ ช่วงเริ่มต้นการทำงานในช่วงสองปีก่อนผมมุ่งมั่นและคิดว่าการที่เป็นครู ผมต้องถ่ายทอดความรู้ให้ดีที่สุด แต่ในความจริงการเริ่มต้นทำงานในทุกๆงานเป็นธรรมดาที่การเริ่มต้นอาจไม่ดีนัก สิ่งที่ดีที่สุดคือการเรียนรู้และค่อยๆพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น แต่ในช่วงเวลานั้นผมได้เจอเพื่อนผู้หวังดีแต่มีเจตนาร้าย คอยยุแยง และบอกว่าก่อนหน้านี้คนอื่นเค้าสอนดีนะ เด็กไม่ตกขนาดนี้ ความทุกข์เลยเกิดขึ้นกับผม

ในช่วงเวลานั้นผมโง่เขลาเกินกว่าที่จะรู้จักคำว่าอุเบกขา นั่นคือ ถ้าเราทำเรื่องใดเรื่องหนึ่งอย่างดีที่สุดแล้ว ด้วยใจที่บริสุทธิ์ ผลลัพธิ์ของมันจะเป็นอย่างไรขอให้เรียนรู้และปรับปรุงให้ดีขึ้น สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ให้เอามาเป็นความทุกข์ รวมถึงในช่วงเวลานั้น ผมมีความขัดแย้งในเรื่องวิชาการที่ไม่ตรงกันกับอาจารย์ท่านหนึ่ง ผลลัพท์ส่งผลให้นักศึกษาที่ควรจะได้รับเกรดเอ จากความมุ่งมั่นและพยายาม กลับทำให้เกรดของเค้าได้แค่บี ช่วงนั้นผมมักโทษตัวเองว่าสาเหตุส่วนหนึ่งเกิดจากผม ความเป็นครูทำให้เราเสียใจ การเป็นครูคือความรักและความมีเมตตาที่มีต่อเด็กๆ แต่การที่บางฝ่ายอยากเอาชนะ และส่งผลต่อนักศึกษามันเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วหรือสำหรับความเป็นครู ผมเรียนรู้บทเรียนในวันนั้น และเข้าใจว่าคนเราเป็นแบบนี้เอง มีอีโก้และคิดว่าโลกใบนี้ ตัวเองเก่งที่สุด ความอ่อนน้อมถ่อมตนเท่านั้นที่นำมาสู่ความสำเร็จ

ผมทุกข์อยู่ถึงเกือบหนึ่งปีจากเหตุการณ์ดังกล่าว จนวันหนึ่งผมได้ทบทวนและคิดไตร่ตรองบางอย่าง ว่าโลกใบนี้คือสิ่งสมมติเท่านั้น ตัวของผมคือสิ่งสมมติ ตัวของเพื่อนก็คือสิ่งสมมติเช่นกัน แล้วนี่เรากำลังโง่กับสิ่งสมมติหรือนี่ที่ทำให้เราทุกข์ ผมเริ่มยิ้มออกกับภาพลวงตาอันนี้และเข้าใจ จนให้อภัยกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น คนเราก็มาเล่นเกมส์แค่ช่วงหนึ่งเท่านั้นและก็ลาจากโลกนี้ไป ทำไมผมไม่เล่นเกมส์ครั้งนี้ให้สนุกละ จะมาแบกโลกอยู่ทำไม และจะใช้เวลาที่อยู่บนโลกใบนี้ให้มีค่าและมีความหมายที่สุด ยามใดที่มีความทุกขืก็จงรู้ใว้ว่าโลกคือภาพลวงตาและเป็นเพียงสิ่งสมมติเท่านั้น ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการเล่นเกมส์บนโลกใบนี้

ครอบครัว

2010-04-13T22:28:00.001+07:00

ผมคงเริ่มต้นการเขียนบันทึกนี้ด้วยการกล่าว สวัสดีวันสงกรานต์กันก่อนนะครับ ในช่วงเวลาสำคัญในแต่ละปี คือสงกรานต์และปีใหม่ แน่นอน ผมมักใช้เวลาอยู่กับครอบครัวที่นครศรีธรรมราช การใช้เวลาอยู่กับครอบครัวให้ความรู้สึกที่อบอุ่นใจให้ผมเสมอ ถามว่าการอยู่กับครอบครัวนี่สนุกตรงใหน

ในความคิดของผมครอบครัว คือ สิ่งที่สำคัญมาก เป็นแบคอัพที่ทำใหเราไม่กลัวที่เผชิญสิ่งต่างๆที่อยู่นอกบ้าน เพราะเรารู้ว่า เมื่อมีอะไรเกิดขึ้น เราจะได้รับกำลังใจ และแรงใจจากคนในครอบครัวอย่างแน่นอน

การได้ทานอาหารฝีมือคุณแม่ ก็เป็นความสุขของผมเช่นกัน รสชาติเก่าๆ และความทรงจำที่มีค่าเกิดขึ้นช่วงนี้นี่เอง พอทานข้าวเสร็จก็จะสำนึกถึงบุญคุณข้าวแดงแกงร้อน ฝีมือแม่ยิ่งกินยิ่งอร่อย แต่ไม่ดีที่น้ำหนักจะเพิ่มขึ้นอย่างผิดหูผิดตา แต่ไม่เป็นไร ค่อยไปตีแบด และจ็อกกิ้งให้มากขึ้น

ช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดที่ผมชอบ คือช่วงเวลาทานอาหารเย็น บ้านเราจะทานข้าวกันนานมาก โดยคุยกันเรื่องต่างๆ รวมถึงถ้าอาๆมาจาก กทม การพูดคุยในมื้อเย็นจะออกอรรถรสเอามากๆเลยนะ

ผมมองว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความสุขที่ไม่ต้องดิ้นรน ไม่ต้องไปแสวงหาจากการท่องเที่ยวในช่วงเทศกาลให้เหนื่อย ความสุขแบบนี้ผมจะจดจำและจะพยายามให้ครอบครัวในอนาคตของผมมีความสุขเช่นเดียวกัน ขอบคุณครอบครัวที่ได้ความสุขกับผมในวันนี้เพื่อผมจะได้มอบความสุขให้กับคนอื่นต่อไป

ความแตกต่างของชนชั้น

2010-02-15T17:19:00.003+07:00

เสียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆๆ กำลังดีใจเอามากเมื่อเจอน้องนุช น้องสาวของผม ผมไม่แปลกใจที่ทำไมเด็กผู้หญิงคนนั้นจึงดีใจอย่างมากเช่นนั้น

ครอบครับของพวกเราเริ่มรู้จักน้องบีม เมื่อประมาณครึ่งปีที่ผ่านมา การพัฒนาเศรษฐกิจที่ทำให้คนบางกลุ่มร่ำรวย แต่คนส่วนใหญ่ของประเทศกลับยากจน จึงทำให้ครอบครัวของเรารู้จักเด็กผู้หญิงคนนี้

บีมย้ายตามครอบครัวซึ่งมีภูมิลำเนาอยู่ที่เชียงราย ความยากแค้นทำให้ต้องย้ายที่อยู่อาศัยมาทำงานที่นครศรีธรรมราช และมาเช่าบ้านไกล้กับบ้านของพวกเรา เริ่มต้นบีมเป็นเด็กที่ไม่ค่อยชอบไปโรงเรียนนัก เพราะเรียนไม่รู้เรื่อง น้องสาวของผมจึงเป็นครูจำเป็นโดยการสอนคณิตศาสตร์และภาษาอังกฤษให้กับบีมทุกวัน ผลคือบีมเริ่มเรียนทันคนอื่น

หลายครั้งที่พวกเราต้องเดินทางโดยเครื่องบิน บีมมักจะฝันเสมอว่าอยากไปส่งหรือไปรับพวกเรา ผมเข้าใจความฝันวัยเด็กของเค้า บีมคงอยากเห็นเครื่องบินไกล้ๆนั่นเอง

มันเป็นความฝันของผมที่เป็นไปได้ยาก ผมอยากให้คนในประเทศมีความเท่าเทียมกันมากกว่านี้ ผมอยากเห็นเด็กตัวเล็กเช่นบีม ได้สนุกตามวัยของเค้าในภูมิลำเนาที่เค้าควรอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาคนในครอบครัว

ผมอยากให้การศึกษาทำให้เด็กทุกคนมีความสุข ที่จะได้ไปโรงเรียน และที่สำคัญเมื่อเค้าไปโรงเรียนแล้วเค้าควรจะได้รับความรู้และคุณธรรมจากครูที่สอนเค้า

หรือเรื่องที่ผมกำลังคิดเป็นแค่ความฝันเท่านั้น?

ต้อนรับวันวาเลนไทน์

2010-02-13T11:08:00.001+07:00

ปีนี้วันวาเลนไทตรงกับวันอาทิตย์ และเป็นช่วงที่ผมปิดคลาสการสอนทุกอย่างได้เสร็จสิ้น อาทิตย์นี้จึงเป็นอาทิตย์ที่ผมรู้สึกสบายๆอาทิตย์หนึ่ง ผมเลยวางแผนว่าวันแห่งความรักในปีนี้จะใช้เวลาอยู่กับพ่อแม่และคนในครอบครัวที่นครศรีธรรมราช

กิจกรรมแรกที่ผมกลับถึงบ้าน พ่อและแม่ น้องนุชและผมเราตรงดิ่งไปเยี่ยมคุณยายที่ปัจจุบันอายุ 102 ปีแต่ยังแข็งแรงอยู่มาก การได้เยี่ยมคนที่สูงอายุเป็นกิจกรรมที่ผมชอบมากนะครับ การได้คิดถึงช่วงเวลาที่คุณยายได้มองเห็นกิจกรรมที่เปลี่ยนไปในช่วงชีวิต ก็คงทำให้คุณยายผมคงพิสวงกับโลกใบนี้ทีเดียว ในครั้งหนึ่งขณะที่ผมกำลังเดินทางไปต่างประเทศ คุณยายกลับถามผมว่าคงต้องใช้เวลาในการเดินทางหลายปีทีเดียวกว่าจะถึงประเทศนั้น เพราะในยุคคุณยายการเดินทางไม่ใช่สะดวกเหมือนในปัจจุบัน แค่นี้ก็ทำให้ผมอดอมยิ้มและมีความสุขนะครับ

กลับถึงบ้าน ผมลืมสนิทที่ว่าตนเองกำลังลดความอ้วน แม่ทำอาหารจานโปรดรออยู่มากมาย ผมก็ไม่ลังเลที่จะทานอาหารอย่างเต็มที่เช่นกัน เฮ้อ วิท คงกว่าจะลดน้ำหนักเท่าเดิมคงออกกำลังกายอีกเยอะเลยนะ

การได้กลับบ้านของผม คือ การปลีกวิเวก ได้อยู่กับตัวเอง ได้อยู่กับบรรยากาศที่เงียบสงบในต่างจังหวัด

ได้เดินออกกำลังกายช้ากับน้องนุช ได้พูดคุยกันในหลายๆเรื่อง ได้ดูแลคุณย่าที่ป่วยอยู่ ได้อ่านหนังสือที่ชอบ

ในช่วงนี้มีเพื่อนของผมหลายคนที่มักโทรมาบ่นมายังไม่มีแฟนรู้สึกเหงาจัง ผมฟังพวกเขาพูดด้วยรอยยิ้ม และตอบไปว่าความรักไม่ใช่มีแต่รูปแบบของคนรักเท่านั้น ยังมีความรักรูปแบบอื่นที่ทำให้เรามีความสุข และที่สำคัญการที่เรามีความรักความเมตตามอบให้กับทุกคนในทุกวัน ผมว่าความรักรูปแบบนี้ดูยิ่งใหญ่และวิเศษมากกว่าทีเดียว

สุขสันต์วันแห่งความรักครับ

อิ่มบุญ

2010-01-25T15:45:00.000+07:00

ความโชคดีหลายๆอย่างของผมที่ได้ทำงานที่มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์อย่างหนึ่งคือ การได้เจอกัลยาณมิตร ที่ชักชวนให้สนใจธรรมะ และได้ร่วมปฏิบัติธรรมอย่างจริงจัง ผมยังจำการเริ่มต้นในชมรมธารใจครั้งแรกได้นะครับ

เริ่มต้นจาก อ.เจริญ สังข์ทอง เพื่อนรักแห่งจิตปัญญาศึกษา สถาบันสันติศึกษา ม.สงขลานครินทร์ได้ชักชวนผมว่า ตอนนี้อ.นัธมน แห่งคณะทันตแพทย์ศาสตร์ ต้องการทีมงานเพื่อทำงานในด้านที่เกี่ยวข้องกับศาสนา ผมไม่ลังเลใจที่จะช่วยงานดังกล่าว

งานแรกที่ผมได้เข้าร่วม คือ การเข้าฟัง อ.สนอง วรอุไร ที่ทางชมรมเชิญมาบรรยายธรรมที่คณะทันตะฯ แม้งานนั้นผมอาจจะไม่ได้ทำงานอย่างเต็มตัวนัก แต่การได้ฟังธรรมจากนักปราชญ์ ก็ทำให้ผมเกิดปิติ มีความสุขจากการได้ฟังธรรม

เมื่อมีโครงการใหม่ๆเกิดขึ้น ผมไม่ลังเลที่จะก้าวเข้ามาเป็นผู้ดำเนินงานอย่างเต็มตัว นั่นคือ เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ผมได้เป็นกรรมการโครงการน้อมนำธรรมสู่ชีวิต โดยเชิญพระอาจารย์สมยศ จากจ.ชัยนาท มาแสดงธรรม การได้ฟังธรรมในครั้งนี้ ทำให้ผมมองเห็นความจริงบางอย่าง รวมถึงสุขที่แท้จริงจากการปฏิบัติธรรม

เมื่อโครงการนี้จบลง ผมมีความสุขที่ได้ทำตัวให้เป็นประโยชน์และเชื่อมั่นว่าวันหนึ่งผมจะมีดวงตาเห็นธรรมและอยู่บนโลกใบนี้อย่างมีความสุข

ตั้งคำถาม

2010-01-13T13:03:00.000+07:00

วันนี้ผมเข้าร่วมเป็นคณะกรรมการสอบสัมภาษณ์นักเรียนที่สอบตรงเข้า ยังคณะเศรษฐศาสตร์ นักเรียนหลายคนมีประวัติ และกิจกรรมที่น่าสนใจมาก ผมมองกิจกรรมที่พวกเขาทำในช่วงมัธยมว่ากิจกรรมเหล่านี้นำมาซึ่งความสุข และการสำนึกในคุณค่าที่ตัวเองได้ทำกิจกรรมต่างๆ

แต่ผมกลับสังเกตพบว่า เหตุใดเมื่อนักเรียนเหล่านี้เข้ามาในมหาวิทยาลัย กิจกรรมต่างๆซึ่งเคยนำมาซึ่งความสุขให้พวกเขากลับลดลง บางคนเข้ามาเป็นนักศึกษาปี1 เป็นนักศึกษาที่น่ารักและตั้งใจเรียน แต่เมื่อปีสูงขึ้นพวกเขากลับเปลี่ยนไปในทางที่แย่ลง

เกิดอะไรขึ้นในระบบการศึกษาของเรา การศึกษาของเราไม่ได้ช่วยเน้นให้พวกเขาพัฒนาความสามารถที่ตัวเองมีให้เก่งยิ่งขึ้น หรือให้เขาได้ทำกิจกรรมที่ตนเองสนใจให้ก่อประโยชน์มากขึ้น

เรากำลังเน้นคนที่เรียนเก่งที่สุด แต่อาจมีความสุขในชีวิตน้อยที่สุด นี่เป็น.โจทย์ที่สำคัญ และอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญเช่นเดียวกัน นักศึกษาบางคนไม่เข้าใจในเรื่องของหน้าที่ คือการตั้งใจเรียนให้มากที่สุดแต่กลับคิดถึงความสูงส่งที่ได้เรียนในมหาวิทยาลัย

น่าสงสารแนวความคิดแบบนี้จัง เราเลยเจอคนที่จะคิดถึงเฉพาะตัวเองเสมอ ผมอยากฝากไว้ว่าหนทางที่เราเล่าเรียนนั้น น่าจะเป็นหนทางที่ทำให้เรามีความสุข ได้ทำอะไรที่เป็นประโยชน์ และยิ่งความรู้
มากขึ้นตัวตนของคนนั้นควรจะเล็กลง

เพราะหนทางที่เราเล่าเรียน คือ การรับใช้ประชาชนนั้นเอง

ทำหน้าที่

2009-12-23T13:27:00.000+07:00

ในช่วงปีใหม่นี้ ผมวางแผนว่าในช่วงวันที่ 28-30 ธ.ค. 52 ผมจะลาหยุด เพื่อได้ใช้เวลาอยู่อยู่กับครอบครัวที่นครศรีธรรมราชเป็นเวลาที่นานขึ้น แต่แล้วแผนการก็เปลี่ยนไป ผมมีงานประชุมงานวิจัยในวันที่ 28 และประชุมของสาขาในวันที่ 29 ทำให้แผนการที่วางแผนไว้เลยต้องเปลี่ยนแปลงทั้งหมด

ตอนแรกก็แอบคิดว่าในเมื่อเราตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าเราจะลา ดังนั้น ก็จะลาละ แต่เมื่อมาคิดให้มากขึ้น สิ่งที่ต้องทำในทั้งสองวันนั้นเป็นหน้าที่ที่ต้องทำ และที่สำคัญช่วงเวลาดังกล่าว ก็ยังไม่ใช่วันหยุด

ผมเลยเปลี่ยนแผนใหม่โดยจะกลับบ้านในวันที่ 30 ธค.ซึ่งเป็นวันเกิดผมเอง และอยู่บ้านน้อยลง แต่มองในแง่ดี ผมก็มีเวลาได้เคลียร์งานหลายอย่างที่คั่งค้าง และที่สำคัญผมไม่ได้ละเลยหน้าที่ของตนเอง พอเริ่มเปลี่ยนวิธีการคิดใหม่ความรู้สึกเซ็งที่เกิดก่อนหน้านี้ก็หายไป

คนเราเกิดมาเพื่ออะไรกันหรือ เมื่อรู้คำตอบแล้วว่าคนเราเกิดมาเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองผมก็รู้ว่า สิ่งที่ผมควรทำคืออะไร

เริ่มนับถอยหลัง

2009-12-15T12:11:00.000+07:00

อีกไม่กี่อาทิตย์จะเป็นช่วงปีใหม่แล้วนะครับ ตอนนี้ผมใจจดใจต่อกับการที่จะได้เฉลิมฉลองช่วงเทศกาลดังกล่าว และที่สำคัญช่วงเวลาไกล้กันนี้ก็เป็นช่วงวันคล้ายวันเกิดของผมด้วยนะครับ

เหตุใดผมจึงตั้งวหน้าตั้งตารอเทศกาลดังกล่าว คงเป็นเพราะว่าช่วงเวลาดังกล่าวผมจะได้ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวอย่างเต็มที่ ได้สนุกสนานกับพ่อแม่ พี่น้องและบรรดาญาตๆที่มากันเต็มบ้าน และเม่อถึงวันเกิด ผมไม่ลืมที่จะระลึกถึงบุญคุณของพ่อแม่ ถ้าไม่มีพวกเขา ก็คงไม่มีผมในวันนี้

ช่วงเวลานี้ แถวบ้านผมคือที่ อ.ฉวาง จ.นครศรีธรรมราช จะมีงานรื่นเริงประจำปี คืองานปีใหม่ที่จัดมามากกว่า 30 ปี นั่นคือ ตั้งแต่ผมลืมตามองงดูโลกใบนี้ ผม ก้อได้เที่ยวงานดังกล่าวแล้ว แม้ว่าเมื่อโตขึ้น ความรู้สึกตื่นเต้นที่ได้เที่ยวงานน้อยลง แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้คือ การได้ระลึกถึงช่วงเวลาในวัยเยาว์ ได้ระลึกถึงพ่อแม่ รวมถึงพี่เอกและน้องนุช

ความมหัศจรรย์ของมนุษย์คงเกิดจากสิ่งนี้เอง คือการได้ระลึกถึงวันที่มีความสุขในอดีตและนำสิ่งนี้มาเป็นพลังในการดำเนินชีวิตต่อไป

เรื่องไม่สบายใจ

2009-12-09T14:11:00.000+07:00

ตอนนี้ผมมีบางเรื่องที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจนัก เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่ต้นปีแล้วนะครับ ผมไปรับงานวิจัยมาชิ้นหนึ่ง แต่พอทำไปทำไป ปรากฏว่า ผมกลายเป็นFree rider ก็คือไม่คอ่ยได้ช่วยงานเพื่อนคนนี้ซักเท่าไหร่นัก

ผลที่ตามมา คือ เพื่อนร่วมงานคนนี้มึ่นตึงและไม่คุยกะผมนะครับ แล้ววิททำไงละ ก็พยายามที่จะถามถึงงาน ถ้าถามใจผมผมไม่ชอบการที่เป็นที่ไม่ช่วยงานคนอื่น ผมไม่สบายใจนักในเรื่องนี้

ผมเริ่มวิเคราะห์ว่าปัญหาอันนี้มันเกิดได้อย่างไร ก็เกิดจากการที่เราทั้งสองยังไหม่มากกับการทำงานวิจัย การแบ่งงานกันทำก็เลยยังไม่ชัดเจนนัก ผลก็เลยผมกลายเป็นคนกินแรงงเพื่อนไป นี่เป็นสิ่งที่ต้องเก็บมาเป็นบทเรียน

ตอนนี้ผมพยายามที่จะทำให้สถานการณ์ของผมและเพื่อนร่วมงานดีขึ้น แต่คงยาก เพราะเธอไม่ค่อยอยากจะคุยกับผมนัก บางทีคนเราก็แปลกนะครับ อีกไม่เกิน 100 ปี เราก็จะตายจากโลกใบนี้ไปแล้วทำไมต้องเบียดเบียน โกรธและเกลียดกันด้วยนะ

ถ้าถามผมผมแค่รู้สึกผิดที่ไม่ได้ช่วยงานเพื่อนคนนี้เลย แต่ผมให้อภัยกับพฤติกรรมบางอย่างที่ผมไม่ชอบนักกับการกระทำของเค้า และจงจดจำไปนะวิทว่าเราจะไม่กระทำพฤติกรรมดังกล่าวกับคนอื่นและถ้าได้ทำงานชิ้นตอ่ไปจงทำให้มากกว่าคนอื่น แต่สำหรับตอนนี้ผมอยากหาทางออกสำหรับงานนี้ให้ดีที่สุด............

กลับไปเยี่ยมกัลยาณีศรีธรรมราช

2009-10-27T11:09:00.001+07:00

เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม 52 ที่ผ่านมา ผมถือโอกาสกลับบ้านไปเยี่ยมพ่อ แม่ เลยถือโอกาสกลับไปเยี่ยมโรงเรียนที่เคยสำเร็จการศึกษา หลายๆครั้งที่ผมกลับบ้าน ผมเพียงแต่ผ่านหน้าโรงเรียนแต่ไม่เคยเข้าไปในโรงเรียนเลย

วันนี้ก็เลยเป็นโอกาสพิเศษที่ได้กลับไปเยี่ยมอาจารย์ กลับไปดูบรรยากาสในปัจจุบันของโรงเรียน โรงเรียนเราเปลี่ยนไปมาก ดูทันสมัยขึ้น ห้องเรียน อาคารเรียนเปลี่ยนไปในทางที่ดีมาก อาจารย์รุ่นที่ผมเรียนหลายคนเกษียณไปมากทีเดียว
แต่ผมก็ได้เจออาจารย์หลายท่านนะครับ ผมมีความสุขจังที่ได้กลับไปโรงเรียนอีกครั้ง

ภาพในวัยเด็ก มิตรภาพที่ผมเคยได้รับสมัยเรียนที่นี่เป็นความทรงจำที่แสนจะวิเศษ วิชาความรู้ที่เป็นพื้นฐานให้ผมได้ก้าวจนถึงวันนี้ ผมไม่เคยลืมเลยว่า กัลยาณีฯเป็นส่วนหนึ่ง และผมบอกกับตัวเองเสมอว่า ถ้ากัลยาณีฯมีอะไรที่ผมพอจะเป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือโรงเรียน ผมยินดีและเต็มใจที่จะช่วยนะครับ

ผมเดินออกจากโรงเรียนในวันนี้ด้วยความสุข และบอกกับตัวเองเมื่อก้าวเดินออกไปในวันนี้ผมจะทำประโยชน์ให้กับส่วนรวมให้มากที่สุด ให้สมกับการเป็นลูกนางฟ้า

ขอบคุณกัลยาณีฯสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างครับ

ความเมตตา

2009-09-30T14:07:00.000+07:00

ในช่วงสองสามวันนี้ผมมีเรื่องที่ทำให้ผมต้องครุ่นคิด และทบทวนอะไรบางอย่าง เรื่องมีอยู่ว่า มีนักศึกษาคนหนึ่งติดพนันฟุตบอล จนแอบเอารถมอเตอร์ไซด์รุ่นพี่ไปจำนำ ในท้ายที่สุดเรื่องก้อแดงขึ้นมา ทำให้นักศึกษาคนนี้ต้องหลบหน้าทั้งรุ่นพี่ เพื่อนๆและรวมถึงการไม่เข้าเรียนหนังสือ

พวกเราเหล่าอาจารย์ได้นำเรื่องนี้เข้าที่ประชุมเพื่อหาบทสรุปให้กับเด็กคนนี้ว่าเราจะเอาเค้าอยู้ในคณะหรือจะให้นักศึกษาคนนี้ออกไปเริ่มต้นใหม่ที่อื่น ที่ประชุมแบ่งออกเป็นสองฝ่าย คือ ฝ่ายที่จะเอาเค้าอยู่ให้เค้าได้เริ่มต้นใหม่ได้พิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง กับอีกฝ่ายมองว่าการให้เค้าไปหเริ่มเรียนที่ไหม่น่าจะดีกว่าผลปรากฏว่าฝ่ายหลังเป็นฝ่ายชนะ นักศึกษาคงได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อื่นจริงๆ

ในมุมมองของผม ต่อให้ลูกศิษย์จะโกหก แย่แค่ไหนผมจะให้โอกาสเค้าเสมอ ผมคิดเสมอว่า คนเราเมื่อทำผิด เป็นธรรมดาที่สติจะแตก และยังไม่สำนึกผิดแน่ๆ แต่ตอนนี้เรากำลังจะให้บทเรียนกับเค้าโดยให้เค้าออกไปเรียนที่อื่น ทั้งๆที่พวกเรายังไม่พยายามที่จะเยียวยาเค้าก่อนหรือเราต้องการเพียงนักศึกษาที่ดีและตั้งใจเรียนเท่านั้นหรือ แม้ว่าอาจารย์หลายคนจะบอกว่าการตัดสินใจเช่นนั้นคือการได้ให้โอกาสเค้าอย่างเต็มที่

เรากำลังโยนปัญหานี้ออกไปเป็นปัญหาของสังคม แต่ไม่ได้คิดที่จะแก้ไขเลย ขอให้นักศึกษาคิดให้ได้นะครับ และกลับเป็นคนดีของสังคมต่อไป

ผมในฐานะครูจะเอาใจช่วยถึงที่สุดนะครับ สู้ๆๆๆกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่นะครับ

บางครั้งความเมตตาน่าจะเป็นคุณธรรมที่มากที่สุดที่ครูควรมี ผทเคารพในการตัดสินใจของทุกคน

การให้อภัย

2009-09-04T14:29:00.000+07:00

วันนี้หลังจากผมทำหน้าที่เป็นอาจารย์ประจำกลุ่ม PBL ของนักศึกษาเสร็จแล้ว ผมใช้เวลาในการทำบัตรเอทีเอ็มใหม่ และนัดทานข้าวกับกาญจน์เพื่อนเก่าสมัยมัธยม โดยผมขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงข้าวกาญจน์เนื่องในโอกาส กาญจน์จะย้ายที่อยู่ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ตรัง

การไปทานข้าวกับกาญจน์ มีหลายๆเรื่องที่เราคุยกัน ไม่ว่าความทรงจำในวัยเยาว์ของพวกเรา เพื่อนวัยเด็กมีความพิเศษนะครับ เป็นเพื่อนที่โตมาพร้อมๆกัน เราได้เห็นพัฒนาการ และความสวยงานในมิตรภาพ

ระหว่างที่เราคุยเรามาหยุดที่เรื่องที่ยังอยู่ในใจของกาญจน์ คือเรื่องของก้าว ในอดีตกาญจน์เคยมีแฟนและผู้ขายคนนั้นคือก้าวนั่นเอง จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ในท้ายที่สุด สองคนนี้ก้อเลือกเดินคนละเส้นทาง กาญจน์ยังรู้สึกผิดเสมอในเหตุการณ์ดังกล่าว

วันนี้ผมเลยเป็นคนกลางที่พยายามที่จะทำให้มิตรภาพของเพื่อนทั้งสองยังคงสวยงามเสมอ ผมต่อโทรศัพท์ถึงก้าว พร้อมทั้งขออโหสิกรรมในเรื่องที่กาญจน์เคยกระทำ ก้าวเป็นเพื่อนที่น่ารักมาก ก้าวให้อภัยกาญจน์ด้วยใจจริง ผมเลยให้กาญจน์ได้คุยกับก้าวโดยตรง

แผลที่เคยอยู่ในใจของกาญจน์ตอนนี้ได้รับการรักษาแล้ว ผมมีความสุขที่ได้เป็นผู้ประสานสิ่งนี้ให้เกิดขึ้น การให้อภัยเป็นความรู้สึกที่วิเศษมากทั้งผู้ถูกกระทำและผู้โดนกระทำ อย่างน้อยแผลที่ไม่เคยรักษาได้กลับได้รับการเยียวยา

ขอบคุณเพื่อนทั้งสองที่ยังแคร์กันอยู่เสมอ แม้ว่าสถานภาพจะเปลี่ยนไป แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้อยู่เสมอ ขอบคุณถึงความหมายของการให้อภัยที่ทำให้เพื่อนทั้งสองของผมได้รู้จักกับความหมายของสิ่งเหล่านี้

ช่างหัวมัน

2009-08-17T11:26:00.000+07:00

หลายๆครั้งที่คนเรามักจะเกิดความทุกข์นะครับ โดยความทุกข์ที่เกิดขึ้นบางครั้งเกิดจากการ การกลัวอนาคตที่มาไม่ถึง การแคร์คนที่ไม่สมควรแคร์มากเกินไป การที่ตั้งความหวังไว้ว่าคนทุกคนในโลกใบนี่ต้องรักเรา ฯลฯ

การคิดสิ่งเหล่านี้นำมาซึ่งความทกข์ ก่อนหน้านี้ ผมก็เผชิญกับความทุกข์เช่นเดียวกัน คือ ผม แคร์คนทุกคนยกเว้นตัวเอง ความทุกข์เลยเกิดขึ้นกับผม รวมถึงการกลัวสิ่งที่ยังมาไม่ถึง กลัวจะทำงานได้ไม่ดี กลัวโน่นกลัวนี่

จนวันหนึ่งพี่แหวนซึ่งเป็นอาจารย์รุ่นพี่ที่ผมสนิท ทนไม่ได้เลยซื้อคำกลอนของท่านพุทธทาสมาให้ โดยความหมายของคำกลอนจะบอกว่า ทุกอย่างช่างหัวมัน แล้วชีวิตเราจะดีเอง ผมคิดได้ในทันใด และยิ้มออกว่า เรานี่ช่างโง่เขลาเสียจริงๆ

จงทำตามหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ส่วนใครจะว่าอย่างไรมันเป็นเรื่องของเค้า ตัวเราเท่านั้นที่รู้ว่าเราเป็นใคร และกำลังทำอะไรอยู่ อย่าเอาคำตัดสินของคนอื่นมาทุกข์เลย เพราะถ้าเราแคร์สิ่งนี้ ตัวเราจะเป็นคนที่ทุกข์สุด

สู้ต่อไปนะวิท จงทำตามอุดมการณ์ตัวเองที่ตั้งใว้ อย่าให้สิ่งเล็กน้อยแค่นี้มาทำให้เรายอมแพ้จงสู้ และเชื่อว่าวิททำได้

ใช้เวลากับแม่และน้องนุช

2009-08-07T13:57:00.000+07:00

เมื่อวันศุกร์ที่ 31 กรกฏาคม ที่ผ่านมา แม่และน้องนุชมีธุระที่สงขลา แม่ก็เลยถือโอกาสมาหาวิทด้วย จริงๆแล้วผมตั้งใจมาซักหนึ่งนะครับ ว่าผมจะกลับบ้านที่ ฉวาง นครศรีธรรมราช แต่ด้วยภารกิจต่างๆผมเลยไม่ได้กลับบ้านซะที

การมาของแม่นำมาซึ่งความสุขมาให้วิทมากเลยนะครับ แม่มาถึงหาดใหญ่ประมาณ บ่ายสองโมงกว่าๆแต่วิทมีประชุม ก็เลยให้แม่ไปรอที่แฟรตที่วิทพัก กว่าจะประชุมเสร็จประมาณ 5โมง วิทรีบตรงดิ่งกลับบ้านเลยนะครับ ผมอยากใช้เวลาทุกนาทีอยู่กับแม่ให้มากที่สุด

กลับมาถึงที่แฟรตแม่เตรีบมของมาให้วิทเยอะมากเลยนะครับ ผมรู้สึกอบอุ่นใจที่มีแม่และน้องนุชเมื่อกลับมาถึงห้อง วิททานอะไรนิดหน่อยก่อนที่เราจะเดินทางไปสงขลา

ถึงที่สงขลาก็ประมาณเกือบหกโมงนะครับ เราไปกินข้าวกันที่ร้านแต้ ร้านอาหารจีนชื่อดังที่สงขลาซึ่งอยู่แถบถนนนางงาม อาหารก็อร่อยนะครับ แล้วกลับมาที่โรงแรม ตลอดคืนผม แม่ น้องนุชเราคุยกันทั้งคืนนะครับ

ผมมักจะนึกเสมอว่าเวลาของพวกเรามันสั้นนักดังนั้นเราต้องรีบทำให้ทุกเวลาที่เราอยู่ด้วยกันเต็มไปด้วยความสุข และจะจดจำช่วงเวลาที่มีคุณค่านี้ใว้เสมอ

สุขสันต์วันเกิด

2009-07-23T14:08:00.001+07:00

วันนี้เป็นวันสำคัญของเพื่อนผมคนหนึ่งนะครับ คือ เป็นวันเกิดของก้อยเพื่อนรัก ผมไม่ลืมที่จะโทรหาก้อยตั้งแต่เช้า เสียงของก้อยที่บอกว่า วิทเป็นคนแรกที่โทรมา

สำหรับผมแล้วทุกๆเทศกาลที่สำคัญ ของคนในครอบครัวและเพื่อนสนิทผมไม่ลืมที่จะโทรหาเค้า สาเหตุที่ต้องโทรไปมีหลายสาเหตุประเด็นแรกผมอยากให้เค้ารู้ว่าพวกเค้าคือคนสำคัญ และผมยังระลึกถึงพวกเค้าอยู่เสมอ

ประการที่สอง ผมอยากแบ่งปันความรักและความห่วงใยมาสู่พวกเค้า ความรักเป็นสิ่งที่วิเศษยิ่งให้ความรักก็เหมือนยิ่งได้ความรักนั่นกลับมา

ประการที่สาม ผมเพียงอยากบอกพวกเค้าว่า ไม่ว่านานแค่ไหน พวกเค้าจะมีผมเสมอที่จะยืนและให้กำลังใจพวกเค้า คอยมองดูความสุข ความสำเร็จ รวมถึงมีบ่าที่อุ่นๆคอยซับน้ำตาให้พวกเค้าเสมอ

วันนี้จึงเป็นวันที่แสนจะปิติที่ได้คุยกับก้อยเพื่อนรัก ขอให้แกมีความสุข พวกเราจะเป็นกำลังใจให้แกเสมอ

สุขภาพ

2009-07-15T15:41:00.000+07:00

เมื่อสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมใช้เวลาในการอบรมเรื่องเศรษฐศาสตร์สิ่งแวดล้อม และถือโอกาสได้คุยกับเพื่อนสมัยเรียนเสดสาดที่ เกษตร มีหลายๆเรื่องที่ทำให้ผมต้องฉุกคิดอะไรบางอย่าง

นั้นคือ เพื่อนรุ่นพี่ของผมป่วยด้วยโรค เบาหวาน ขณะที่อายุพึ่งจะแค่ 30 ปี แม้ว่ารุ่นพี่คนนี้ของผมจะไม่พูดว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร แต่ผมก็รับรู้ได้ถึงความกังวลใจในเรื่องดังกล่าว

ผมคิดถึงเวลาเก่าๆของพวกเรา กลุ่มพวกเรารับประทานอาหารอย่างเต็มที่ ไม่ได้คำนึงถึงเรื่องสุขภาพ เรามักจะตระเวณกินร้านโน้นทีร้านนี้ที และอาหารที่ทานก็เป็นอาหารที่มัน และไม่ดีต่อสุขภาพเลย

จากเหตุการณ์ดังกล่าวกลุ่มพวกเราเริ่มหันมาดูแลตัวเองกันมากขึ้น บางทีความสุขไม่ได้เกิดจากการรับประทานอาหารเพียงอย่างเดียว ความสุขยังเกิดจากการมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง

เมื่อร่างกายแข็งแรงก้อคิดที่จะใช้พละกำลังของตัวเองทั้งหมดในการทำงานเพื่อประเทศชาติ และได้รับรู้ถึงการมีคุณค่าของตัวเองนั้นเอง

เรามาหันดูแลสุขภาพกันเถอะก่อนที่อะไรจะช้าไปแล้ว

ปล.เอาใจช่วยพี่ชัยนะครับ กับการหันมาดูแลตัวเองและผมเชื่อว่าพี่ทำได้

ความกลัว

2009-06-26T12:57:00.000+07:00

ผมเป็นโรคอย่างหนึ่งนะครับ คือ ชอบกลัวสิ่งที่ยังมาไม่ถึง ไม่ว่าจะเป็นกลัวการที่ทำงานออกมาไม่ดี กลัวและไม่มั่นใจว่าตัวเองจะทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ได้หรือไม่ ความกลัวมีอิทธิพลกับผมมากทีเดียว

ความกลัวทำให้ความสุขของผมลดลง ในช่วงเวลาที่ความกลัวมาเยือน จิตใจของผมจะแกว่งไม่ปกติ ขาดความเชื่อมั่นอย่างเห็นได้ชัด คำพูดคำจาไม่เต็มเสียง

เมื่อขาดความมั่นใจการกระทำต่างๆก็พลอยไม่มั่นใจตามไปด้วย ผมอยากก้าวผ่านอุปสรรคต่างๆตรงนี้ไปให้ได้

วิธีการแก้ปัญหาของผม ผมไม่ได้แก้ที่ประเด็นความกลัว แต่ผมกลับต้องการใครสักคนมาเป็นกำลังใจให้ผม ไม่ว่าจะเป็นคนในครอบครัว เพื่อนสนิท กลุ่มคนพวกนี้ทำให้ผมมีกำลังใจ แต่ความกลัวไม่ได้ลดลง

ผมพยายามจะแก้ปัญหานี้ให้ได้โดยพยายามบอกตัวเองว่า ตัวเองมีความสามารถและสามารถที่จะทำสิ่งต่างๆได้เป็นอย่างดี รวมถึงถ้าเราทำอย่างดีที่สุดแล้วและมีความผิดพลาดขอให้นำข้อผิดพลาดนั้นมาเป็นครูและนำมาแก้ไขในภายหลัง

และการกลัวความผิดพลาดสาเหตุที่สำคัญ คือ เกิดจากยึดในตัวตนมากเกินไป ขอให้วิทคิดเสมอว่างานที่ทำเป็นหน้าที่ มีความสุขที่ได้ทำตามหน้าที่ ถ้าได้ผลดีมอบความดีอันนี้ให้จักรวาล แต่ถ้าผลออกมาไม่ดีจงเรียนรู้ที่จะแก้ไข แต่ไม่เก็บความทุกข์ไว้กับตัวเอง ความผิดพลาดอันนี้มอบให้จักรวาลอีกเช่นกัน

สู้ๆนะวิท สู้เพื่อที่จะอยู่บนโลกใบนี้อย่างมีความสุข

แจกจ่ายมังคุด

2009-06-18T10:23:00.000+07:00

เมื่อเช้าวิทวานพี่แหวนให้ช่วยไปเอามังคุดที่สถานีหาดใหญ่ เนื่องด้วยเมื่อวานแม่ฝากมังคุดมากับรถไฟ แต่เผอิญเมื่อวานวิทกว่าจะประชุมเสร็จก็ปาไปจะทุ่มนึ่งแล้ว ก็เลยยังไม่ได้ไปเอามังคุดซะที วันี้ตอนเช้าเลยถือโอกาสไปเอานะ ก่อนที่จะถึงสถานีรถไฟเราก็แวะทานติ๋มซำเจ้าอร่อยแถวโรงแรม เจบี แล้วจึงไปเอามังคุดที่สถานีนะ

หลังจากเอามังคุดเสร็จผมกับพี่แหวนช่วยกันแจกจ่ายมังคุดให้กับอาจารย์ที่นับถือ ผมว่าช่วงเวลาที่เรามังคุดใส่ถุงและได้นึกถึง ช่วงเวลาของคนที่ได้รับมังคุดและได้รับประทานมังคุดที่เอร็ดอร่อย เป็นช่วงเวลาที่ดีมากทีเดียว แต่วิทก้แอบสงสารไม่หด้นะครับ พอเราแบ่งให้กับทุกคนเหลือมังคุดอยู่เล็กน้อย แอบสงสารพี่แหวนอยู่ในใจนะครับ และวิทคิดว่าคราวหน้าวิทจะแบ่งให้พี่แหวนมากกว่านี้

ความสุขที่ได้นึกถึงคนอื่น ความสุขที่ได้จากการแบ่งปันมันเป็นความสุขที่วิเศษจริงๆนะครับ

บริจาคโลหิตและทำบุญ

2009-06-15T17:37:00.000+07:00

เมื่อวานเป็นวันอาทิตย์นะครับ โดยปกติพวกเราหมายถึงผม พี่แหวน น้องแอน นัชหญิงและชาย แอ๊ะ พี่โต้ง รวมถึงนุ้ย เรามักจะไปตีแบดกันแล้วค่อยแยกย้ายกันพักผ่อน แต่วันอาทิตย์นี้เป็นวันอาทิตย์ที่พิเศษจริงๆนะครับ

คือเรามีกิจกรรมเพิ่มขึ้น นั่นคือหลังจากตีแบดเสร็จ เราแยกย้ายกันไปอาบน้ำอาบท่า เสร็จแล้วพี่แหวนมารับวิทและน้องแอน ไปบริจาคโลหิตนั้นเอง เป็นครั้งแรกของวิทนะครับที่ได้บริจาคเลือด รู้สึกตื้นเต้นมากเลยนะครับ ผมเลยน้องยืมแฟนของแอ้ะมาเป็นกำลังใจให้หน่อย เพราะผมกลัวเข็มจริงๆนะ นัฐหญิงก้อใจดีมากมายืนให้กำลังใจข้างเตียงตลอดเลยนะครับ ขอบคุณแอ้ะด้วยที่ใจกว้างยอมให้แฟนมาเป็นกำลังใจให้วิทนะ

แต่เมื่อผมกำลังจะบริจาคเสร็จปรากฏว่าเข็มที่เจาะวิทหลุดนะครับ ทำให้เลือดของวิทอาจจะใช้ไม่ได้ผมแอบเคืองเล็กน้อยที่อุตสาห์เจ็บตัวแล้วแต่เลือดกลับไม่ได้ใช้ แต่ก้อมีคนบอกว่าแม้ว่าเลือดไม่ได้ให้ผู้ป่วยแต่เลือดสามารถนำไปใช้ทำอย่างอื่นได้ ก็เลยทำให้ผมสบายใจขึ้น

เสร็จจากบริจาคเลือดเราไปกินข้าวมันไก่กันที่ทุ่งลุง พร้อมทั้งไปไหว้พระที่นับถือที่แถวบ้านพรุ หลวงพ่อเตือนสติอะไรที่ดีมากเลยนะครับ เช่นความผิดของเราให้เอามาเป็นครู เมื่อเวลาใครโกรธเราเราอย่าโกรธตอบจงเป็นผู้ดีที่มีอัธยาศัยที่ดีกับเค้า หรือการพูดแต่สิ่งที่เป็นมงคลย่อมนำสิ่งดีๆมาให้ หลังจากอิ่มบุญกันถ้วนหน้า เราก้อไปชอปปิ้งต่อที่โรบินสันซึ่งลดกระหนำมาก 50-70%

วิทซื้อกางเกงสแลคสองตัวนะครับ เหตุเกิดจากป้าร้านซักผ้าแกทำกางเกงหาย ก้อเลยต้องซื้อเพิ่ม วันนี้ได้ของถูกใจเยอะมากแต่เงินก้อหมดเยอะนะครับประมาณเกือบ 3500 บาททีเดียว ส่วนแอ้ะหมดมากกว่าวิทนะครับ หมดไปประมาณ 10000 บาท

วิทจงจดจำสิ่งดีๆที่ได้ทำนะ และเชื่อมั่นว่าสิ่งที่เราทำมาจากความปรารถนาดีที่จะทำแต่สิ่งที่ดี ใครจะมองและไม่เข้าใจเราขอจงสู้ต่อไปนะ ขอบคุณเพื่อนทุกคนที่หาดใหญ่ที่เป็นกำลังใจ และสนับสนุนให้ผมได้ทำตามอุดมการณ์ของตนเองนะครับ

ปล.เขียนเรื่องทำบุญแต่มาสรุปแบบแปลกๆ คงไม่เปนไรนะครับ

เป็นหวัด

2009-06-05T14:34:00.000+07:00

ตลอดชีวิตเราคงมีเพื่อนที่ชื่อว่าโรคหวัดผ่านเข้ามาบ่อยๆนะครับ ผมก็เช่นเดียวกัน โดยเฉพาะในช่วงนี้ที่หวัดรุมเร้าผมซะเหลือเกิน

พอเป็นหวัด จะรู้สึกไม่อยากทำอะไรอยากนอนพักผ่อนอย่างเดียวเท่านั้น บางทีก็รู้สึกเหงานะ การใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ห่างไกลจากพ่อแม่ประมาณ 200 กว่ากิโล และเป็นช่วงที่ร่างกายอ่อนแอแบบนี้ด้วย ความเหงาอีกตัวที่มาเป็นเพื่อนวิท

ด้วยภารกิจในช่วงนี้ที่เป็นช่วงเปิดเทอมทำให้ผมขะมักขเม้นกับการเตรียมสอน และนึกขอบคุณนักศึกษาทุกคนที่อุตสาห์เลือกเรียนวิชาที่ผมสอน

การจะให้เกียติพวกเค้าได้ดีที่สุดคอืการตั้งใจสอนอย่างสุดความสามารถ แม้รู้ตัวดีว่า ตัวเองไม่ใช่อาจารย์ที่เก่งนัก แต่ถ้าความรู้สึกอยากให้สิ่งต่างๆกับนักศึกษาผมเชื่อว่าผมมีไม่น้อยกว่าอาจารย์ท่านอื่นเลย

ตอนนี้คงต้องดูแลตัวเอง ให้ร่างกายแข็งแรง ฝึกความเข้มแข็งและคิดเสมอว่าเราต้องอยู่ได้ด้วยตัวเองอย่างมีความสุข

สู้ๆนะวิทเชื่อว่าสิ่งต่างๆจะดีขึ้น

ให้เงินพ่อแม่

2009-06-03T11:17:00.000+07:00

ผมพึ่งค้นพบความสุขอีกหนึ่งเจอนะครับ จริงๆคิดมานานแล้วว่าจะทำสิ่งนี้ แต่อาจจะเพราะความงกส่วนตัวเลยยังไม่ได้กระทำซักที

จนผมเริ่มคิดว่าได้เวลาแล้วที่จะต้องทำสิ่งนี้ และผมก็ได้ทำ สิ่งนี้คือ การให้เงินพ่อกับแม่ใช้ทุกเดือน แม้ว่าเงินที่ให้พ่อกับแม่จะเป็นเงินที่น้อยนิดก็ตาม แต่ก้อนำมาซึ่งความสุขในการที่ลูกได้แสดงถึงความกตัญญู

หลายครั้งที่ผมนึกถึงพ่อกับแม่สมัยก่อนที่ผมจะทำงาน ไม่ว่าเราจะขอเงินเท่าไหร่ก็ตาม ถ้าเรื่องนั้นเป็นเรื่องการเรียน พ่อกับแม่ไม่ลังเลที่จะให้เงินเราใช้เสมอ ผมสำนึกทุกครั้งที่กดเงินจาก เอทีเอ็ม

พ่อกับแม่จงรู้ไว้เถิดลูกคนนี้สำนึกในทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านทั้งสองทำ และคิดอยู่เสมอว่าจะตอบแทน โดยเริ่มจากการเป็นเด็กดี และทำหน้าของตัวเองให้ดีที่สุด

แต่บางครั้งลูกคนนี้ก็เป็นคนอ่อนแอเกินไป บางที่แค่เจออุปสรรคเล็กๆก้อฟูมฟายอย่างไม่เป็นท่าแต่เชื่อได้เลยนะครับ ว่าทุกครั้งที่ลูกคิดถึงพ่อและแม่ลูกมีกำลังใจและจะเดินสู้ทุกครั้ง

การให้เงินพ่อแม่ใช้นำมาซึ่งความสุขที่ผมได้รับและรู้สึกถึงการมีคุณค่าในการได้ดูแลคนที่รักอย่างแท้จริง

ความรักจากไป

2009-02-28T17:24:00.005+07:00

ผมได้รับอีเมลล์จากเพื่อนรักที่อยู่ออสเตรเลีย พร้อมกับคำถามที่ว่า ทำอย่างไรถึงจะลืมความรักเก่าให้ได้ในเมื่อตอนนี้ผู้ชายคนนั้นไม่ได้รักเค้าแล้ว แม้ว่าจะมีการตกลงกันว่าเราเลิกกัน แต่ในความเป็นจริงเพื่อนผมกลับมีความทุกข์จากการเดินจากไปของชายหนุ่ม

ภาพของเพื่อนรักของผมปรากฏขึ้น สาวที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง เคยอยู่ได้ด้วยตัวเอง ทำไมจึงกลับหมดแรงได้ขนาดนี้

ความรักทำให้คนเราทุกข์ได้ถึงเพียงนี้หรือ แล้วทำไมคนเราจึงยังวิ่งหาความรักกันอยู่ละ????????????

ความรักของคนบางคน คือ สิ่งที่สวยงาม คือ ความรู้สึกที่อบอุ่นใจ นิยามอันนี้อาจเกิดได้เพียงกับบุคคลที่สมหวังในความรักนั้นหรือ?????????

จริงๆแล้วความรักสวยงามยิ่งกว่านั้น ถ้าความรักนั้นปราศจากเงื่อนไข คือ เมื่อรู้ว่ารักคนๆนั้น ก็จงรัก ปรารถนาดี มีความสุขที่ได้เห็นเค้ามีความสุข โดยไม่มีเงื่อนไขว่าในท้ายที่สุด ความรักที่เรามอบให้เค้าๆจะเห็นค่าของมันหรือเปล่า

เมื่อรักเป็นแบบนี้ คุณจะค้นพบกับอิสระ มีความสุขที่ได้รัก มีความสุขที่ได้เห็นคนรักมีความสุข แค่นี้ ก็เป็นความสุขที่มากกว่าการได้รับรักซะอีก

เอาใจช่วยเพื่อนรัก ให้ผ่านพ้นปัญหานี้ไปให้ได้ รักตัวเองมากๆ เมื่อรักตัวเองจนพอแล้ว อย่าลืมส่งผ่านความรักให้กับทุกๆคน แล้ววันนั้น เธอจะได้พบกับความมหัศจรรย์แห่งความรัก

การตรวจข้อสอบ

2009-02-10T16:09:00.004+07:00

ผมมีเรื่องที่ไม่สบายใจอยู่หนึ่งเรื่องนะครับ คือ ผมพึ่งตรวจขอ้สอบวิชาเศรษฐกิจไทยซึ่งส่วนใหญ่นักศึกษาชั้นปีที่ 3 จะเรียนในวิชานี้ ส่วนตัวของผมการออกข้อสอบผมออกข้อสอบไม่ยากนะครับ ก็ออกแบบถ้าอ่านหนังสือมาน่าจะทำได้แบบไม่ยากเย็นนัก แต่ผลหาเป็นเช่นนั้นไม่ คะแนนนักศึกษาได้ค่อนข้างต่ำมาก ในส่วนความเป็นครู เราคงไม่โทษนักศึกษาของเราหรอก ว่าทำไมเธอช่างทามข้อสอบที่แสนง่ายไม่ได้

แต่เรากลับมามองที่ตัวเรา ว่าเพราะเราหรือที่เป็นต้นเหตุให้พวกเค้าทำข้อสอบไม่ได้ อาจจะเป็นการถ่ายทอดที่ไม่ได้เรื่อง หรือการนำเสนอการสอนของเราไม่จูงใจให้นักศึกษาสนใจในรายวิชานี้

ส่วนตัวผมแอบเสียใจ เสียใจที่เห็นนักศึกษาบางคนที่เสียใจกับผลคะแนนที่ตัวเองได้รับ รวมถึงตั้งคำถามว่าทำไมพวกเค้าจึงเขียนข้อสอบได้ไม่ตรงประเด็น เราจะทำอย่างไรต่อไปที่จะพัฒนาการเรียนการสอนให้นักศึกษามีความสุขที่ได้ค้นคว้า มีความสุขที่ได้เข้าชั้นเรียน แค่การตั้งคำถามและพยายามที่จะตอบโจทย์ก็ดูเป็นเรื่องที่ยากมาก

บางครั้งความขัดแย้งระหว่างมาตรฐานในการตรวจข้อสอบ กับความเสียใจของนักศึกษาเราจะเลือกอะไร แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเราจะต้องดูว่า จริงๆแล้วนักศึกษากลุ่มนี้ได้พยายามอย่างดีที่สุดหรือไม่ ถ้าแม้แต่ตัวนักศึกษาเองยังไม่เคยพยายามที่จะตั้งใจเรียนเลย การที่เราจะมานั่งเสียใจกับพวกเค้าก็คงไม่มีประโยชน์อะไรเลย

อัพเดทชีวิต

2008-12-09T13:47:00.003+07:00

ช่วงเทศกาลกำลังไกล้เข้ามาอีกแล้ว ผมรู้สึกมีความสุขจัง ชีวิตช่วงนี้ของผมค่อนข้างทำงานหนักนะครับ แต่เมื่อทำงานหนักก็รู้สึกดีที่การทำงานของตัวเองเป็นงานที่มีคุณค่า การเห็นเด็กๆได้รับความรู้มันเป็นความรู้สึกที่วิเศษจริงๆ

สองอาทิตย์ก่อนผมได้มีโอกาสเป็นวิทยากรในการจัดอบรมครู ผมค่อนข้างตื่นเต้นนะครับ รวมถึงหนึ่งในครูที่มาอบรมเคยเป็นอาจารย์ของผมสมัยมัธยมด้วยนะ ในอาทิตย์นั้นผมหัวฟูเอามากๆเลยนะครับ ทั้งเตรียมสอนในชั่วโมงปกติ และเตรียมสอนครูมัธยมที่มาอบรม ส่วนตัวผมพอใจในการเป็นวิทยากร แม้ว่าอาจจะมีหลายเรื่องที่ผมควรปรัปปรุง แต่ผมจะพยายามและพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นต่อไป

ช่วงอาทิตย์ที่ 5 ธันวาที่ผ่ามนมา ผมเลือกการหยุดยาวกลับบ้านที่ นครศรีธรรมราช การใช้เวลาดังกล่าวอยู่กับครอบครัวก้อให้ความรู้สึกที่วิเศษนะครับ การได้นั่งคุยกับพ่อและแม่ การได้ดูแลคุณย่าที่ไม่สบายอยู่ก้อทำให้ช่วงวันหยุดของผมมีความหมายขึ้น แม้ว่าจะแลกกับการไม่ได้ทำงานเลยตลอดวันหยุดสามวันแต่ก้อคุ้มนะ

ตอนนี้ผมกำลังรอคอยช่วงปีใหม่ เพราะการได้หยุดยาวละ การได้ฉลองวันเกิดร่วมกับคนในครอบครัว รวมถึงการได้อยู่พร้อมหน้าก้อเป็นช่วงเวลาที่วิทรอคอยอยู่นะ ที่สำคัญผมรอคอยที่จะเจอน้องคนหนึ่งที่ไม่ได้เจอมาเป็นเวลาน่าจะเกือบปี พี่รอคอยหนูเสมอนะ

วันที่ก้าวช้าๆ

2008-10-02T10:48:00.002+07:00

ส่วนตัวของผม เป็นคนที่ชอบมองดูถนนหนทาง ชอบมองดูสองข้างทาง ทำไมผมจึงชอบมองดูถนนหนทางหรือครับ ผมจะมาเฉลยให้ฟังกัน

มุมมองชีวิต ผมมองว่าคนเราทุกคนกำลังเดินทาง ทุกๆคนมีถนนของตังเองที่ไห้เดินนั้นเอง บางคนก้อรีบเดินซะเหลือเกินอยากให้ตัวเองประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว เพื่อไปสู่ถนนเส้นใหม่ที่ดูน่าสนใจ ผมมักจะรู้สึกเหนื่อยหน่าย เมื่อเจอเพื่อนที่มีทัศนคติเช่นนี้ ถามว่าพวกเค้าผิดหรือไม่ที่มีแนวคิดแบบนั้น คำตอบคือไม่ผิด และกลับเป็นสูตรสำเร็จให้แต่ละคนทะเยอทะยานสู่สิ่งที่ตนเองต้องการ

แต่ผมกลับมองต่างออกไป กลุ่มคนกลุ่มแรกที่ผมพูดถึง มองถึงเป้าหมายของการเดินทาง ว่าจุดสุดท้ายของการเดินทางคืออะไร และพยายามที่จะไปสู่จุดนั้นอย่างรวดเร็วที่สุด เพื่อได้เริ่มสู่ถนนเส้นใหม่ แต่ผมกลับมองว่า การเดินทางแม้ว่ามันจะช้าไปซักนิด แต่ถ้าเราได้ซึมซับกับความสวยงามระหว่างทาง หยุดที่จะยิ้มทักทายเด็กเล็กๆข้างทางบ้าง ค่อยๆสูดอากาศที่บริสุทธิ์ระหว่างการเดินทาง แบบนี้คนอื่นอาจจะมองว่าเชื่องช้าและไม่มีประสิทธิภาพ แต่ผมกลับมองว่า การเดินทางแบบนี้คือความสุขที่แท้จริง

บางครั้งความสุขของการเดินทาง ไม่ได้อยู่ที่เป้าหมายเสมอไป แต่ความสุขมักเกิดจากการที่เราเลือกที่จะหยิบรายละเอียดระหว่างการเดินทางต่างหาก

ปล.ขอบคุณความคิดถึงของผู้หญิงคนนึ่งที่ทำให้ผมระลึกถึงเธอทุกครั้ง

ท่องเที่ยวสงขลา

2008-09-15T17:28:00.002+07:00

บทความที่แล้วผมได้เล่าถึงการเดินทางไปยังอำเภอ นาทวี เพื่อไปเยี่ยมชมเขาน้ำค้าง ในวันต่อมาคือ วันอาทิตย์ที่ 14 กันยายน พวกเราทั้งสามคน คือ ผม พี่แหวน และพี่ปุ๋ยมีเป้าหมายในการเยี่ยมชมตัวเมืองสงขลา เราออกเดินทางแต่เช้า ประมาณ 7 โมง ถึงสงขลาก่อน 7.30 น.เราเริ่มต้น จากการเดินขึ้นเขาตังกวน เพื่อชมความสวยงามของตัวเมืองสงขลา รวมถึงการศักการะสิ่งศักดิ์สิทธ์บนเขา

จากนั้นเราก้อไปช็อปปิ้งยังตลาดนัดวันอาทิตย์ ตลาดนัดวันอาทิตย์ที่สงขลาเป็นตลาดนัดที่ใหญ่มาก ผู้คนมาซื้อหากับข้าวกับปลากันมาก การเดินตลาดทำให้เราเห็นถึงสภาพความเป็นอยู่ของคน สภาพชีวิต การเดินทางมาที่นี่เลยทำให้เราเห็นถึงสิ่งต่างๆมากมายของคนที่นี่

ต่อมาเราก้อไปหาดสมิหลากัน เกาะหนูเกาะแมวยังเหมือนเดิม ผมชอบสงขลาที่เป็นเมืองที่เงียบสงบ ผู้คนไม่พลุกพล่าน ตัวเมืองสะอาดและสวยงาม ทำให้การมาที่หาดสมิหลาของผมก้อยังเป็นความสุขทุกครั้ง

ถนนนางงามเป็นอีกถนนเส้นหนึ่งที่ไม่ควรพลาด ถนนเส้นนี้เป็นถนนที่เต็มไปด้วยร้านอาหารที่อร่อย ผมถึงกับอุทานมาว่า ถ้าผมมีบ้านอยู่บนถนนเส้นนี้คงดี ผมคงมีความสุขกับการรับประทานอาหารที่อร่อยทุกวันแน่ๆ

วันนี้เราเลือกที่จะรับประทานอาหารเที่ยงที่ร้านแต้ อาหารอร่อยมาก แต่ราคาก้อไม่ถูกนะครับ แต่เมื่อเทียบกับรสชาติอาหารผมก้อว่าพอให้อภัยได้ เราทาน ต้มยำแห้ง ปลากระบอกทอด และหมูผัดเต้าหู้ยี้ อืม อร่อยๆทุกอย่าง

เมื่อทานอิ่มแล้ว เราไปสักการะกรมหวงชุมพร รวมถึงการข้ามแพขนานยนต์ ไปเกาะยอ เพื่อชม พิพิทธภัณฑ์ ทักษิณคดีศึกษา ผมว่าเป็นพิพิทธภัณฑ์ที่ดีที่สุดในภาคใต้ที่เดียว

การเดินทางจงบลงในตอนที่เราขึ้นเขาคอหงส์เพื่อนมัสการสิ่งศักดิ์สิทธิ์ โอวว การเดินทางครั้งนี้ดีมากเลย

เขาน้ำค้าง

2008-09-15T16:58:00.002+07:00

เมื่อวันเสาร์ที่ 13 กันยายนที่ผ่านมา ผมมีแผนนะครับว่า ช่วงบ่ายของวันนี้ ผมจะมีการเดินทางท่องเที่ยวไปยัง อ.นาทวี จ.สงขลา โดยเป้าหมายของการเดินทาง คือ การไปเยี่ยมชมเขาน้ำค้าง โดยมีเพื่อนร่วมเดินทาง คือ พี่แหวน และพี่ปุ๋ย เขาน้ำค้างมีอะไรน่าสนใจหรือ?

พวกเราเริ่มต้นการเดินทาง โดยออกจากมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ หาดใหญ่ในช่วง เวลาประมาณเกือบบ่ายโมง การเดินทางทุลักทุเลเล็กน้อย เพราะฝนตกอย่างหนักมาก แต่เราก้อยังคงตรงดิ่งสู่จุดหมายที่เรามุ่งมั่นใว้ตั้งแต่แรก

อ.นาทวี เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดสงขลา การเดินทางเราต้องเดินทางใช้ถนนสายเดียวกับการเดินทางไปปัตตานี ตลอดทางมีทหารรักษาการตลอด ผมแอบสังเวทใจ ทำไมเราก็คือ มนุษย์เหมือนกัน เพียงแต่ต่างกันที่ความเชื่อทางศาสนา แต่เราก็หิวเหมือนกัน มีความสุข ความทุกข์เหมือนกัน ทำไมเราต้องฆ่าฟันกันด้วยนะ

อ.นาทวี เป็นอำเภอที่ไหญ่มาก ผู้คนคึกคัก ไม่ได้เป็นอำเภอที่น่ากลัวดั่งที่ผมคิดตอนแรก เราไปรับเพื่อนร่วมทางเพิ่มอีก 2 คน ที่เป็นญาติของพี่แหวน ผมว่าคู่สามี ภรรยาคู่นี้ดูน่ารักดีนะ ความสุขของคนเราคืออะไร บางทีการที่เราเสพย์ความสุขในทุกๆปัจจุบันน่าจะเป็นความสุขที่สุด

เราถึงเขาน้ำค้างก็บ่ายมากนะครับ เราเลยเริ่มต้นภารกิจการปีนเขากันละ อย่าพึ่งตกใจนะครับ เขาน้ำค้างเป็นเขาที่โจรจีนคอมมิวนิสในอดีต ขุดเป็นถ้ำภายในภูเขาเพื่อเป็นที่หลบซ่อน ผมว่าการก่อสร้างน่าทึ่งมาก ภายในถ้ำมีห้องต่างๆมากมาย คงต้องใช้แรงกาย แรงใจ และอุดมการณ์อันแรงกล้าในการสร้างถ้ำแห่งนี้มาได้ น่านับถือ

ทุกห้องตั้งแต่ห้องนอนผู้นำ ห้องประชุม ห้องผ่าตัด ห้องยิงปืน ห้องส่งโทรเลข ผมว่าคนยุคก่อนเป็นผู้ที่มีรสนิยม และมีสายตาที่ยาวไกลจริงๆ แต่ห้องที่สุดแสนจะโรแมนติก ก็คือ ห้องหอของคู่แต่งงาน ที่จะอยู่ออกมานอกถ้ำเพื่อให้ทั้งสองได้มีเวลาส่วนตัวในยามค่ำคืนกลางป่าเขา โอววว ช่างโรแมนติกจัง

ในท้ายที่สุด การสู้รบของโจรจีนก็จบลง โดยการใช้นโยบายที่สันติของรัฐบาลไทย การที่คนไทย มองเห็นถึงความเป็นมนุษย์เช่นเดียวกัน และการชวนพวกเค้ามาร่วมกันพัฒนาประเทศไทย การปราบกองโจรพวกนี้จึงสำเร็จลงด้วยดี

การเดินทางครั้งนี้เป็นการเดินทางที่ดีมาก บางครั้งการเรียนรู้ประวัตติศาสตร์ เพื่อมาแก้ไขปัญหาในปัจจุบัน รวมถึงการเข้าถึงความเป็นมนุษย์ เห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน ก็สามารถแก้ไขปัญหาทุกอย่างลงได้............

แรงดึงดูดทางเพศ

2008-09-12T17:27:00.005+07:00

ผมได้รับข่าวคราวของอ.ผู้ใหญ่ท่านนึ่งว่าท่านมีอะไรกับนักศึกษาปริญญาโท ผมค่อนข้างช็อกเพราะมองดูอาจารท่านนี้เป็นอาจารย์ที่น่านับถือ วางตัวดีมาตลอด ไม่น่ามาตายน้ำตื่นเช่นนี้เลย

ผมพิเคราะห์และคิดเพราะผมก็เป็นคนหนึ่งที่ประกอบอาชีพนี้ และคิดถึงมนุษย์ว่าสิ่งที่มนุษย์ปุถุชนคนนึ่งต้องการคืออะไร อาชีพครูบาอาจารย์เป็นอาชีพที่เป็นผู้ให้ มีความสุขที่ได้ทำอะไรเพื่อคนอื่น อาจารย์ท่านนี้ก็เช่นเดียวกัน ตลอดชีวิตปวารณาตัวเพื่อการสอนและทำเพื่อคนอื่นเสมอ

ผมทราบมาว่า ครอบครัวของอาจารย์ไม่ค่อยมีความสุขนัก ภรรยาของอาจารย์ไม่เคยให้เกียจอาจารย์เลย คอยจับผิด และระแวงอยู่เสมอว่าอาจารย์จะนอกใจ จนเป็นที่เอือมระอา ในหมู่อาจารย์ด้วยกันที่คณะ

การที่นักศึกษาคนนึ่งได้รับการเอาใจใส่และใส่ใจจากอาจารย์เป็นอย่างดีในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษา ความรู้สึกเคารพ นับถือและรักใคร่ย่อมเกิดขึ้นจนถึงขั้นมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง(ผมไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า)

แต่เหตุการณ์นี้ได้เตือนผมว่า ผู้ชายกับผู้หญิงมักจะมีแรงดึงดูดเข้าหากันอยู่เสมอ จนบางคนเสียผู้เสียคน เสียชื่อเสียงเพราะแรงดึงดูดอันนี้ จงจดจำใว้ว่าเรามีหน้าที่อะไรและทำหน้าที่ให้ดีที่สุด อะไรที่ไม่ใช่หน้าที่ และจะนำไปสู่การผิดศีลธรรมจงหลีกหนีให้ไกล

บ้านเด็กกำพร้า

2008-09-04T16:29:00.002+07:00

เมื่อวันอาทิตย์ที่แล้ว ผมมีโอกาสได้ไปทำบุญที่บ้านคนตาบอด ผมได้อะไรเยอะมากเลยจากการไปในครั้งนี้

ผมโชคดีที่พี่แหวนชวนผมไปร่วมกิจกรรมกับคลื่นวิทยุ 89.5 และ 92 โดยจัดกิจกรรมที่บ้านคนตาบอดที่แถวหาดใหญ่ใน โดยมีดารามาร่วมด้วย คือ มิล่า ขนมจีน และ วงซี - ควิ้น การจัดกิจกรรมดีมาก เป็นอย่างสนุกสนาน อาหารที่นำไปเลี้ยงเด็กตาบอด ก็มี มักกะโรนี ซาลาเปา และไอศกริม

ในตอนท้ายผมอึ้งมาก ตอนเด็กร้องเพลงขอบคุณ ผมถึงกับขนลุกเลยละ มันเป็นหน้าที่ของเราอยู่แล้วที่ต้องช่วยเหลือคนที่ด้อยโอกาสกว่า แต่ดูพวกเค้ากลับมีกำลังใจและไม่ยอมแพ้กับข้อจำกัด ผมกลับมามองตัวเองที่อะไรนิดหน่อยก็ฟูมฟายหมดแรง พอเจอพวกเค้า ทำให้รู้สึกว่า ทำไมเราอ่อนแอจังเลย

ขอบคุณน้องๆที่ทำให้พวกเรามีกำลังใจ และสัญญาว่าถ้ามีโอกาสเราจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง

ความอ้วนมาเยือน

2008-08-27T15:40:00.003+07:00

เพื่อนๆเคยรู้สึกแบบผมหรือเปล่าครับ รู้สึกว่าตัวเองตัวบวมขึ้น อึดอัดไปซะหมดเมื่อใส่ชุดอะไร ใช่แล้วครับ ผมกำลังเผชิญกับความอ้วน

เพื่อนเคยรู้สึกไม่ครับ ของบางอย่างมันแฝงด้วยยาพิษแต่มาในรูปของความสุข ผมก้อเช่นเดียวกัน การมีความสุขกับการรับประทานอาหารที่อร่อยทุกเย็น ก้อแลกมาด้วยยาพิษคือ ความอ้วนที่กำลังรุมเร้าผมขณะนี้

ผมมุ่งมั่นและตั้งใจนะครับ ว่าจะพยายามที่จะลดความอ้วนให้ได้ แต่ก้อขอทานอาหารอร่อยแต่ต้องข่มใจทานแต่น้อยๆนะครับ

เพื่อนๆเป็นยังไงบ้าง ทุกคนสบายดีมะ ผมอยากฝากความคิดถึงหาทุกคน

ผมไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับหาดใหญ่อีกแล้ว

2008-06-28T22:11:00.002+07:00

ตอนนี้ผมมาอยู่หาดใหญ่ครบหกเดือนแล้ว ผมเริ่มปรับตัวในหลายเรื่องได้แล้วไม่ว่าจะเป็นเรื่องการสอนหนังสือ การใช้ชีวิตที่หาดใหญ่ และการมีความสุขที่ได้อยู่กับตัวเอง

การสอนหนังสือของผมในเทอมนี้ก่อนมิดเทอมผมโอเคนะ ผมมีความสุขกับการสอนหนังสือนักศึกษา ม.อ. มีความสุขที่เห็นแววตาพวกเค้าที่เค้าใจในสิ่งที่ผมสอน รวมถึงผมพยายามที่จะสอนถึงการใช้ชีวิตให้พวกเค้าด้วยโดยพยายามสอดแทรกในบทเรียนให้พวกเค้าเรียนรู้อย่างไม่รู้ตัว

นักศึกษาที่นี่มีทั้งไทยพุทธ และไทยมุสลิมในช่วงแรก ผมไม่ค่อยคุ้นเคยกับนักศึกษาที่เป็นมุสลิมนะครับ แต่ตอนนนี้ดีขึ้น พวกเค้าก้อคือ ลูกศิษย์ของผมที่ผมต้องถ่ายทอดความรู้อย่างดีที่สุด ผมอาจจะไม่ใช่อาจารย์ที่ดีที่สุด แต่ทุกครั้งที่สอนผมเตรียมตัวอย่างดีที่สุดทุกครั้ง

หลังมิดเทอมผมต้องสอนอีกวิชาหนึ่งที่ผมไม่ค่อยถนัด นั่นคือ วิชาเศรษฐกิจไทย ผมเริ่มคิดที่จะดีไซน์วิธีสอนให้น่าสนใจ สิ่งนี้ก้อเป็นสิ่งที่ท้าทาย วิทอีกเหมือนกัน ซึ่งผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด

เด็กที่นี่น่ารัก และตั้งใจเรียนทำให้คนเป็นครูแบบพวกเรามีความสุขที่ได้ถ่ายทอดความรู้ให้พวกเค้า อาชีพที่เป็นผู้ให้เป็นอาชีพที่มีความสุขเหลือเกิน

การใช้ชีวิตที่หาดใหญ่ ทุกเช้าผมจะเดินไปทำงานใช้เวลาเดินเท้าประมาณ 10 นาที ทานข้าวเช้าที่โรงอาหารวิทยา และเริ่มทำงานช่วง 8-9 โมงเช้า แต่ผมยังแบ่งเวลาทำงานไม่ดีนักซึ่งต้องปรับปรุงนะวิท ทุกเช้าวันอาทิตย์ผมจะมีก๊วนตีแบด ผมมีความสุขจากการได้ออกกำลังกายกับเพื่อนกลุ่มนี้มาก กลุ่มนี้ทำให้ผมมั่นใจว่าเมื่อเกิดอะไรขึ้นกับผม พวกเค้าคือกำลังใจที่ดี และหลังจากการออกกำลังกายเสร็จพวกเราจะหาอะไรอร่อยทานกัน ผมว่าร้านอาหารในหาดใหญ่มีร้านอาหารเยอะมาก

การได้อยู่กับตัวเอง และบรรยากกาศในมหาลัยต่างจังหวัด ทำให้ผมรู้สึกถึงความสงบ และเตรียมรับกับงานต่างๆที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

ปล.ผมเตรียมตัวที่จะสอบ TOEFL เพื่อวางแผนการเรียนต่อในระดับปริญญาเอก พอมีใครจะแนะนำเรื่องการสอบให้ผมได้บ้างครับ?

กิจกรรมและเพื่อนไหม่

2008-06-01T17:20:00.004+07:00

ผมพึ่งได้ก๋วนทำกิจกรรมต่างๆนะครับคุ้มมากกับการไปงานสัมมนาและอบรบรมอาจารย์ใหม่ของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ กัลยาณมิตรคนแรกของผม คือ อ.เจริญ แห่งโครงการสันติศึกษาที่ชวนผมให้ไปร่วมกิจกรรมทำบุญในวันนี้ ผมกับ อ.แหวน แห่งคณะวิทยาศาสตร์ อ.กานแห่งแพทย์แผนไทย เราเลยไปตลาดขอย้ำว่าเป็นตลาดนัดแบบต่างจังหวัดตั้งแต่เมื่อวานทีเดียวนะครับ มีของแปลกๆที่ชาวบ้านนำมาขาย สนุกจังเลย ได้ของมาเยอะมาก

เสร็จจากตลาดเรามากินโชคดีแตะเตี้ยมในตัวเมืองหาดใหญ่คุยกันสนุกดี แล้วไปต่อด้วยการไปซื้ออุปกรณ์การสอนหนังสอืของกานนะ กว่าจะหาเจอก้อเหนือยเหมือนกัน วิทกลับมาถึงห้องไม่ค่อยได้ทำงานเท่าไหร่นั่งดูทีวีและนอน

เมื่อเช้าพี่แหวนมารับวิทประมาณสิบโมง เพื่อไปทำบุญที่วัดสมเด็จ ทางไปสนามบิน ผมสนุกกับการได้เปิดหูเปิดตา ได้รู้จักเพื่อนใหม่ ทำให้ชีวิตที่นี่ของผมเริ่มอบอุ่นขึ้นและมีความหมายมากขึ้น เมื่อนึกว่าพรุ่งนี้เปิดเทอมแล้วความหึกเหิมที่ได้ทามงาน และคึกที่จะสู้งานอีกเยอะที่รออยู่ แค่นี้ก้อทามให้ชีวิตมีความหมายเหลือเกิน

แอบค้นหาตัวเอง

2008-05-22T17:06:00.003+07:00

ผมเพ่งมองทุกความรู้สึกของตัวเอง ผมว่าชีวิตของเราสิ่งที่เราต้องต่อสู้มากที่สุด คือ การสู้กับตัวเอง หรือจะมีใครเถียงผมบ้าง ผมเริ่มสังเกตอะไรจากข้างในของตัวเอง

ไอ้ตัวอารมณ์นี่น่ากลัวที่สุด คนเราต่างมีหลากหลายอารมณ์จัง บางทีก้อมีความสุขเอามากๆๆ บางทีก้อโกรธดั่งพายุที่พัดกระหน่ำ บางทีก้ออิจฉาริษยาซะเหลือเกิน

พอเราเข้าใจความสุขเหล่านี้ เราเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างนะครับ เข้าใจที่จะรับรู้ทุกความสุขของตัวเอง เห็นใจเพื่อนมนุษย์เพราะทุกคนต่างก้อรู้สึกเช่นเดียวกับเรา

เมื่อเข้าใจดังนั้น ก้อเลยพยายามที่จะแบ่งปันความรักไปให้ทุกๆคน และไม่ลืมที่จะให้อภัยในความโง่เขลาของคนบางคนที่ล่วงเกินเรา ถ้าเราคิดได้แบบนี้โลกคงน่าอยู่ขึ้นอีกมากเลย

ปล.ช่วงนี้ผมโอเคกับการใช้ชีวิตที่หาดใหญ่นะครับ มีเพื่อนมากขึ้น ขอบคุณสำหรับมิตรภาพที่ดีของทุกๆคนนะครับ

ไฟดับ

2008-05-01T16:48:00.003+07:00

ในช่วงเดือนที่ผ่านมานี้ ผมเจอกับการที่ไฟฟ้าดับมากกว่าสามครั้งเลยนะครับ เวลาไฟดับพวกเราคิดถึงอะไร หรือกำลังเซ็งกับการไม่ได้ดูรายการทีวี ไม่ได้เปิดแอร์ แต่สำหรับผม ผมมีความสุขกับช่วงเวลานี้จัง

ตอนเด็กผมใช้ชีวิตอยู่ในต่างจังหวัด แม้ว่าตั้งแต่ตอนที่ผมเกิดจะมีไฟฟ้าใช้แล้วก็ตาม แต่ผมมักมีภาพในวัยเด็ก ที่ตอนเด็กมาก เวลาคุณแม่พาพวกเราไปเยี่ยมคุณยาย ในตอนนั้นบ้านยายยังไม่มีไฟฟ้าใช้ ผมชอบบรรยากาศของการที่ต้องจุดตะเกียง นั่งล้อมวงกันทานข้าว ผมว่าเป็นความรู้สึกที่แสนจะอบอุ่น การไม่มีทีวีในช่วงนั้น ทำให้พวกเรามีกิจกรรมที่บ้านยายเล่นกันอย่างมากมาย อยากย้อนเวลาไปในช่วงเวลานั้นจัง คงสนุกมากๆอีกเช่นเคย

ช่วงไฟดับที่บ้านของผมเอง ทำให้ผมนึกถึงคุณปู่ซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว การที่บ้านเราเป็นครอบครัวที่อยู่กันหลายรุ่น เวลาไฟดับเราจึงรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมไฟดับ เราจึงเล่นหมากหลุม หรือแอบแม่เล่นไพ่ในหมู่พี่น้องจึงได้สนุกเหลือเกิน (แต่เมื่อแม่จับได้ว่าเราแอบเล่นไพ่แม่จะต้องนำไพ่ไปทิ้งทุกครั้งและพร่ำสอนว่าเล่นการพนันไม่ดี)

ช่วงเวลาที่ไฟดับจึงเป็นช่วงเวลาที่สวยงามของผมนะครับ สวยงามที่ได้คิดถึงวันในอดีต เพื่อจะไม่ยอมแพ้สำหรับวันที่มืดมน

มุ่งมั่นและสู้ต่อ

2008-03-22T16:26:00.001+07:00

ภารกิจต่างทางด้านการเรียนการสอนของผมในเทอนสองก็สิ้นสุดลง พร้อมกับการปิดเทอม ถามว่าสิ่งที่ผ่านมาผมโอเคมั้ย? แน่นอนคำตอบที่ออกมาจากผม คือ ผมโอเคกับอาชีพนี้ การเป็นครู เป็นอาชีพที่เป็นผู้ให้ ทุกครั้งที่เตรียมการสอน แม้ว่ามันจะเหนื่อยแค่ไหน แต่พอคิดถึง ลูกศิษย์ที่เราจะถ่ายทอดความรู้ให้แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว

แต่หนทางก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ส่วนตัวผมผมไม่ใช่คนที่เรียนเก่ง และอัจฉริยะไปทุกเรื่อง ทำให้การเริ่มต้นอาชีพนี้ ผมรู้สึกว่าผมยังสอนไม่ดีนัก เวลาตรวจข้อสอบที่เด็กทำไม่ได้ บางครั้งผมแอบคิดว่า เพราะผมสอนไม่ดีหรือเปล่า บางคนทำคะแนนกันไม่ได้เลย รวมถึงนโยบายของมหาลัยที่เน้นให้อาจารย์ทำงานวิจัย แต่สำหรับผม แค่สอนตอนนี้ยังไม่ดีเลยแล้วจะมีน่าทำงานวิจัยหรือ

ผมทบทวนกับตัวเองเสมอว่าตัวเองทำอะไรอยู่ ตอนนี้ปัญหา คือ การพัฒนาการสอนที่ผมต้องพยามที่จะพัฒนาตัวเอง ผมอยากเป็นคนที่สอนหนังสือสนุกนะครับ วิทเอ้ย! ยังต้องเหนื่อยอีกเยอะ พอคิดว่าตั้งแต่มาที่นี่ เรายังไม่ได้เริ่มงานวิจัยเลย รวมถึงยังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหน แค่คิดก้อเหนื่อยแล้ว เราจะทำอย่างไรดี?

คงต้องเริ่มต้นจาก การเตรียมการสอนเทอมหน้าให้เสร็จ และเปิดหูเปิดตา หาข้อมูลที่จะได้ทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ เชื่อว่าวิททำได้นะ

ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อน

2008-02-09T18:20:00.000+07:00

เมื่อวานผมมีโอกาสได้เดินทางไปประชุมสัมมนาที่โรงแรมพาวิลเลียน สงขลา การประชุมใช้เวลาตลอดช่วงบ่าย ตอนเย็นเหล่าคณาจารย์ที่คณะก็พากันไปรับประทานอาหารที่ร้านอาหารทะเลชื่อดังริมหาดสมิหลา

การได้กลับมาแหลมสมิหลาอีกครั้งทำให้ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนของผมกลับมา เมื่อสิบปีก่อนผมและเหล่าเพื่อนสมัยมัธยมที่โรงเรียนกัลยาณีศรีธรรมราช จ.นครศรีธรรมราช เคยเดินทางมาสมัครเอ็นกลางที่ ม.อ.หาดใหญ่ และพวกเราก้อมาทานอาหารที่ริมหาดสมิหลาที่นี่ ไม่น่าเชื่อเลยว่าการได้มาเยือนที่นี่จะทามให้ผมคิดถึงเพื่อนเก่า

เพื่อนผมที่มาในวันนั้น ปัจจุบันบางคนเป็นหมอที่มีอุดมการสุดๆ ดูแลคนใข้และไม่เคยเลยที่จะย้ายมาอยู่โรงบาลที่ใหญ่ขึ้น ผมคิดถึงเพื่อนคนนี้จังหลายครั้งที่ผมเหนื่อยผมจะคิดถึง อุดมการ ความมุ่งมั่น และการทามประโยชน์เพื่อประเทศชาติ

ผมนึกถึงเพื่อนที่เป็นวิศวกร ชีวิตเค้าต่างจากเพื่อนที่เป็นหมอ เค้าคิดอยู่เสมอว่าจะต้องหาเงินให้มากที่สุด และกินเที่ยวให้เต็มที่ ผมมองเพื่อนคนนี้ด้วยยอมรับในทางเลือกของเค้า แต่ในอีกมุมผมกลับมองเค้าเพื่อเตือนตัวเอง ว่าการที่เราคลุกอยู่กับอบายมุขในท้ายทีสุด ชีวิตอาจจะไม่น่าพิศมัยก้อได้

ยังมีเพื่อนอีกหลายคนที่ผมไม่ได้พูดถึงในการบันทึกในบทความนี้ แต่เพื่อนทุกคนเป็นครูให้ผม ถ้าคนๆนั้นเป็นผู้ประพฤติดี ผมจะนำเค้ามาเป็นต้นแบบและอยากเป็นคนดีให้ได้แบบเค้า แต่ถ้าเห็นความประพฤติของเพื่อนบางคน ที่มีทัศนะที่ไม่เป็นในแบบที่ผมคิด ผมยอมรับในการตัดสินใจของเค้า และนำสิ่งนั้นมาคิดว่าเราจะไม่ตกเป็นเหยื่อของอบายมุขแบบเพื่อนคนนั้น

ชีวิตเป็นสิ่งที่เราต้องเรียนรู้ การได้นึกถึงวันเก่าๆ ก้อทามให้เราได้ข้อคิด ในการดำเนินชีวิต เอาใจช่วยเพื่อนทุกคน ขอให้ทุกคนได้เดินทางในทางที่ถูกต้องและดีงาม ขอให้เพื่อนบางคนได้เห็นถึงทางสว่างว่าการเกลือกกลั้วอยู่กับอบายมุขในท้ายที่สุดจะทามให้ชีวิตเราแย่ลง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นผมก้อไม่มีสิทธ์ที่จะไปสรุปหรือสอนคนอื่นเพราะทุกคนย่อมมีเหตุผลของตัวเอง........

ความสุขของการเป็นครู

2008-01-09T22:10:00.000+07:00

ชีวิตผมเริ่มปรับตัวกับการใช้ชีวิตที่หาดใหญ่แล้วนะครับ ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่ผมจะสอนหนังสือผมค่อนข้างเครียดมาก ทุกคนลองคิดดูนะครับ การที่เด็กนักศึกษาในห้องเลกเชอร์ห้องใหญ่มาก โดยมีนักศึกษาถึง 200 กว่าคนทีเดียว กำลังมองเราเปนจุดเดียว กำลังฟังเลียงของเรา และพยายามที่จะทามความเข้าใจกับสิ่งที่เราสอน เหนไม่ครับว่าการเปนครูไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ยิ่งนักศึกษาตั้งใจเรียนมากเท่าไหร่ ผมก้อยิ่งพยายามอย่างมากที่จะสอนพวกเค้าให้ดีที่สุด สายตาที่พวกเค้ามองมา ความตั้งใจที่พวกเค้าช่างขยันเรียน สิ่งนี้เป็นกำลังใจให้ผมมากทีเดียว วันนี้ผมเดินออกมาจากห้องเลคเชอร์ตอน หกโมงด้วยความสุข ความสุขที่เหนนักศึกษาที่เราสอนเข้าใจในสิ่งที่เราอธิบายผมว่าการเปนครูมีเสน่แบบนี้นี่เอง

ปล.หอพักอาจารย์ของผมยังไม่เรียบร้อยผมเลยต้องเทียวไปเทียวมาระหว่างโรงแรมและมหาลัย สังคมอาจารย์ที่ภาควิชาน่าอยู่มากทุกคนคิดถึงเด็กนักศึกษาจะหาสังคมที่น่าทามงานที่ดีแบบนี้ได้ที่ไหนอีกแล้ว

เริ่มต้นชีวิตใหม่

2008-01-06T13:58:00.000+07:00

ในรอบหนึ่งเดือนมานี้ ผมวุ่นวายกับการแก้เล่มวิทยานิพนธ์ และจัดการทีสีสจนสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี ในตอนแรกผมแพลนที่จะทำงานวิจัยใน ธรรมศาสตร์ไปเรื่อยๆ เพราะโปรเจคชิ้นนี้น่าสนใจ รวมถึงท่าน อ.พีระ เจริญพร ก็ให้โอกาสในการทำงานกับผมอย่างเต็มที่ แต่แล้วบทบาทใหม่ของผมก้อก้าวเข้ามา และเป็นการเปลี่ยนแปลงชีวิตประจำวันของผมทีเดียว

บทบาทใหม่ คือ การได้มาเป็นอาจารย์ที่คณะเศรษฐศาสตร์ ม.อ.หาดใหญ่ ผมตอบรับงานนี้แบบไม่ลังเลใจ เพราะผมคิดว่า ความสุขของผม คือการได้เดินช้าๆ ซึมซับกับความสวยงามของทุกสิ่ง อยากได้อยู่ไกล้ชิดพ่อแม่ อยากดูแลพวกเค้า คาบแรกที่ผมจะสอนคือ วิชา เศรษฐศาสตร์มหภาค ในเวลา 16.30-18.00 ตื่นเต้นจังเลย!!!

ผมไม่รู้เหมือนกันว่า บทบาทไหม่ที่ผมได้รับผมจะทำได้ดีแค่ไหน แต่ผมจะทำให้ดีที่สุด......

Remembrance of things lost

2007-11-25T00:16:00.000+07:00

Remembrance of things lost เป็นหนังสือเล่มสุดท้ายที่พระเอก มอบให้นางที่เป็นรักแรก ในหนังเรื่อง Love letter หนังเรื่องนี้เป็นหนังที่ผมดูมากกว่า 5 รอบ ทุกครั้งที่ได้ดูหนังเรื่องนี้มักทำให้ผมมีความสุขเสมอ

ผมไม่ยากเล่าพลอตเรื่องนี้อีกแล้วนะครับ อยากให้คนที่สนใจลองไปหามาดู( http://www.popcornfor2.com/movies/012_sept_loveletter.html) แต่สิ่งที่ผมชอบ คือ ในชีวิตของคนเราในแต่ละช่วงวัย เรามักจะมีคำถามที่เป้นปมอยู่ในใจเสมอ เช่น ในช่วงม.ต้น ผมอยากถามผู้หญิงคนนึ่งที่เป็นรักแรกของผมว่าช่วงเวลาที่ผมมีความรุ้สึกที่ดีกับเธอ เธอรู้สึกเช่นไร และเธอมีความสุขแค่ใหนในสิ่งต่างๆที่ผมได้ทำให้เธอ แม้ว่ามานจะเป็นแค่ช่วงเวลาที่แสนสั้นก็ตาม

เหตุนี้เองที่ผมชอบหนังเรื่องนี้เพราะหนังได้ให้คำตอบในใจผม โดยผ่านการเล่าเรื่องของผู้หญิงสองคน การเล่าเรื่องทำให้คำถามในใจของคนทั้งสองได้รับการเปิดเผย ความรักเป็นสิ่งที่สวยงามแต่ไม่จำเป็นตอ้งครอบครอง ผมแอบอิจฉาที่ตัวละครทั้งสองคนได้รับคำตอบอันนั้น

ผมยังแอบนึกสนุกที่คิดว่า วันนึ่งเมื่อผมมีคนรักที่คิดจะแต่งงานด้วย การได้เขียนจดหมายหาเพื่อนเก่าของผู้หญิงคนนี้ เพื่อฟังเรื่องราวในอดีตของเธอ คงเป็นเรื่องน่าสนุกและน่าตื่นเต้นเอามากๆ

ผมชอบมุมมองความคิดของหนังเรื่องนี้โดยสื่อในรูปจดหมาย โดยส่วนตัวผมเป้นคนที่ชอบเขียนจดหมายและส่งโพสการ์ดหาคนในครอบครัวและเพื่อนที่สนิทอยู่เสมอ ผมคิดว่าการเขียนจดหมายเป้นการสื่อสารที่คลาสสิค แม้ว่าในปัจจุบันจะมีการสื่อสารทีทันสมัยหลายรูปแบบแล้วก้อตาม

Remembrance of things lost หรือ ความทรงจำถึงสิ่งที่สุญไป อาจจะชัดเจนยิ้งขึ้นถ้าคนเราคิดที่จะสื่อสารและแสดงถึงความรู้สึกของตัวเองออกไป การสื่อสารของคนเราจึงมีความสำคัญในแบบนี้นี่เอง

สวยงามที่น้ำใจ

2007-11-20T10:50:00.000+07:00

ในช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมชีพจรลงเท้า คือ เดินทางท่องเที่ยวไปเชียงใหม่-แม่ฮ่องสอน และเดินทางไปเมืองกาญจน์เพื่อไปงานบวชพี่ต้นเพื่อนรุ่นพี่ที่ผมสนิทการเดินทางในสองทริปมีบางอย่างที่ทำให้ผมประทับใจมาก คือ การได้รับน้ำใจและการเป็นผู้แสดงความมีน้ำใจต่อเพื่อนรุ่นพี่

หลายครั้งที่ผมที่ผมมักได้ยินหลายคนพูดว่า ความงามของคนเกิดจากคนๆนั้นเป็นคนที่มีน้ำใจมากกว่ารูปร่างหน้าตา ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อนว่าคำๆนี้จะเป็นจริง จนผมได้รับน้ำใจจากเพื่อนที่เป็นนายทหารที่เชียงใหม่ ที่คอยต้อนรับขับสู้กลุ่มพวกผมเป็นอย่างดี แต่สิ่งสวยงามคือ น้องของเพื่อนเทคแคร์เราดีมากผมประทับใจมาก ถ้าพูดถึงรูปร่างน่าตาน้องเค้าก็เป็นผู้หญิงน่าตาธรรมดา แต่น้ำใจและกริยามารยาทที่ดี ก็ทามให้ผู้หญิงคนนี้เป็นผู้หญิงที่สวยงามจัง สวยกว่าผู้หญิงที่รูปร่างน่าตาดีแต่ไร้ซึ่งมารยาทและน้ำใจ

ส่วนการแสดงน้ำใจ ผมมีความสุขที่ได้แสดงน้ำใจโดยไปร่วมงานบวชของพี่ต้น การเป็นเพื่อนมันมากกว่าการเที่ยวเตร่ คุยกันถูกคอ แต่ผมชอบที่แสดงให้เห็นว่า เราเป็นเพื่อนกันจริงๆและร่วมทุกข์ร่วมสุข ผมว่าพี่ต้นคงดีใจมากที่เห็นพวกเราพร้อมหน้าพร้อมตา ความสุขของการมีเพื่อนคงเป็นแบบนี้เอง เป็นความสุขที่ได้รับน้ำใจจากเพื่อนและความสุขจากการแบ่งปันน้ำใจให้กับเพื่อน

ความน่ารักของคนคงไม่ใช่แค่รูปร่างน่าตาดี แต่สำหรับผมคนที่จะสวยงามได้คงจะต้องมีน้ำใจเป็นพื้นฐานเพราะความน่ารักตรงนี้จะยืนนานและคงอยู่ตลอดไป

รักตัวเอง

2007-11-03T22:21:00.000+07:00

ผมคิดที่จะเขียนเรื่องนี้นานแล้วนะครับ เพราะหลายครั้งผมได้คุยกับเพื่อน รุ่นพี่หรือรุ่นน้อง หลายคนมีปัญหาที่รักทุกคนได้ในโลกนี้ แต่ไม่เคยรักตัเองเลย การตัดสินใจที่จะเขียนเรื่องนี้ เกิดจากที่ผมเข้าไปอ่าน สเปซของรุ่นน้อง รวมถึงการพูดคุยกับเจ้ เรื่องเพื่อนที่อกหัก น่าเสียใจที่เค้าคิดว่าตัวเองรู้จักความรัก กับแค่รักตัวเองยังไม่เคยรักเลยแล้วแบบนี้จะรักคนอื่นได้หรือ?

รุ่นน้องของผมไปหลงรักผู้ชายคนนึ่ง ซึ่งผมมองเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้รู้สึกอะไรกับรุ่นน้องเลย แต่รุ่นน้องก้อไม่ละความพยายาม โทรหาเช้าเย็น จนถึงวันนึ่งเมื่อผู้ชายคนนี้พูดตรงๆ ว่าไม่ได้รู้สึกอะไรเลยกับรุ่นน้องของผม เธอเจ็บมาก และย้ำคิดย้ำทำกับเรื่องความรักครั้งนี้ เช่นเขียนในบล็อกว่าลืมผู้ชายคนนี้ได้แล้วบ้าง แต่เมื่ออ่านข้อความข้างในก้อเห็นถึงความเจ็บปวดที่ยังเกิดขึ้น ทามไมจริงๆจึงลืมผู้ชายคนนี้ไม่ได้ซักที

ส่วนเพื่อนของเจ้ ความรักที่ไม่สมหวังเกิดจากที่แฟนของเค้า กลับไปจีบผู้หญิงที่เค้าเคยรักเมื่อในอดีต เจ้สรุปว่าผู้ชายไม่ดี แต่ผมเห็นต่างกัน ผมมองว่า ผู้หญิงผู้ชายคู่นี้ต่างกันเกินไป ผู้หญิงรวยมากระดับเศรษฐีทีเดียว ส่วนผู้ชายเป็นคนเดินดินธรรมดาคนนึ่ง แต่จริงสิ่งนี้ไม่น่าจะมีปัญหา ถ้าผู้หญิงมีความคิดที่โตกว่านี้ อีกทั้งบ้านผู้หญิงคนนี้ก้อไม่ยอมรับผู้ชาย แต่อุปสรรคก้อเป็นการพิสูจน์รักแท้ แต่ผมมองว่า ผู้ชายคงรู้และประเมินตัวเองตั้งแต่ต้น ว่าคงเป็นไปไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้เฝ้าโทรไปง้อเพื่อขอคืนดี พยายามให้ผู้ชายกลับมา แต่ไม่พยายามที่จะมองโลกให้ตัวเองมีความสุข

ผมไม่อยากสรุปว่า สาวน้อยทั้งสองคนควรทำเช่นไร แต่ทั้งสองคน ลืมรักตัวเอง และพยายามที่จะหาความรักจากสิ่งภายนอกและจากคนอื่นซึ่งในท้ายที่สุดคนที่เจ็บปวดที่สุดก้อคือตัวเอง เพราะไม่มีใครหรอกที่จะให้ความรักเราได้ตลอดเวลา นอกจากตัวเรา ถ้าถามว่าปัญหาแบบนี้เกิดกับผม ผมจะทำเช่นไร เริ่มต้นผมคงรักคู่รักหรือรักคนที่ผมจะจีบด้วยความรักที่รัก ก้อคือรักเค้าทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเค้าโดยไม่หวังว่า ในท้ายที่สุดเค้าจะรักผมหรือเปล่า ถ้าผมพยายามอย่างเต็มที่แล้วเค้ายังไม่รักผม ผมก็คงต้องคิดอีกในมุมนึ่งว่า การที่ไปวุ่นวายกับชีวิตเค้ามากเกินไปเค้าจะเบื่อมั้ย ทุกคนย่อมต้องการความเป็นส่วนตัว ควรคิดว่าการที่เราทามอะไรให้เค้าเค้าอาจไม่ต้องการก็ได้ นั้นย่อมทำให้การที่เรา เข้าไปพยายามทำโน่นทำนี่กลับเป็นการรบกวนมากกว่า ที่จะทามให้เค้าประทับใจ

ส่วนในกรณีเพื่อนของเจ้ ผมคงปล่อยเค้าให้ลองที่จะรักกับคนที่เค้าเคยรักในอดีต และเป้นเพื่อนของเค้าต่อไป และถอยออกมาที่จะคิดว่าความรักครั้งนี้เราพลาดอะไร เราเอาแต่ใจมากเกินไปหรือเปล่า และพยายามปรับปรุงตัวเองให้ความรักครั้งใหม่ต้องดีกว่าครั้งนี้

ปัญหาทั้งสองจะดีขึ้น ถ้าพวกเค้าจะรู้จักที่จะรักตัวเอง เมื่อรู้จักที่จะรักตัวเองแล้ว เราย่อมแคร์ตัวเอง และอยากให้ตัวเองมีความสุข ความรักน่าจะเกิดจากการรักตัวเองก่อนนะครับ เมื่อเรารู้จักที่จะรักตัวเอง เราจึงขยายความรักไปให้คนรอบข้างและความรักนี้ก็ไม่หวังผลตอบแทน ส่วนการที่อาจมีคนมารักเพราะเราได้ขยายความรักไปให้เค้ามันเป็นผลพลอยได้ และอีกอย่างชีวิตมีหลายแง่มุม เช่น เรามีครอบครัว เพื่อน ทามไมต้องให้ความผิดหวังในแง่มุมเล็กๆมากำหนดชีวิตเรา

หันมารักตัวเอง เมื่อเรารักตัวเองเราจะทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองมีความสุข เราจะอยากที่จะออกกำลังกายเพราะเราอยากให้ร่างกายแข็งแรง และเราจะรู้จักที่จะอยู่กับตัวเองได้เพราะเรามีความรักให้ตัวเองนั่นเอง

ลมหนาว

2007-10-25T18:58:00.000+07:00

ลมหนาวเริ่มพัดมาแล้วซิ เพื่อนๆเคยได้กลิ่นลมหนาวหรือเปล่าครับ? กลิ่นลมหนาวที่แฝงไว้ด้วยความเหงา เงียบ สงบ และสวยงาม

ช่วงเวลาประมาณเกือบสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมค่อนข้างกลับบ้านดึกนะครับ นั่งแก้งานอยู่ที่มหาลัย และเดินกลับบ้านคนเดียวในช่วงเวลาเกือบสองทุ่ม การได้ทำอะไรคนเดียวบ้าง สูดกลิ่นหอมของธรรมชาติ ผมได้กลิ่นของลมหนาวพัดมาอีกแล้ว สำหรับผมลมหนาว ให้ความรู้สึกที่เหงา โดดเดี่ยว และคิดถึงแม่ ผมรู้สึกแบบนี้จริงๆ

แต่ในอีกมุมหนึ่งผมก็ได้ซึมซับกับความสวยงามที่เงียบงัน สันโดษ และ สงบ นึกถึงการได้ครุ่นคิดและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับธรรมชาติ หลายคนกำลังดิ้นรนไปสู่จุดหมาย เดินไปข้างหน้า แต่เมื่อถึงจุดที่ต้องการแล้ว กลับรู้สึกว่าไม่เหลืออะไรเลย

ลมหนาวนำมาซึ่งความสวยงาม สวยงามแห่งความเยือกเย็น ลุ่มลึกและน่าค้นหา ความหนาวเย็นที่จะทำให้ตัวเองผ่านช่วงเวลที่ยากลำบากไปไห้ได้ ขอบคุณลมหนาวที่ทำให้ผมคิดอะไรได้มากมาย ขอบคุณความเหงาที่ทำให้ผมได้รู้จักที่จะอยู่กับตัวเอง ขอบคุณความรักของแม่ที่เมื่อเวลาผมเหงายังมีความรักของแม่นำทาง และขอบคุณธรรมชาติที่ทำให้ผมรู้ว่าตัวของผมเองคือจุดเล็กๆของจักรวาลที่จะมีตัวตนไม่เกินอีก 100 ปี

โลกนี้ไม่มีอะไรบังเอิญ

2007-10-17T22:19:00.000+07:00

ผมเชื่อเรื่องความมหัศจรรย์บนโลกใบนี้ มีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่เราไม่สามารถอธิบายได้ หรือ มันแค่เป็นเรื่องบังเอิญเท่านั้น ? ผมเริ่มขบคิดเรื่องนี้ในวันนี้นี่เอง ผมคิดว่าทางที่เรากำลังกลับบ้านวันนี้ อาจมีคนที่เรารู้จักหรือที่เราจะรู้จักในอนาคตพึ่งเดินทางผ่านไปหรือกำลังจะเดินทางมาในทางเส้นนี้

ผมมีเรื่องตลกที่ครั้งหนึ่งผมเคยพอใจผู้หญิงคนหนึ่ง เราไม่เคยคุยกันเลยว่าบ้านของแต่ละคนอยู่ที่ไหน จนวันหนึ่งผมก้อต้องแปลกใจเมื่อรู้ว่าบ้านของเธอกลับอยู่ใกล้ร้านอาหารที่ผมชอบไปนั่งและที่สำคัญช่วงเวลาที่ผมไปนั่งที่ร้านนั่นเธอมักจะผ่านหน้าร้านนั้นอยู่เสมอ อีกครั้งหนึ่ง ที่เธอไปดูหนังเรื่องเดียวกับผมโดยเธอดูรอบก่อนผม โดยเราต้องแปลกใจที่เมื่อเธอออกจากโรงหนังผมกลับเดินเข้า มันเป็นเรื่องบังเอิญ หรือจริงๆแล้วสวรรค์กำลังเล่นตลก (ในท้ายที่สุดผมไม่ได้เป็นแฟนกับเธอนะครับ)

เมื่อคิดได้แบบนี้ คนที่เราเดินสวนกันไปมาตามท้องถนน วันหนึ่งอาจเป็นเพื่อนรักเราก้อได้หรือรวมถึงอาจกลายเป็นคู่รักเราก็ได้ เรามักจะเดินสวนทางกับคนๆนั้นอยู่เสมอ แต่เราก้อจะรอว่า เมื่อโลกนี้มานไม่มีเรื่องบังเอิญการเดินสวนทางกันในวันนี้ อาจจะกลับกลายเป็นการเดินร่วมทางในที่สุด............

กอดสุดท้าย

2007-09-29T17:38:00.000+07:00

ผมเขียนบล็อกในตอนนี้ด้วยความรู้สึกเศร้า เป็นห่วง และสิ้นหวัง เพราะในช่วงเวลานี้ผมน่าจะที่ได้ทำอะไรมากมายที่ตัวเองได้วางแผนไว้ แต่ผมก้อต้องติดกับดัก กับความคิดที่ไม่ยืดหยุ่นของคนบางคน นี้เป้นปัญหาแรกที่ทำให้ผมรู้สึกหดหู่ ปัญหาที่สองคือ คุณย่าของผมกำลังป่วยหนักมาก ผมช่วยได้อย่างเดียวคือเอาใจช่วยให้คุณย่าของผมกลับมา กลับมารับรู้ทุกความรู้สึกที่ผมอยากมอบให้ท่าน

ผมจำความได้ตั้งแต่เกิดมา ครอบครัวของผมเป็นครอบครัวขยาย คือ เราอยู่กัน พ่อ แม่ คุณปู่ และคุณย่า ผมชอบครอบครัวแบบนี้มาก มันเป็นทั้งความรู้สึกที่อบอุ่น ของความรักระหว่างรุ่นต่อรุ่น รวมถึงความรู้สึกปลอดภัยและมั่นคงที่ได้อยู่ร่วมกัน คุณย่าชอบแสดงความรักด้วยการสวมกอด ผมจำอ้อมกอดของคุณย่าได้เสมอ มันเป็นอ้อมกอดที่แสนจะอบอุ่น และเมื่อเราไกลกันและได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง อ้อมกอดแทนคำพูดทุกๆคำที่เราอยากพูดต่อกัน มันเป็นคำพูดที่แสนจะอบอุ่นซะเหลือเกิน

คุณย่าของผมป่วยมาได้ประมาณ สามปี ด้วยโรคที่เลือดไปเลี้ยงสมองน้อยเกินในช่วงที่คุณย่าเป็นลม มีผลให้คุณย่าไม่สามารถพูดได้ รวมถึงความทรงจำของคุณย่าบางส่วนหายไป มันเป็นความทุกข์มากๆที่เราอยากแสดงถึงความรักให้คนๆหนึ่งได้รับรู้ โดยที่บางช่วงเวลาเค้าไม่รู้เลยว่าเราคือไคร?

การกลับบ้านเมื่อคราวที่แล้วของผมจะเป็นการกอดคุณย่าครั้งสุดท้ายหรือเปล่านะครับ ผมเลยต้องฮึดเงือกสุดท้ายเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองในฐานะนักเรียนเพื่อแก้ทีสีสให้เสร็จเร็วที่สุดเพื่อ ผมจะได้กลับบ้าน ไปทำหน้าที่อีกหน้านึ่ง คือ กลับไปดูแลคุณย่าและกลับไปกอดคุณย่าอีกครั้ง

ผมรักการอยู่บ้าน

2007-09-11T10:26:00.000+07:00

ในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา ชีวิตผมค่อนข้างจะชีพจรลงเท้านะครับ คือ ต้องเดินทางไปหาดใหญ่ เพื่อไปทำธุระอะไรนิดหน่อย เมื่อเสร็จธุระ ผมไม่ลืมที่จะกลับบ้านไปเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่ที่นครศรีธรรมราช แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาที่สั้นๆที่ได้อยู่กับท่าน แต่ผมก็มีความสุขมากๆ การได้ไปเยี่ยมคุณยายที่ท่านอายุ 99 ปีแล้วแต่ยังแข็งแรง รวมถึงการได้ดูแลคุณย่าที่สุขภาพไม่ค่อยดีนัก ทำให้ผมได้รู้สึกว่าได้ตอบแทนช่วงเวลาในอดีตที่คุณย่าและคุณยายเคยเลี้ยงดูผมและสั่งสอนผมมาตลอด

ผมมานึกถึงอุปนิสัยส่วนตัวของผมเอง ที่ถ้าเลือกได้ในวันหยุดว่าให้ทำอะไร ผมคงตอบแบบไม่คิดว่าผมเลือกที่จะอยู่บ้าน ชอบที่จะทำกิจกรรมทุกกิจกรรมกับคนในครอบครัว หลังจากผมกลับมาจากปักษ์ใต้ ภารกิจของผม คือ การที่ผมจะต้องทำเป้าหมายของผมให้สำเร็จ คือ การเรียบแก้เวิร์ดดิ้ง ให้ตรงกับที่อาจารย์ นิพนธ์ พัวพงศกร ให้ผมแก้ตามนั้น ตอนแรกผมคิดว่า จะไปนั่งแก้งาน ที่คณะเศรษฐศาสตร์ มธ ดีกว่า แต่พอคิดอีกที่ผมว่า การนั่งแก้งานอยู่ที่บ้าน น่าจะให้ความรู้สึกที่ดีกว่า

บ้านที่พักในกรุงเทพ ตั้งอยู่ที่ชานเมือง หลังเล็กๆ แต่ผมรู้สึกถึงความรู้สึกอบอุ่นที่อยู่ในบ้านหลังนี้ รอบบ้านเต็มไปด้วยต้นไม้ที่เขียวขจี ผมเลือกที่จะเปิดผ้าม่าน รอบบ้าน ให้ลมพัดเข้ามา พร้อมทั้งเห็นถึงความสดชื่น ของเหล่าต้นไม้ ผมรู้สึกมีความสุขที่ได้ดูดดื่มกับความกลมกลืนของธรรมชขาติ ชีวิตช้าสักนิดแต่ได้ดูดดื่มกับธรรมชาติ ผมว่านี่หละคือคุณภาพชีวิตที่ผมเลือกสรรค์

การได้อยู่บ้านผมเลือกที่จะลองทำกับข้าวกับปลาง่ายๆทานเอง แม้ว่าฝีมือทำกะข้าวผมจะไม่ได้เรื่องเลยนะครับ แต่ผมว่า สิ่งนี้ทำให้เรารีแลกนะ เลือกที่จะทำในสิ่งที่เราชอบ แม้ว่าบางเมนูจะเป็นเมนูง่ายๆ แต่ก้อใช้เวลาเหมือนกันนะครับ ทำให้ผมนึกขอบคุณ แม่ ที่ทามอาหารให้เราทานตลอด คงไม่ง่ายนักที่จะต้องดีไซด์เมนูต่างๆให้พวกเรารับประทาน รวมถึงปัจจุบัน ยังมีอาหารจากนครมาฝากเราเสมอ ผมซาบซึ้งในสิ่งที่แม่ทำนะครับ

การอยู่บ้านของผมจึงเป็นการปฎิบัติธรรม การดื่มดำกับธรรมชาติรอบบ้าน และคิดรอบคอบในสิ่งที่ตัวตัวเองจะทำ และการเดินช้าๆบ้าง ก็ทำให้เห็นถึงสิ่งสวยงามรอบตัว เพราะเหตุนี้นี่เอง ผมเลยรักการอยู่บ้านด้วยประการดังกล่าว

เพื่อนในกลุ่ม

2007-08-27T09:25:00.000+07:00

ผมมักชอบนึกถึงช่วงเวลาต่างๆที่ผ่านมาในชีวิตนะครับ แต่ละช่วงเวลามีแง่มุม มีความสุขและความทุกข์ ผมมักเสียดายช่วงเวลาในวัยเด็กที่เกี่ยวกับเพื่อนเพราะผมละเลยเพื่อนในวัยเด็ก การละเลยเกิดจากการไม่ให้ความสำคัญ และคิดว่าในช่วงเวลานั้นการไม่มีเพื่อนมาวุ่นวายกับชีวิตชีวิตก้อไม่น่ามีอะไร แต่ความรู้สึกอันนั้นเป็นความรู้สึกที่ผมคิดผิดตลอดมา จนผมได้มาเจอเพื่อนที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ความคิดเหล่านั้นก็เปลี่ยนไป ทำให้ผมเสียดายหลายช่วงเวลาที่ผมน่าจะสนุกและร่วมกิจกรรมกับเพื่อนให้มากกว่านี้

กลุ่มที่ผมคบและผมนับเป็นเพื่อนและกลุ่มนี้ให้ความรู้สึกถึงความเป็นตัวของตัวเองของผม และยืนอยู่ตรงนี้เสมอในยามที่ผมรู้สึกอ่อนแอ และสิ้นหวัง จุดเริ่มต้นของการเข้าอยู่ในกลุ่มนี้คือ เป็นช่วงปี3 ผมมีเรื่องที่ไม่สบายใจกับเพื่อนที่ผมคบอยู้นะครับ ตอนนั้นผมเด็กเกินกว่าที่จะนั่งคุยและแก้ปัญหาด้วยเหตุผล ผมเพียงคิดว่า ถ้าเราคุยกันไม่รู้เรื่องผมขอเป็นฝ่ายถอยดีกว่า ตอนนั้นผมรู้ว่าปัญหานี้ผมควรปรึกษาใคร จะปรึกษาเพื่อนในรุ่นก้อจะเป็นข่าวซุบซิบกันอีก ผมเลยเลือกที่จะปรึกษาพี่ต้น เพื่อนรุนพี่ที่ตอนนั้นเป็นแค่รุ่นพี่ที่รู้จักไม่ได้สนิทสนมอะไรกันเลย การได้คุยกับพี่ต้นทำให้มุมมองความคิดของผมเปลี่ยนไป ผมรู้สึกว่า ผมเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น มีอิสระทางความคิดมากกกกกก ผมเริ่มเสนอตัวที่จะขอร่วมแจมกับกลุ่มพี่ต้นด้วย พี่ต้นยินดีที่จะรับผมเข้ามาในกลุ่ม กลุ่มเราเริ่มต้นตรงนี้นี่เอง

พี่เติ้งเป็นอีกคนที่ผมไม่รู้เหมือนกันว่า ตรงดิ่งเข้ามาในกลุ่มเราตอนใหน อาจเป็นเพราะว่าบุคลิกสบายๆๆ ชอบรับประทานอาหาร และเป็นมิตรกับทุกคน พี่เติ้งเลยคุยกับผมถูกคอ ด้วยอัธยาศัยที่ตรงกัน การชอบแคมปิ้งเหมือนกัน และผมคุยกับพี่เติ้งได้แทบทุกเรื่อง รวมถึงพี่เติ้งมีแกสเฮ้าที่แสนสบายที่หัวหินให้พวกเราได้ซุกหัวนอนกัน พี่เติ้งและพี่ต้นเป็นเพื่อนในกลุ่มคนแรกๆที่ผมมักจะนึกถึงเมื่อยามมีปัญหา ผมรู้สึกว่า บางทีปัญหาทุกอย่างก็หมดสิ้นไปเมื่อเจอเพื่อนรุ่นพี่ทั้งสอง รวมถึงการที่ผมสนิทกับทั้งสองครอบครัวคือพ่อแม่ของพี่ต้น และพี่เติ้ง ยิ่งทามให้พวกเราซี้กันมากยิ่งขึ้น

พี่ชัย เป็นรุ่นพี่ที่ผมเคารพในความมีน้ำใจ พี่ชัยเป็นคนที่น่ารักมาก ไม่ว่าจะมีอะไรที่พอช่วยได้พี่ชัยจะไม่ลังเลช่วยผมเสมอ โดยเฉพาะการมีหนังชุดดีๆมาให้ผมดู รวมถึงรสนิยมในการฟังเพลงคลาสสิกที่เป้นรสนิยมที่ตรงกับผมทำให้พี่ชัยมีเพลงมาให้ผมฟังเสมอ นอกจากความมีนำใจของพี่ชัยแล้ว ผมชอบครอบครัวของพี่ชัยด้วยนะ ชอบการอดออมของพ่อพี่ชัย ที่รู้จักใช้สอยเงินทองจนสามารถส่งลูกสองคนจบปริญญา รวมถึงความกตัญญูของพี่ชัยที่มีต่อแม่ซึ่งป่วยอยู่ ผมซาบซึ้งในสิ่งที่พี่ทามต่อแม่นะ แม้ว่า การกระทำอันนั้นจะไม่เกี่ยวขอ้งกับผมเลยแต่ผมนับถือในเรื่องการกตัญญูต่อพ่อและแม่ของพี่มากๆๆ

ก้อย เป็นหญิ่งเดียวในกลุ่มบางที ผมก้อสงสารก้อยนะ เพราะพอผู้ชายหลายคนมารวมกันก้อเปนธรรมดาที่จะแสดงความาห่าม ทะลึ่งตึงตังในแบบของผู้ชาย ทามให้ก้อยลำบากใจบ้างละ หรือเวลาไปเที่ยวต่างจังหวัด ก้อยต้องเสียสละที่นอนอันอ่อนนุ่มไห้ชายหนุ่มทั้ง6 คนได้นอน เพราะเราถือว่าเวลแฟร์ของสังคมสูงที่สุด55 แต่พวกเราก้อรักแกนะก้อย รวมถึงเอาใจช่วยในทุกๆเรื่องและอยากให้แกได้ร่วมทำกิจกรรมทุกกิจกครรมที่พวกเราได้ทำ และลุ้นว่าเมื่อไหร่จะมีชายหนุ่มมาตกหลุมแกซักที

พี่อาร์ตและพี่โค๊ก อาจเปนเพื่อนในกลุ่มที่ผมสนิทน้อยที่สุด แต่ทั้งสองก็มีน้ำใจส่งมาให้ผมเสมอ แม้ว่าพี่อาร์ตแกจะทะลึ่งตึงตังไปหน่อยรวมถึงนิสัยพี่โค้กที่ดูเฉยๆ แต่ผมก็โอนะ

เวลาคบเพื่อนผมจะให้ใจพวกเค้า เวลามีเรื่องที่ไม่สบายใจต่อกันผมเลือกที่จะนึกถึงวันเก่าๆ วันที่พวกเค้าเคยช่วยเหลือผม เคยเลี้ยงข้าว รวมถึงพ่อแม่พวกเค้าก็ดีกับผมมากๆ แล้วแบบนี้ผมจะโกรธพวกเค้าลงได้ไง ผมไม่รู้หรอกว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร แต่ผมรู้ว่าพวกเค้าคือเพื่อนที่ดีที่สุดกลุ่มนึ่งของผมตลอดไป

ปล.รูปจาซ้ายไปขวา ก้อย วิท พี่อาร์ต พี่ต้น พี่โค้ก (น่าเสียดายที่ในรูปไม่มีพี่ชัย และพี่เติ้ง)

วันของแม่

2007-08-08T22:50:00.000+07:00

เมื่อวันจันทร์ที่แล้ว แม่และน้องนุชได้เดินทางจากนคร มาที่บ้านของพวกเรา ผมรู้สึกตื่นเต้นและมีความสุข กับการเดินทางมาของแม่และน้องนุชมาก แม่เตรียมของมาฝากพวกเราเยอะมากเลยนะครับ ทั้งขนม นมเนย ของโปรดที่ผมและเจ้ชอบทาน แค่เห็นแม่และน้องนุชผมก้อโอเคแล้วละ

ไม่บ่อยมากนักที่แม่จะเดินทางและมาพักกับพวกเรานานถึงเกือบสองอาทิตย์ขนาดนี้ การเดินทางของแม่ในครั้งนี้เพราะแม่ได้รับการคัดเลือกให้เป็นครูอาวุโส และได้รับเข็มเชิดชูเกียร์ติ จากสมเด็จพระบรมฯนั่นเอง การเดินทางในครั้งนี้ของแม่จึงเป็นการเดินทางเพื่อรับรางวัล ในการการทามหน้าที่ของแม่ในอาชีพที่ตนเองปฏิบัติได้อย่างดีเยี่ยม

ผมกับเจ้อมยิ้มแม่นะ ความรู้สึกของเราเหมือนเรากำลังย้อนเวลานะครับ ย้อนเมื่อสมัยเราเด็กๆ เวลาเราได้รับรางวัล เวลาเราต้องเดินทางไปทัศนะศึกษา หรือต้องไกลบ้าน แม่จะเตรียมของทุกอย่างให้เรา พร้อมถึงดูความเรียบร้อยของพวกเรา มาตอนนี้เรากลับเป็นฝ่ายที่ดูความเรียบร้อยให้แม่ ว่าของทุกอย่างแม่เรียบร้อยหรือยัง การซ้อมในการเข้าเฝ้าของแม่โอเคมั้ย เมื่อเราโตขึ้นบทบาทของเราเปลี่ยนไปแบบนี้เองหรือ เป็นบทบาทที่แสนจะอบอุ่น และเป็นบทบาทที่ผมน้อมรับด้วยความยินดีและเต็มใจ

แม่คงมั้ยรู้หรอกว่า ทุกบทบาทของแม่ที่ผ่านมาแม่ทามหน้าที่ของตัวเองได้อย่างดีเยี่ยม แม่เป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมฟังเสมอ แม้ว่าตัวเองจะเป็นคนที่เดื้อพอสมควรก็ตาม แม่จ๋า วิทภูมิใจในวันสำคัญในวันนี้ของแม่จัง.....

วันอาทิตย์

2007-07-22T20:41:00.000+07:00

วันอาทิตย์ของทุกอาทิตย์ผมมักจะนัดกับเพื่อนๆไห้น้อยที่สุดนะครับ แค่แผนการว่าทุกเช้าวันอาทิตย์ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปเรียนภาษาจีน ก็ทำให้เวลาช่วงเช้าของผมก้อหายไปครึ่งวัน รวมถึงการต้องมีนัดกับท่านอาจารย์เพลินพิศในทุกวันอาทิตย์ตอนบ่ายสอง ช่วงเกือบทั้งวันของวันอาทิตย์ผมก้อหายไปเกือบทั้งวัน แต่ผมไม่ลืมเสมอ คือ เมื่อทำภารกิจทั่งสองเสร็จผมชอบที่จะตรงดิ่งกลับบ้าน

ผมชอบกลับบ้านเร็ววันอาทิตย์เพราะ ผมมักจะแพลนที่จะต้องกลับมารีดเสื้อผ้า ทำงานบ้านอีกเล็กน้อย แต่สิ่งที่เป็นเป้าหมายของผมของการรีบกลับบ้าน ไม่ได้มีเหตุผลแค่นี้ เหตุผลที่สำคัญที่สุด คือ ยิ่งถ้าผมและเจ้ช่วยกันทำงานบ้านเสร็จเร็วแค่ไหน เราก้อมีเวลาที่ได้ออกกำลังกายด้วยกันมากขึ้น

ผมชอบที่จะจ็อกกิ้งเบาๆกับเจ้นะ แต่ส่วนใหญ่เป็นการเดินเสียมากกว่า เพราะช่วงนี้เจ้แกปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้นำหนักเพิ่มขึ้น จนพวกเราทั้ง พ่อ แม่ น้องนุช และผมต้อง ไซโคอย่างหนักว่าเจ้ต้องหันมาดูแลตัวเองได้แล้ว การทำงานอย่างหนักของเจ้ แม้ว่าจะได้รับรายได้ที่มากก้อตามแต่ไม่มีประโยชน์อะไรเลยถ้าแลกมาด้วยการมีสุขภาพที่ไม่ดี ผมเลยเปนตัวตั้งตัวตีที่จะต้องนำเจ้มาออกกำลังกายละ รวมถึงต้องปลุกเจ้ตอนตีห้าเพื่อมาออกกำลังกายก่อนไปทามงาน

การทามกิจกรรมเช่นนี้กลับทำให้ผมเสียอีกที่ได้รับอะไรบางอย่างจากการออกกำลังกายครั้งนี้ ในระหว่างอาทิตย์เราแทบไม่ได้คุยกันเลย เจ้กลับมาจากทามงานก้อตาลีตาเหลือก ที่จะต้องพักผ่อน ส่วนผมก้อต้องสวดมนต์หนึ่งชั่วโมง แล้วอ่านหนังสืออีกนิดหน่อยก่อนนอน ทามให้เราเลยไม่ได้คุยกัน การที่เราเปลี่ยนแผน โดยมาออกกำลังกายด้วยกันในวันอาทิตย์ ผมได้คุยกับเจ้หลายเรื่องมาก แทนที่ผมจะช่วยให้เจ้ได้ออกกำลังกายผมกลับได้ไอเดียร์เยอะเลยจากเจ้ สิ่งนั้นคืออะไรหรือ

ผมได้คุยกับเจ้เรื่องการใช้ชีวิตนะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเพื่อนของเจ้ และรื่อง ที่ผมเห็นด้วยกับเจ้คือการใช้ชีวิตในโลกเดียวนี้ ซึ่งต้องใช้ความอดทนอย่างมาก แต่เรื่องที่เราคุยกันในอาทิตย์นี้ เราเน้น คุยกันในเรื่องการใช้เงิน ส่วนตัวผมเป้นคนใช้เงินแบบสบายๆ คือไม่ค่อยสนใจกับอะไรมาก อยากใช้อยากซื้อ ก้อเต็มที่ โดยไม่เคยคิดเลยว่าเดือนๆหนึ่งเงินทองของผมหมดไปกับอะไร ซึ่งถ้าผมใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปผมต้องลำบากแน่ๆ ผมกับเจ้เลยนึกเกมส์อะไรๆสนุกทามกัน คือ ตั้งแต่สิ้นเดือนนี้ เราจะวางแผนว่า รายจ่ายของเราจะมากองเป็นเงินหลายๆกอง โดยแยกอย่างชัดเจนว่าเราจะใช้แต่ละส่วนเท่าไร เช่นใช้เป็นค่าโทรศัพยื ใช้เป้นค่าอาหาร ใช้เป็นค่าเอนเตอร์เทน ให้ตัวเอง เพระเงินทองสามารถเล่นกลย์กับเราได้ ถ้าเรารู้ที่จะอดออม และเงินที่จะออมไว้พื่ออนาคต(สำหรับผมอาจเป็นเงินขอสาวแต่งงาน55) และที่สำคัญคือสิ่งที่เราทามจะสอนให้เรามีระเบียบวินัยในการใช้เงิน มองดูเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องเล็กที่ถ้าเราไม่เคยฝึกตัเองเลยและปล่อยให้เงินทองเล่นตลกกับเรา โดยการใช้บัตรเครดิตเอ้ย การใช้จ่ายเกินตัวบ้างละ นี่หละที่ผมยังต้องฝึกให้ตัวเองที่จะเป็นผู้ใหญ่ที่อยู่ในโลกนี้อย่างปลอดภัย

วันอาทิตย์สำหรับผมก้อเลยวันที่พิเศษแบบนี้นี่เอง แต่สิ่งที่ยังหนักใจ คือทามอย่างไรให้น้ำหนักของเจ้ลดลงให้ได้ เอานะวิทสู้ๆ เพื่อเจ้.......

Don't find love, let love find you

2007-07-04T18:42:00.000+07:00

ผมตั้งชื่อเรื่องโดยการลอกคำกระทู้ของเพื่อนรักที่เป็นอาจารสอนมหาลัยคนนึ่งนะครับ ประจวบเหมาะกับผมได้รับเชิญไปงานรับปริญญารุ่นพี่คนหนึ่ง ด้วยนสองเหตุผลนี้ผมเลยต้องเขียนบรรทึก ในเรื่องราวดังกล่าว Don't find love, let love find you เป็นสองสมมติฐานจากคำถามที่ว่า ความรักเกิดขึ้นได้อย่างไร

สมมติฐานแรก คือ ความรักเกิดจากการตามหาของเราเอง เราต้องดิ้นรน ไขว่คว้า เพื่อให้ได้มาซึ่งความรัก หรือ สมมติฐานที่สอง ความรักเกิดจาก ความรักตามหาตัวเราเอง โดยที่เราไม่ต้องทำอะไรเลยเพียงแต่ปล่อยให้เป็นไปตามาธรรมชาตินั้นเอง ข้อเขียนนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เลย ถ้าผมไม่ได้ไปร่วมงานซ้อมรับปริญญาของรุ่นพี่ที่คณะเภสัช มหิดล เหตุจากผมได้ยินเสียงซุบซิบ ของเพื่อนรุ่นพี่ของผมว่า รุ่นพี่ผมเก่งเหลือเกินที่สามารถนัดหนุ่มถึงสองคนมางานร่วมรับปริญญา โดยที่ตัวเองไม่สะทกสะท้านอะไรเลย แต่กลับสร้างบรรยากาศมาคุให้กับสองหนุ่มที่มาร่วมงาน

ผมคงหัวเราะไม่ออกอีกเช่นกัน ถ้าจะสมมติว่า ผมกลับเป็นคนหนุ่มทั้งสองนั้น รุ่นพี่ผมเป็นผู้หญิงทันสมัย สวย ฉลาด คล่องแคล่ว ว่องไว มีรึ ที่ชายหนุ่มทั้งหลายจะไม่สนใจ โชคดีจริงๆที่ผมไม่ใช่ชายหนุ่มพวกนั้น เพราะผมชอบผู้หญิงเรียบๆ ฉลาด และมีความสุขในการอยู่บนโลกใบนี้ หนุ่มทั้งสองใช้กลยุทธ์ที่ต่างกัน หนุ่มคนหนึ่งท่าทางกะล่อน เอาใจสาวเก่ง ใช้กลยุทธ์ที่แสดงว่า ผู้หญิงคนนี้ คือ คนของเค้า ตามติดตลอดเวลา เอาอกเอาใจ ปรนนิบัติพัดวี ส่วนชายหนุ่มอีกคน ออกอาการเป๋นะครับ ดูผิดหวังและช็อกที่อยู่ๆกลับมีชายหนุ่มอีกคนมาแสดงถึงความสนิทกับสาวเจ้า ดังเช่นตัวเองแสดง

สมมติฐานแรกที่กล่าวว่า ความรักเกิดจากเราต้องเป็นฝ่ายวิ่งตาม และพยายามจนถึงที่สุด เพื่อให้ได้มาซึ่งความรัก ดูจะสามารถตอบคำถามในกรณีนี้ได้ ผู้ชายสองคนนี้กำลังมองเห็นว่า สมมติฐานแรก คือ มรรควิธีที่ถูกต้อง ถ้าผมมองถึงรางวัล ที่แต่ละคนได้รับในการเล่นเกมส์นี้ รุ่นพี่ผมจะเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุด เพราะได้รับการเอาอกเอาใจ จากชายหนุ่มทั้งสอง แต่ต้นทุนของรุ่นพี่ผม คือ การที่เมื่อผู้ชายดีๆบางคน มองเห็นถึงพฤติกรรมที่นึกถึงแต่ตัวเอง รุ่นพี่ผมก้อพลาดโอกาสการได้รู้จักและมีสัมพันธภาพกับผู้ชายดีๆ ที่เชื่อในสมมติฐานที่สอง มาดูรางวัลของชายหนุ่มทั้งสอง คือ การได้เป็นแฟนกับรุ่นพี่ของผมซึ่งไมรู้จะคบกันยืดหรือเปล่า รวมถึงการอาจจะได้มีเซ็กกับรุ่นพี่ของผม ซึ่งรางวัลอันหลังนี้คงยากซักหน่อย เพราะเธอเป้นผู้หญิงที่ห่วงตัวเอามากๆ

ผมนึกต่อไปอีกว่า ถ้าผมเป้นผู้ชายทั้งสองนั้น ผมจะทำตัวอย่างไร หรือ จะเล่นเกมส์นี้อย่างไรให้ตัวเองมีความสุข ผมคงเริ่มต้นที่จะทักคู่แข่งด้วยความมิตร พร้อมทั้งสำรวจจุดอ่อน จุดแข็งของคู่แข็งว่า ถ้าผมจะเอาชนะผมจะต้องทำอย่างไร แต่ความรักไม่ใช่การใช้กลยุทธ์เท่านั้น เพราะผมเชื่อในสมมติฐานที่สอง คือ ความรักจะตามหาตัวเราเอง ถ้าผมเชื่อสมมติฐานนี้ ผมจะไม่สนใจว่าเกมส์นี้ ผมจะเป็นผู้แพ้หรือผู้ชนะ ผมคงใช้เวลาและรอดูว่า ผู้หญิงคนนี้คือคนที่ใช่สำหรับผมหรือ เปล่า และผู้หญิงคนนั้น จะเห็นผมเป็นผู้ชายที่ใช่ด้วยหรือไม่ แต่ในความเป็นจริงผมจะทำแบบนี้ได้หรือเปล่านะ

การตอบคำถามของผม คงยังตอบคำถามนี้ไม่ได้แน่นอนในบทความบทนี้ แต่เมื่อวันข้างหน้า ที่ผมต้องหาความรัก หรือ ความรักได้ตามหาผมเจอผมจะกลับมาตอบคำถามนี้ด้วยตัวเอง...........

คิดแบบเด็กๆ

2007-06-26T16:59:00.000+07:00

ในอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสทำตามความฝันของผมชิ้นหนึ่งนะครับ นั้นคือ ผมฝันว่า ผมอยากมีอาชีพเป็นนักสร้างแรงบันดาลใจ ดูเป็นอาชีพที่มีคุณค่า และนำมาซึ่งความสุขให้ตัวเองและผู้อื่น ผมเริ่มรู้จักอาชีพนี้ครั้งแรก ทางสารคดีต่างประเทศสารคดีนึ่ง ที่พูดถึงบุคคลที่ประสบความสำเร็จ และนึ่งในคนๆนั้น ก็ประกอบอาชีพนี้ ผมทึ่งกับวิธีคิด วีธีการทำงาน และแรงบันดาลใจที่เค้าได้รับ และรวมถึงสิ่งที่ผมเป็นและวิธีการคิดที่ผมคิด ผมเลยรู้เลยว่าอาชีพนี้แหละที่ผมตามหามาชั่วชีวิต

ผมเลยสร้างโอกาสให้ตัวเอง โดยขอเป็นอาสาสมัครในการการอบรม สมรรถภาพข้าราชการ กับสถาบันวิจัยและให้คำปรึกษาแห่งมหาวิทาลัยธรรมศาสตร์ ผมอยากรู้ว่าการที่จะมีบริษัทของตัวเอง และเป็นบริษัทสร้างแรงบันดาลใจนั้นผมต้องทำอะไรบ้าง การหายไปเป็นอาสาสมัครครั้งนี้ให้อะไรกับผมมาก อย่างน้อยผมรู้ว่าผมยังต้องสังสมประสบการ ความรู้และวิธีคิดอีกมากกว่าที่จะอยู่ในวงการนี้ได้อย่างมั่นคง ก้าวต่อไปของผม คือการทำงาน หาประสบการณ์ในชีวิต และทำตัวให้เต็มไปด้วยประสบการณ์ที่มีประโยชน์ ซึ่งยังต้องเดินอีกหลายก้าวทีเดียว

ผมได้พบกับผู้ร่วมสัมมนา ซึ่งเป็นผู้ทรงคุณวุฒิจาก กระทรวงการคลัง การที่จะทามให้ผู้ใหญ่มีพลัง มีความคิดสร้างสรรค์ช่างยากเหลือเกิน นั้นเปนคำถามแรกที่อยู่ในใจของผม แต่รู้หรือเปล่าครับ ความมหัสจรรย์มักมาจากความเรียบง่าย นั้นก้อคือ การทามให้พวกผู้ใหญ่เหล่านี้ คิดได้แบบเด็กๆ สนุกกับปัญหาเหมือนกำลังเล่นเกมส์อยู่ในงานสัมมนานี้ ผมเริ่มเห็นรอยยิ้มความรู้สึกผ่อนคลายจากผู้เข้าร่วมสัมมนามากขึ้น การคิดแบบเด็กๆน่าจะเป็นคำที่ไม่มีใครชอบว่า เป็นคน คิดแบบเด็กๆ แต่การคิดแบบเด็กๆนี้ก้อนำมาซึ่งความคิดสร้างสรรค์ การรู้จักใว้ใจคนอื่น นี่แหละคือเป้าหมาย สำหรับการจัดสัมมนา

สำหรับผม ผมชอบความคิดแบบเด็กๆอยู่แล้ว ผมชอบเล่นสนุกแบบเด็กๆ แต่อย่างนึ่งที่ผมยังทามไม่ได้ในแบบเด็กๆ คือ การให้อภัยคนอื่น คือ ช่วงเวลาที่เราเป็นเด็ก เวลาเราโกรธกัน แป็ปเดียวเราก้อคืนดีกัน แต่เมื่อโตขึ้น บาดแผลที่เราเคยได้รับกับคนบางคน มันไม่เคยลบเลือนเลย ผมคงยังต้องนำเอาบทเรียนนี้ประยุกต์กับชีวิต และฝึกตนเองให้ได้ ไปสู่ในสิ้งที่ตัวเองฝันนะ วันนี้ท่าทาง ผมต้องกลับไปเล่น กับยายเอิง หลานสาวจอมซนของผมซะแล้วซิ........

คิดถึงแม่

2007-06-04T16:29:00.001+07:00

บางช่วงเวลา ที่วิทอาจมีสังคมสนุกสนานกับเพื่อนและนิสัยบางอย่างจของวิทที่ไม่ค่อยชอบคุยโทรศัพย์ทำให้ละเลยที่จะโทรหาผู้หญิงคนนึ่ง คนที่มักจะหัวเราะอย่างอารมณ์ดีเมื่อพูดถึงความทรงจำในวัยเยาว์ของพวกเรา ไม่ต้องแปลกกใจเลยผู้หญิงคนนั้น คือคนที่สำคัญที่สุดและไม่มีใครที่จะรักผมใด้เท่าแม่ของผมอีกแล้ว

วิทชอบเสียงของแม่เวลาคุยกับแม่นะ แม่จะติดปากคำว่าจ้ะ นะจ้ะ อยู่เสมอ วิทรู้สึกนำเสียงที่มีคำต่อท้ายเช่นนี้แฝงไว้ด้วยความรู้สึกอบอุ่น แม่อาจะน้อยใจวิทที่บางครั้งผ่านไปหลายวัน ลูกวิทก้อยังไม่โทรหาแม่ซักที วิทอยากให้แม่รู้นะครับ ว่าวิทคิดถึงแม่ทุกวัน เวลาวิทจะทำอะไรวิทจะคิดถึงแม่และพ่อก่อนเสมอ แต่วิทชอบวิธีคิดแบบแม่นะ ในเมื่อวิทไม่โทรมา แม่ก้อจะโทรหาวิทเอง วิทซาบซึ้งนะครับและมีความสุขเสมอเมื่อได้ยินเสียงของแม่ จนบางทีเมื่อมีผู้หญิงเข้ามาในชีวิตของวิท และมีคำพูดติดปากว่า จ้ะ นะจ้ะ วิทแทบเอาตัวไม่รอดทุกทียิ่งถ้านำเสียงเหมือนแม่ด้วยแล้ววิทแทบจะละลายเลยละ

เวลาที่วิทสิ้นหวังและหมดกำลังใจ แม่จงรู้นะครับ ว่าวิทคิดถึงแม่คนแรก เวลาได้ทานอาหารที่ดี และมีความสุขวิทสำนึกอยู่เสมอว่า ถ้าไม่มีปัจจัยที่พ่อแม่มอบให้ วิทไม่มีปัญญาหรอก ที่จะได้นั่งร้านอาหารที่ดีแบบนี้ การดำเนินชีวิตของแม่ทำให้วิทรู้ว่า โลกใบนี้มีที่สำหรับคนที่รู้เท่าทันโลกเท่านั้น ยิ่งเวลาผ่านไป วิทได้ทบทวนถึงคำสอนต่างๆ วิทรู้ว่าคำสอนนั้นไม่เคยล้าสมัยเลย แม่มักจะพูดเสมอว่า อย่าทำอะไรเกินตัว จงสังเกตทุกๆอย่างที่ผ่านมาในชีวิต คำสอนทุกคำของแม่สำคัญมากนะครับลูกผู้โง่เขลาคนนี้จะจดจำและนำไปปฏิบัติตาม

เมื่อรักแม่ สิ่งที่ตามมา คือ การรักพี่กับน้อง บางครั้งผมอาจจะน้อยใจและเรียกร้องมากไปที่จะให้เจ้ดูแลเอาใจใส่กับวิทนะ วิทตลกตัวเองอยู่เสมอในความโง่เขลาของตัวเอง ในเมื่อเราไม่สามารถที่จะไปบังคับใครให้ใส่ใจเราได้ เราก้อจงใส่ใจเค้าเหมือนที่แม่ปฏิบัติกับเรา ขอบคุณแม่ที่ทำให้วิทคิดได้โดยไม่ต้องพูดอะไรเลย เจ้อย่าพึ่งแปลกใจ ถ้าวิทจะหันมาเอาใจใส่เจ้มากขึ้น สำหรับน้องนุช พี่วิทเป็นห่วงหนู่อยู่เสมอนะ

สิ่งที่วิทตั้งใจ คือการทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด และสัญญากับตัวเองว่า วิทจะดูแลแม่กับพ่อให้ดีที่สุด และตอบแทนความรักที่ท่านมอบให้ ให้มากเท่าที่จะมากได้........

รถไฟ

2007-05-18T12:42:00.000+07:00

ถ้าถามถึงการเดินทางด้วยยานพาหนะต่างๆแล้ว หัวใจผมทั้งดวงมอบให้กับการเดินทางด้วยรถไฟ อย่างไม่ต้องสงสัย ชีวิตวัยเด็กของผมฝันมานานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่รู้จักรถไฟครั้งแรกก้อฝันว่าอยากเดินทางโดยไม่มีจุดหมายในขบวนรถไฟ พอโตขึ้นมาหน่อย ฝันอยากเป็นคนขับรถไฟ และคามทรงจำในวัยเด็ก คือ การที่พ่อกับแม่พาพวกเราสามคนพี่น้อง ไปปิกนิคกัน โดยเลือกที่จะไม่ขับรถและใช้การเดินทางโดยรถไฟแทน ขนมนมเนยที่ขายสองข้างทาง ความสุขที่พ่อแม่มอบให้ของการเดินทาง ทามให้จนบัดนั้นจนบัดนี้ผมหลงรักการเดินทางโดยรถไฟมาตลอด

สองข้างทางรถไฟได้มอบความคิดและสถาพความเป็นอยู่ของคนได้เป็นอย่างดี ภาพการนั่งรถไฟของผมและพ่อพร้อมกับการถกเถียงกันถึงสลัมที่ปรากฎอยู่สองข้างทางรถไฟ ทำไมมหานครเช่นกรุงเทพจึงมีคนที่มีสภาพเศรษฐกิจต่างกันเช่นนี้ คนบางคนกลับใช้ชีวิตที่หรูหรา แต่กลับอีกพวกนึ่งแค่ข้าวนึ่งมื้อยังไม่มีเงินจะซื้อเลย

ทุกครั้งที่นั่งรถไฟ ภาพในอดีตได้ผุดขึ้นในใจผม คิดถึงคุณย่า ท่านชอบเดินทางโดยรถไฟเสมอ ท่านมาพร้อมกับความสุข และจากไปยังที่ต่างๆโดยรถไฟ ผมคิดถึงท่านทุกครั้งเมื่อมองเห็นขบวนรถไฟ เห็นสะพานพระราม6 และพระปฐมเจดีย์ ผมคิดถึงความทุกข์จาการได้รับข่าวร้าย ช่วงเวลาที่คุณอาเสียชีวิตเมื่อ 20 กว่าปีก่อน คุณปู่เดินขึ้นรถไฟ ด้วยความสงบแม้ท่านจะแบกรับกับความเจ็บปวดของการสูญเสียลูกชายคนเล็ก

การเดินทางโดยรถไฟจึงมีความหมายเสมอสำหรับผม คงต้องขอบคุณเพื่อนรัก โต้ง ที่เมื่อวานเราได้ไปทานข้าวกันที่เยาวราช ผมเป็นคนเสนอว่าเรากลับบ้านด้วยรถไฟกันมะ เพื่อนรักไม่ลังเลเราซื้อตั๋วที่หัวลำโพงไปลงบางเขน จับรถไฟได้ตอน เกือบสามทุ่ม เราคุยกันหลายเรื่อง โต้งไม่ต้องแปลกใจเลยว่า เมื่อวิทนั่งรถไฟอีกครั้งโต้งคือเรื่องๆนึ่งที่วิทจะคิดถึง......

ความรักที่ต้องเลือก

2007-05-12T20:19:00.000+07:00

ในรอบหลายอาทิตย์ที่ผ่านมาผมค่อนข้าง เขียนแต่เรื่องหนักๆ มาฟังเรื่องสบายๆ กันดีกว่า แต่ผมก้อยังไม่แน่ใจนะว่า จะเป็นเรื่องเบาๆ หรือยิ่งหนักกว่าก้อไม่รู้ แต่สำหรับผม ผมได้คำตอบนี้แล้ว คือ คำถามที่ว่า ความรักต้องเลือก คือเลือกที่จะสานต่อความสัมพันธ์ของเราให้ก้าวหน้ามากขึ้น ให้ทุกอย่างชัดเจน หรือเลือกที่จะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

ในช่วงก่อนหน้านี้ผมค่อนข้างอึดอัดใจกับเรื่องนี้มาก เพราะเมื่อความรักเริ่มเกิดกับเรา มันตามมาด้วยการ เป็นห่วงเค้า อยากไกล้ชิด และที่สำคัญคือ แอบหึงหวง นี้หละผมเริ่มเกิดความทุกข์ขึ้นมาแล้วละ ห่วงว่าจะมีชายหนุ่มคนอื่นเข้ามาแทนที่เราบ้างละ ความรักของผมตอนนี้ช่างเป็นความรักที่เห็นแก่ตัวซะเหลือเกิน คือ เห็นแต่ตัวเองเป็นความรักที่มีแต่การผูกมัดโดยลืมคิดไปว่า นะวันนี้ผมม่ายมีปัญญาที่จะเลี้ยงดูเค้าได้เลย แค่ปัญญาเอาตัวเองให้รอด ผมยังเอาตัวไม่รอดเลยนะ

ผมเริ่มคิดอย่างรอบคอบ คิดไกลถึงอนาคต การบรรจบของเส้นทางของเราทั้งสอง ผมเริ่มยิ้มออก ผมรู้แล้วละ ว่าผมจะทามเช่นไร ผมเลือกความสัมพันธ์ในรูปแบบของการเป็นเพื่อนน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด ผมถอยมานึ่งก้าว เลิกที่จะวุ่นวายและใส่ใจเกินกว่าเพื่อนคนนึ่งจะทำ เลิกที่จะคอยห่วงว่าจะมีชายหนุ่มคนไหนเข้ามาในชีวิตเค้าหรือไม่

เมื่อเลิกที่จะยึดติดกับรูปแบบของความสัมพันธ์ คอยเอาใจช่วยอยู่ห่างๆ และไม่คาดหวังว่า ในท้ายที่สุดผู้ชายคนนั้นจะใช่เราหรือเปล่า ผมเริ่มมีความสุขขึ้น ชีวิตผมเป็นอิสระมากขึ้น ในเมื่อผมยังมีความเป็นส่วนตัวสูงขนาดนี้ ยังไม่พร้อมที่จะรับผิดชอบชีวิตใครได้ ตอนนี้คงแค่ฝึกที่จะดูแลพ่อแม่ เจ้ และน้องให้ดีก่อน นะวิท และเมื่อวันเวลาของอนาคตมาถึง วิทนั้นแหละจะเป็นคนรู้คำตอบนั้นนั่นเอง ว่าผู้หญิง คนนี้ คือ คนที่อยู่ในอนาคตของวิทหรือไม่ จงทำสิ่งที่ควรทำนะวิท และทำปัจจุบันให้ดีที่สุด

Fair or Unfair

2007-04-30T19:59:00.000+07:00

ในช่วงไม่กี่วันมานี้ ผมมีคำถามที่ถามกับตัวเองอยู่เสมอว่า โลกใบนี้มีความยุติธรรมหรือไม่ หรืออย่าหวังเลยว่าบนโลกใบนี้ จะมีความยุติธรรม การที่ผมตั้งคำถามแบบนี้เพราะในวิชาเศรษฐศาสตร์ที่พรำสอนเรานั้น จะต้องมีเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการจัดสรรทรัพยากร โดยการจัดสรรทรัพยากรนี้อาจขาดซึ่งความยุติธรรมนั้นเอง

เพื่อนรักของผมปฏิเสธที่จะใช้วิธีการสมัครงานแบบมีคนฝากฝัง เพราะเพื่อนผมคนนี้บอกว่า การใช้วิธีการดังกล่าว เป็นการเอาเปรียบคนอื่นที่ไม่สามารถมีคนรู้จักที่ฝากฝังได้ ในเรื่องนี้ผมมองว่า ในโลกปัจจุบันคนเราขาดซึ่งข้อมูลข่าวสาร นั้นคือ คนที่เลื่อกเราเข้าทำงาน ไม่สามารถที่จะรู้ว่าเรามีความสามารถมากน้อยแค่ไหน การที่เรามีคนที่น่าไว้วางใจและฝากฝังเราเข้าทำงานทำให้ข้อมูลข่าวสารสมบูรณ์ขึ้น ผมมองต่างจากเพื่อนของผมเพราะ กติกาบนโลกใบนี้ไม่ได้เป็นกติกาที่ยุติธรรมตั้งแต่เริ่มต้น การที่เพื่อนผมกินอุดมการณ์ในเรื่องนี้ ทำให้เพื่อนผมนั้นเองที่กลับกลายเป็นผู้ถูกเอาเปรียบ

ในช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมา ผมมีเรื่องที่จะต้องเดินทาง แต่ผมกลับไม่มีตั๋วเลย เพราะตั๋วสำหรับพาหนะที่ใช้เดินทางเต็มหมด จนพ่อของผมเลือกที่จะใช้วิธี ติดต่อกับคนรู้จัก ในท้ายที่สุด ผมกลับได้ต๋วสำหรับการเดินทางในชั้นที่ดีที่สุด ซึ่งปฏิเสธไม่ได้ว่า ผมกำลังเล่นเกมส์ที่ไม่แฟร์สำรับคนอื่น แต่ในทางกลับกันผมก็ปฏิเสธวิธีการนี้ไม่ได้อีกเช่นกัน

อะไรละคือสิ่งที่เราควรทำเพื่อให้เกิดความายุติธรรมขึ้นในสังคม เพราะถ้าเรายังใช้วิธีการเช่นนี้ กลุ่มบุคคลที่ยากจนในสังคมและไม่เคยมีโอกาสอยู่แล้วกลับจะจนลง และไม่โอกาสเลยที่จะลืมตาอ้าปาก ผิดกับกลุ่มคนชั้นกลางที่พยายามที่จะใช้โอกาสอันนั้นดึงทรัพยากรที่อยู่อย่างจำกัด มาใช้ให้ตัวเองเกิดประโยชน์มากที่สุด ผมคงไม่มีปัญญาตอบคำถามนี้หรอก และไม่มีปัญญาและอำนาจที่จะจัดการให้โลกใบนี้เกิดความยุติธรรมมากขึ้น สิ่งที่ทำได้ คือ การแบ่งปันโอกาส ความรัก และถ้ามีอะไรที่พอจะช่วยกลุ่มคนกลุ่มนี้ได้ ผมจะช่วยเค้าอย่างเต็มที่ เพื่อนของผมละ จะมีคำตอบกับการที่ทำให้สังคมมีความยุติธรรมมากขึ้นได้อย่างไรฯ ถ้าเราทำได้สังคม และโลกใบนี้ของเราคงน่าอยู่ขึ้น

คำพ่อ คำแม่

2007-04-27T16:19:00.000+07:00

ผมค่อนข้างอมยิ้มในช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมา เพราะผมได้เลือกช่วงเวลานี้ ในการอยู่กับครอบครัว ได้ใช้เวลากับพ่อ คุยเรื่องการใช้ชีวิตกับแม่ แม้ว่าจริงๆแล้วช่วงเวลาตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ผมกำลังพักเพื่อเติมไฟ ในการต่อสู้อะไรๆที่กำลังจะเข้ามาในชีวิต แต่เมื่อเพื่อนได้เห็นชื่อเรื่องที่ผมได้เขียนใว้ คำพ่อ คำแม่ กลับไม่ใช่คำพ่อ คำแม่ของผมนะครับ แต่กลับเป็นชื่อหนังสือ ที่เขียนโดยพระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช ป.ธ.๙, ราชบัณฑิต)

ผมค่อยๆอ่านแม้ว่าภาษาที่ใช้เขียนอาจจะไม่ได้สวยงานอ่านไพเราะ แต่ผมกลับมองเห็นถึงหลักปรัชญาที่เขียนในหนังสือเล่มนี้ เช่น

"คิดก่อนพูด

ลูกรัก...ปากคนนั้นนำสุขมาให้ก็ได้ นำทุกข์มาให้ก็ได้ มีคำเตือนมากมายเกี่ยวกับปาก เช่นว่า “พูดไปสองไพเบี้ย นิ่งเสียตำลึงทอง” เมื่อลูกคบหากับใคร ทำงานที่ไหนก็ตาม สิ่งที่ต้องระวังให้มากคือปาก ท่านกล่าวว่า “จงเก็บปากไว้ที่ใจ อย่าเก็บใจไว้ที่ปาก” คืออยากพูดอะไรก็เก็บไว้ในใจ อย่าพูดทุกอย่างตามที่ใจคิด พูดมากโอกาสพลาดก็มีมาก พูดน้อยก็พลาดน้อย เมื่อจำเป็นต้องพูดก็ควรพูดอย่างมีสติ พูดพอประมาณ พูดอย่างสร้างสรรค์ ถูกธรรม และประกอบด้วยประโยชน์ ท่านบอกไว้ว่า “คำพูดที่ดังเกินไป คำพูดที่แรงเกินไป คำพูดที่เกินความจริง ล้วนฆ่าคนพูดผู้โง่เขลาได้ทั้งสิ้น”

ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งในเรื่องนี้และยังมีอีกหลายเรื่องไม่ว่าจะเป็นเรื่องความมีระเบียบวินัย เรื่องการหนักเอาเบาสู้ การใช้เงิน และอีกหลายเรื่อง ฯลฯ ยิ่งผมอ่านผมยิ่งรู้ว่าการที่จะเป็นคนได้อย่างสมบูรณ์ต้องฝึกฝน และใช้ความเพียรในการชนะใจตัวเอง ซึ่งทำได้ยากมากแต่ถ้าเราผ่านด่านที่ยากที่สุดนี้ได้ ผมมั่นใจว่าเราคงไม่ตอ้งกลัวอะไรอีกแล้ว ลองเอาคำพ่อ คำแม่ บวกกับความเพียรในการชนะใจตัวเอง ผมอยากรู้จังว่าความสวยงานของการชนะใจตัวเองตจะสวยงามเช่นไรเรามาข่งกันมะ มาแข่งกันชนะใจตัเองเพื่อปฏิบัติตามคำพ่อ และแม่นั้นเอง

ยอมรับกับทุกสิ่ง......

2007-04-06T15:48:00.000+07:00

ในการบันทึกของผมในครั้งก่อนเพื่อนๆคงทราบถึงการเจอปัญหา ผมได้แก้ไขปัญหาตรงนั้นไปอย่างเรียบร้อย และตั้งสติที่จะยอมรับกับทุกบทเรียนที่จะเกิดขึ้นกับผม ผมรีบสะสางปัญหา และจัดการกับทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างรวดเร็วดังที่ใจตัวเองคิด ส่วนตัวของผม ผมไม่เคยกลัวปัญหาที่ตนเองสามารถแก้ไขและจัดการได้ เพราะผมคิดว่าไม่มีอะไรที่คนเราทำไม่ได้ ถ้ามุ่งมั่นและตั้งใจ เราก้อสามารถผ่านพ้นทุกสิ่งทุกปัญหาไปได้ แต่ผมลืมคิดไปว่า สำหรับบางเรื่องของชีวิต คนอื่นก้อเป็นคนตัดสินว่า เราจะเดินไปยังไงต่อ ปัญหาใหม่ของผมเกิดจากปัญหาที่ต้องรอการตัดสินใจของคนอื่นนั้นเอง

ผมเอางานที่ผมได้รับการแก้ไข ปิดรอยรั่ว และแก้ไขอย่างดีที่สุด ในมุมของผม ผมได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีที่สุดแล้ว ทั้งความตั้งใจ ความขยัน และความซื่อสัตย์ในการทำงานชิ้นนี้ ผมยังหวังเล็กๆว่าผลงานชิ้นนี้จะต้องสมบูรย์และเสร็จสิ้นภายในเดือนพฤษภาคมนี้ แต่แล้วความฝันของผมก้อพังทลายลง พังลงเพราะการตัดสินใจของคนอื่น ด้วยเหตุผลสั้นๆว่าไม่มีเวลา และต้องเดินทางท่องเที่ยว น่าผิดหวังจัง! ผิดหวังว่า คนเราเกิดมาเพื่อทำหน้าที่และมีบทบาทในแต่ละบทบาท แต่เมื่อเราละเลย และคิดว่า ความสุขของตัวเองสำคัญที่สุด โดยคิดว่าการเร่งอะไรบางอย่างจะทำให้ตัวเองลำบาก แย่จัง แต่ผมก็เผื่อใจไว้แล้ว ว่าเหตุการแบบนี้ ไม่ได้เหนือความคาดหมายที่จะเกิดขึ้น เพียงแค่ผิดหวังกับคนเท่านั้น

ผมเริ่มคิดใหม่ คิดใหม่ให้ตัวเองมีความสุขขึ้น โดยการยอมรับและเปลี่ยนจุดประสงค์ไหม่ โดยในตอนแรกผมวางแผนว่าตลอดสงกรานต์ผมคงต้องหัวฟูกับการปั่นงาน แต่เมื่อ ผลออกมาเช่นนี้ ผมเลยเปลี่ยนแผนใหม่โดยใช้เวลาที่รอนี้ อยู่กับครอบครัว ท่องเที่ยวกับพ่อแม่ และสงกรานนี้เป็นช่วงเวลาที่ผม กับพ่อ แม่ พี่เอก และน้องนุช ได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกัน รวมถึงบรรดาญาติที่เรามีนัดกันในช่วงเวลานี้ ก้อทำให้สงกรานต์นี้เป็นช่วงเวลาที่ดีของผมแทนที่จะหัวฟูกับงาน และที่สำคัญวิทต้องรีบให้อภัย กับคนที่เราไม่ได้ดังใจนะวิท ทุกคนมีเหตุผลของตัวเองเสมอ แค่เปิดใจยอมรับนะวิท และจงรู้ใว้ว่า โดยสถานภาพและหน้าที่ของตัวเองตัวเองต้องยอมรับในผลของผู้ที่ตัดสินเราจะตัดสิน จงก้มหน้า และพยายามต่อไปทำให้เต็มที่ที่สุด ยอมรับและจงก้าวเดินต่อไป....

หัดเดินใหม่

2007-03-26T22:18:00.000+07:00

ในช่วง 2 อาทิตย์ที่ผ่านมา ผมอยู่ในภาวะที่หดหู่ หมดหวังและสิ้นหวัง ผมลืมทุกอย่างลืมการฝึกตัวเองที่ตนเองพยายามที่จะฝึกมาตลอดชีวิต สาเหตุของความทุกข์ผมคืออะไรหรือ คงเกิดจากสิ่งที่ผมคาดหวัง ส่วนตัวผม ผมเป็นคนปรานีปรานอมกับทุกสิ่งที่เข้ามาในชีวิต แต่ในเรื่องของตนเองผมมักจะเข้มงวดและขัดใจตัวเองอยู่เสมอ เพื่อให้ตัวเองได้ทำตามครรลองที่ได้วางไว้ น่าเสียใจแค่มรสุมลูกเล็กๆก้อทำให้ผมเสียสูญการทรงตัวได้เพียงนี้ ช่วงแรกของความทุกข์ผมเลือกที่จะคุยกับแม่ขอความรักและพลังใจ คุยกับพ่อเพื่อขอความเข้มแข็ง นอนแต่หัวค่ำ เพราะหมดแรงที่จะต่อสู้แ ต่ไม่ลืมที่จะสวดมนต์ก่อนนอน ผมนอนหลับด้วยความรู้สึกหมดแรง ตื่นมาอีกครั้งตอนตี 3 ขึ้นมาสวดมนต์อีกครั้ง

ความทุกข์เกิดจากอะไร เกิดจากเราคาดหวัง อยากให้ทุกสิ่งเป็นไปอย่างใจเราต้องการ แต่ในความเป็นจริงของโลกใบนี้ไม่มีอะไรหรอกที่ได้ดังใจเรา แต่ผมก้อยังโง่เขลา และจมอยู่ในความทุกข์แม้ว่าสิ่งนั้นมันเป็นเช่นนั้นเอง ผมเริ่มรวบรวมกำลังใจ ทบทวนถึงปัญหาว่าคืออะไร แล้วเราจะทำอะไรต่อ ความทุกข์จะไม่ได้รับการแก้ไขถ้าเรามัวแต่ร้องให้และไม่ยอมที่จะลุกเพื่อก้าวเดินต่อไป ช่วงแรกผมรอแต่จะให้มือของคนอื่นมาพยุงผม ผมคิดถึงพ่อแม่ คิดถึงพี่และน้อง และคิดถึงผู้หญิงที่ผมหลงรัก แต่ม่ายเลย ทางออกคือผมต้องเดินเอง

ผมพลาดอีกอย่างนึ่งคือ ผมฟูมฟายมากไป ยิ่งเราพูดถึงปัญหามากเพียงไร ปัญหานั้นก้อจะทิ่มแทงใจเรามากขึ้นและไม่ใช่การแก้ปัญหาอย่างแท้จริง ผมเริ่มยิ้มกับปัญหา และเปิดใจให้กว้างยอมรับกับผลลัพธ์ที่จะออกมา ผมเริ่มที่จะหัดเดินใหม่อีกแล้วนะครับ หลังจากหกล้มไม่เป็นท่าในครั้งนี้ ผมเริ่มมองรอบข้างมากขึ้น ผมมีความสุขสำหรับกำลังใจจากเพื่อนรักหลายคน ก้าวเดินก้าวใหม่ของผมคงมีความหมายและสวยงามมากขึ้น ขอบคุณทุกอย่างที่เกิดขึ้น ที่ทำให้ผมได้หัดเดินเหมือนเด็กที่พึ่งหัดเดินอีกครั้ง

To have or to be ?

2007-03-10T22:55:00.000+07:00

เมื่อวานผมตั้งใจที่จะดูรายการทีวีรายนึ่งนะครับ เป็นรายการที่เชิญคุณส.ศิวรักษ์ มาพูดโดยส่วนตัวของผม ผมเป็นแฟนพันธ์แท้ ของส. ศิวรักษ์อยู่แล้ว ผมชอบในความเป็นนักวิจารณ์สังคม และไม่กลัวที่จะวิจารณ์คนต่างๆที่ท่านเห็นว่าไม่ถูกต้อง แต่ในบางครั้งเมื่อคำวิจารณ์เป็นคำวิจารณ์มาจากขอ้มูลข่าวสารที่ท่านผิด ท่านก็ออกมายอมรับอย่างลูกผู้ชายว่าท่านได้ให้ข้อมูลที่ผิดพลาด เช่นในกรณีที่ท่านวิพากย์ อาจารย์ปรีดี พนมยงค์ ซึ่งภายหลังได้ออกมมาเป็นจดหมายขอโทษจากส. ศิวรักษ์ในท้ายที่สุด

ผมช่างใจที่จะต้องลงเรื่องราวที่ผมได้ยินจากรายการทีวีอย่างน้อยก้อเป็นการบันทึกของผมด้วยนะครับ ผมมีความเชื่อที่คล้ายกับส. ศิวรักษ์ในเรื่องการใช้ชีวิต ซึ่งเพื่อนๆคงเห็นผมตั้งเป็นชื่อเรื่อง To have or to be ?ไม่ใช่ผมจะมาสอนไวยากรณ์ภาษาอังกฤษ เพราะส่วนตัวผมไม่ได้เก่งภาษาอังกฤษขนาดนั้น แต่เรื่องนี้น่าสนใจกว่าเยอะเลย เพราะสภาพสังคมที่เต็มไปด้วยมายาคติ To have คือ การยึดตัวตนเป็นจุดศูนย์กลาง การดำเนินชีวิตของเราจึงยึด ที่เราจะต้องมีอะไร เราจะต้องเก่งที่สุด และทับถมคนที่ด้อยกว่า เพื่อให้ตังเองคิดและอยู่เหนือคนทุกคน วิธีคิดแบบนี้น่ากลัวมาก เพราะแค่เราคิดว่าเราอยากมีอะไร เราก็เริ่มแนวคิดที่จะสะสม เมื่อคิดที่จะสะสมก้อเริ่มต้นด้วยการทำงานหนัก การพยายามเขี่ยคนอื่นให้ออกจากลู่วิ่งที่เราจะวิ่งขึ้นไปสู่เป้าหมายที่สูงสุด ฟังดูดูดีนะครับ ใช่ ดูดี แต่สำหรับการมองโลกของ'ส.ศิวรักษ์ ท่านมองว่าหนทางที่เราก้าวเดินนั้นเป็นหนทางที่ผิดและเป็นหนทางแห่งหายนะ เพราะเรากำลังสร้างศัตรู มองเพื่อนร่วมงานอย่างคนทีเป็นคู่แข่ง แล้วในท้ายที่สุดเราได้อะไรเมื่อเราตายจากโลกใบนี้? เปล่าเลยเราไม่ได้เอาอะไรจากของที่เราสะสมเกินพอดี นำติดตัวไปไม่ได้เลยแม้ซักชิ้นเดียว

การมีชีวิตแบบ to be อะไรคือสิ่งสำคัญ ไม่ยากเลย การมีชิวิตอยู่บนโลกนี้ซิ เป็นสิ่งสำคัญ เราอยู่ได้ด้วยลมหายใจที่หายใจเข้าและออกด้วยความรัก รักเพื่อนมนุษย์ที่อยู่อยู่ในโลกใบนี้เลิกที่จะสะสม และเข้าใจในคำพูดคำนึ่งที่ว่า เงินทอง คือ มายา ข้าวปลาคือ ของจริง ผมเห็นด้วยอย่างยิ่ง ชีวิตที่สิ่งมหัศจรรย์รอเราอยู่มากมาย ในมุมมองต่างๆให้เราค้นหา มีอีกหลายสิ่งให้เราทดลองในเรื่องชีวิต แค่คิดถึงจุดหมายของชีวิตที่แท้จริงก้อเริ่มสนุกแล้ว เราได้เม็มความคิดทางตะวันตกมากไป ความคิดที่สร้างเงื่อนไขจอมปลอม ในการเอาเปรียบซิ่งกันและกัน น่าหัวเราะทีเรายังโง่เง่า และมีความสุขกับการใช้แนวคิดแบบนั้นเหมือนสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้องและดูดีแต่ไม่ยั่งยืน

ผมมีความสุขที่ได้ดูรายการทีวีรายการนี้ ทำให้ผมมีไอเดียร์บางอย่าง ผมกำลังทดลองอะไรบางอย่างกับชิวิตนะครับ ซึ่งคงต้องทดลองจนชีวิตผมจะหาไม่ แล้วเพื่อนๆผมละลองคิดที่จะเปลี่ยนจากกรอบที่ใครก้อไม่รู้มาไส่ความคิดให้เรา ลองมาเป็นตัวของตัวเอง ซึมซับกับลมหายใจแห่งความรัก ความเมตตา ส. สิวรักษ์ น่าทึ่งจริงๆ

เรามักจะละเลยอยู่เสมอ........

2007-02-24T16:46:00.000+07:00

วันนี้ผมมีทั้งเรื่องที่มีทั้งความสุขและความรู้สึกเสียใจเกิดขึ้นพร้อมๆกัน โดยที่เรื่องทั้งสองนี้ทำให้ผมนั่งขบคิดและพิจารณาความรู้สึกทั้งสองที่เกิดขึ้นพร้อมๆกัน เพื่อนๆอยากฟังเรื่องอะไรก่อนดี แต่ผมอยากเล่าความสุขก่อนเพื่อเตรียมใจที่รับกับความทุกข์ที่ผมจะเล่าต่อไป

ความสุขของผมคงเกิดจากการที่ผมได้มีโอกาสได้ไปงานเลี้ยงวันเกิดของคุณอาผมเอง ม่ายใช่ว่าผมเห็นแก่กินนะครับ(อาจจะมีเหตุผลนิดนึ่งในข้อนี้) แต่ประเด็นหลักคือ ชีวิตในเมืองหลวงแม้ว่าเราอาจจะเป็นญาติที่สนิทสนมและห่วงใยกันอยู่เสมอแต่เราก้อละเลยที่จะใส่ใจต่อกัน เมื่อมีอะไรพิเศษเช่นในวันนี้ ผมก้อมีความสุขที่ได้รับประทานอาหารพร้อมเหล่าญาติๆของผมเอง ผมชอบรรยากาศของการมีครอบครัวใหญ่ การถามสารทุกข์สุขดิบของกันและกัน จริงๆแล้วเราห่วงใยกันอยู่เสมอเพียงแต่เราละเลยการแสดงออกเท่านั้น การเริ่มต้นของชีวิตคุณอาผมเมื่อห้สิบกว่าปีก่อนได้สอนผมให้เห็นถึงความรักระหว่างพี่กับน้อง คือ ผมได้เห็นถึงความรัก การเป็นห่วงเป็นใยกันระหว่างคุณอาและคุณพ่อของผม การเรียนรู้จากพ่อแม่ทำให้ผมรู้ว่า การมีครอบครัวของพ่อแม่นั้น การที่ลูกอยู่ในกรอบที่ดีงามเป็นคนเอาถ่านแล้ว ความสมัครสมานกันระหว่างพี่น้องก็เป็นสิ่งสำคัญอีกอย่างหนึ่ง ผมไม่รู้หรอกว่าความรักระหว่างพี่น้อง เป็นอย่างไร แต่ผมรู้ว่าผมมักจะเป็นห่วงเจ้อยู่เสมอในเรื่องการทำงานหนัก และภูมิใจในตัวน้องนุช อาจารย์ที่เปี่ยมด้วยความเมตตาของนักศึกษา แต่ผมก้อยังไม่รู้อยู่ดีว่าสิ่งนี้เรียกว่าความรักหรือเปล่า เมื่อรู้แล้วว่าความสุขของผมเกิดขึ้นแล้ว ความทุกข์ของผมก้อเริ่มตามมา

เพราะระหว่างที่ผมกำลังเรียนภาษาจีนผมก้อได้รับข่าวร้าย ว่าคุณแม่ของเพื่อนเสียชีวิต ผมอึ้งและตั้งสติ ที่ผมเสียใจเพราะ ผมทราบข่าวว่าคุณแม่ของเพื่อนเข้าโรงพยาบาล แต่ตลอด2เดือนที่ผ่านมาผมยุ่งกับการแก้ปัญหาทีสีสอย่างขมักเขม่น จนผลัดอยู่ตลอดว่า เดียวจะไปเยี่ยม เดียวจะไปเยี่ยม ในท้ายที่สุดผมก้อไม่ได้รับโอกาสอันนั้น ผมเสียใจบางเรื่องเป็นเรื่องที่เรารอไม่ได้ แต่เราก้อละเลย ละเลยที่จะผลัดวันอยู่เสมอ จนไม่มีวันนั้นให้ผลัดอีกแล้ว

วันนี้จึงเป็นวันที่ขัดแย้งกันมาก งานนึ่งก้อเป็นงานที่เมื่อ 50 กว่าปีก่อนคนๆนึ่งได้เริ่มต้น แต่อีกข่าวนึ่งก้อเป็นจุดจบของอีกนึ่งคน ชีวิตในท้ายที่สุดก้อคือ การไม่เที่ยงแบบนี้นี่เอง ผมคงต้องใส่ใจในเรื่องเล็กๆให้มากขึ้นแล้วละ เริ่มจากการคุยกับพ่อ แม่ให้มากขึ้น ให้กำลังใจ เจ้ และไซโคให้เจ้ดูแลสุขภาพ คุยกับน้องนุชให้มากขึ้น โทรหาญาติๆให้มากขึ้น เอาใจใส่เพื่อนสนิทๆ แต่สิ่งที่ยังทำไม่ได้ คือ การบอกรักผู้หญิงคนนึ่ง(เฮ้อ!กับอีแค่คำสั้นๆแต่วิทก้อไม่กล้าซักที่ เพียงแต่การแสดงออกด้วยความใส่ใจและแคร์)

เพื่อนละเคยมีความรู้สึกแบบผมหรือเปล่า หรือมีวิธีดูแลพ่อแม่อย่างไรลองเล่าให้ผมฟังบ้างนะ ผมอยากรู้จริงๆว่าทุกคนมีการแก้ปัญหาการละเลยนี้ได้อย่างไร?

วันสบายๆ

2007-02-17T20:59:00.000+07:00

ปกติทุกวันเสาร์และวันอาทิตย์ตอนเช้า ผมต้องไปเรียนภาษาจีนแทบทุกอาทิตย์ แม้จะเรียนภาษานี้มานานมาก แต่ยิ่งเรียนยิ่งเรียนยิ่งรู้ว่าตัวเองโง่ลงๆ ยิ่งเรียนยิ่งรู้ว่าเราไม่รู้อะไรเลย มาเข้าเรื่องเลยดีกว่าเพราะตรุษจีน ผมเลยได้หยุดไม่ต้องไปเรียนภาษาจีนในอาทิตย์นี้ ผมเลยรู้สึกว่าอาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์ที่พิเศษเสียจริงๆเพราะได้อยู่บ้าน เย้! ดีใจจัง ผมเลยได้ใช้ชีวิตในอาทิตย์นี้แบบค่อยละเมียดละไมกับสิ่งรอบตัวในตอนเช้า ค่อยๆกวาดลานบ้าน รดน้ำต้นไม้ นอนเอกเขนกดูทีวี ค่อยๆกวาดบ้านถูบ้าน ล้างห้องน้ำ รู้สึกดีจังที่ได้ทำให้บ้านสะอาดแบบค่อยๆทำและคิดอะไรไปเรื่อยๆ

อยู่ๆผมก้อได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนสนิทคนนึ่ง เสียงของเพื่อนบอกให้รู้ว่ากำลังมีความทุกข์นะครับ คุยไปคุยมาเลยรู้ว่าความทุกข์ของเพื่อนผมคือธุรกิจที่กำลังทำอยู่ยอดขายอาจจะไม่ดีเหมือนในอดีต สำหรับผม คงแค่รับฟังเท่านั้น ด้วยสติปัญญาอันน้อยนิด และผมไม่มีประสบการณ์ทางธุรกิจเลยผมก้อเลยแค่ฟังและคิดต่อยอดเท่านั้น

ผมนึกถึงข้อเขียนของท่านอาจารย์นิพนธ์ กรรมการวิทยานิพนธ์ของผม ที่เขียนไว้ในหนังสือรับปริญญาปีที่แล้ว ผมชอบข้อเขียนอันนี้มาก ที่บอกว่าเมื่อเราจบการศึกษาชีวิตเราจะต้องเลือก 2 อย่าง นั้นคือ ต้องเลือกทำงานว่าจะทำงานด้านไหน และต้องเลือกคู่ชีวิต

การทำงานก้อต้องเลือกว่าจะเลือกงานที่เสี่ยงน้อยแต่มีความมั่นคงผลตอบแทนต่ำ มีเวลาให้ตัวเองและครอบครัว หรือเลือกงานที่เสี่ยงมาก ผลตอบแทนสูงทำงานหนัก ส่วนการเลือกคู่ จะเลือกคนสวย หรือคนมีเสน่ห์ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นขอให้เลือกเพราะรักไม่ใช่เลือกด้วยความไคร่ผมชอบประโยคนี้ของอาจารย์ซะจริง

มาคุยกันต่อการคุยกับเพื่อนทำให้ผมนึกถึงแม่ แม่มักจะพูดเสมอว่าอย่าทำอะไรเกินตัว และสอนให้คิดหน้าคิดหลังให้ดีที่สุดเมื่อจะทำอะไรโดยเฉพาะในเรื่องการลงทุน พอมองเห็นแล้วใช้ไหมครับแม่ผมไม่ชอบความเสี่ยง แม้ว่าผลตอบแทนต่ำแต่แน่นอน ผมเห็นด้วยกับแม่นะครับ เมื่อจะทำอะไรเราต้องคิดว่าถ้าเกิดการพริกผัน เราจะควบคุมสิ่งนี้ได้หรือเปล่า ผมคิดในมุมของคนที่คิดที่จะไม่พึ่งคนอื่นนะครับ เมื่อคิดรอบคอบทั้งทางบวกและลบ และวางแผนที่จะจัดการกับผลลัพท์ที่จะออกมาผมเชื่อว่าว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้

แต่ความทุกข์ของคนเรามักเกิดจากการสร้างเงื่อนไข คือยังไม่มีความพร้อมก้อคิดจะทำโน่นทำนี่ เช่นรายได้ยังน้อยอยู่แต่ก้อยังดันทุรังที่จะซื้อบ้านและรถ เมื่อมีเงื่อนไขเป็นตัวตั้ง ทำให้ต้องหาเงินไห้ได้ตามเงื่อนไข แทนที่จะคิดว่ารายได้เท่านี้จะใช้จ่ายอะไร ทำให้เราก้อยังเจอกับความาทุกข์อยู่เสมอเมื่อเกมส์ทางการเงินกำลังเล่นงานเราอยู่

การที่ผมพูดมายืดยาวขนาดนี้ก้อเพื่อบอกว่าการมีรายได้ที่สูงก้อใช่ว่าชีวิตของคุณจะไม่มีอุปสรรคทางการเงิน ขึ้นอยู่กับว่าคุณสร้างเงื่อนไขให้ตัวเองมากน้อยแค่ใหนนั้นเอง

ผมปลอบเพื่นว่าเรายังอายุยังน้อยอยู่การผิดพลาดและหกล้มจะทำให้เราเข้มแข็งและละเอียดรอบคอบมากขึ้น แต่ผมคงไม่มีหน้าไปพูดถึงในเรื่องเงื่อนไขของชีวิตหรอกเพราะทุกคนต่างมีรสนิยมที่ต่างกันและผมเคารพในการเลือกใช้ชีวิตของเพื่อนผมเสมอ สู้ต่อไปนะเพื่อน

วันสบายๆของผมแม้ว่าจะมีงานบ้านเยอะเลยแต่ผมก้อคิดถึงการดำเนินชีวิตได้อีกเช่นกัน

สองข้างทางแห่งความสุข

2007-02-07T22:52:00.000+07:00

การเดินทางในชีวิตประจำวันของผมคงเกิดขึ้นตั้งแต่เช้า ผมว่ามนุษย์โดยธรรมชาติต้องตื่นแต่เช้าและนอนแต่หัวค่ำ ทำงานเยอะๆตั้งแต่เช้าและพักผ่อนออกกำลังกายในตอนเย็น ทานอาหารที่มีประโยชน์ ได้หัวเราะและยิ้มให้กับทุกสิ่งที่เข้ามาในชีวิต แม้ว่าสิ่งนั้นอาจทำให้ผมเหนื่อยแต่ผมไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว ก้อแค่เซ็งๆ แล้วก้มหน้าก้มตาสู้ต่อไป โดยภารกิจที่ทำให้หัวฟูอยู่เสมอในช่วงนี้เลยทำให้การกลับบ้านค่อนข้างกลับบ้านเย็นพอสมควร

แต่สิ่งนี้ก้อไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกลำบากใจ ผมดีไซน์ชีวิตช่วงกลับบ้านเพื่อให้ตนเองได้พักผ่อนและผ่อนคลายกับภาพชีวิตที่ผมได้ผ่านพบ ผมเลือกที่จะเดินเท้าจากธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ ข้ามสะพานพระปิ่นเกล้า สูดอากาศยามเย็นให้เต็มปอด การเดินต้องดูทิศทางลมนะครับ เพื่อว่าเราจะไม่ต้องสูดควันพิษ ผมได้ไอเดียร์อย่างนึ่งนะครับ เมื่อเห็นพระอาทิตย์ตกดิน ชีวิต คือการทำหน้าที่ เพราะตอนเช้าพระอาทิตย์ดวงเดิมนี้ก้อจะขึ้นมาให้แสงสว่างอีกครั้ง พอหมดแรงในตอนเย็นก้อกลับไปพักผ่อนแต่ไม่เคยเลยที่จะหยุดทำหน้าที่

สองข้างทาง ผมยังเหลือบไปเหลือบเห็นเด็กตัวเล็กๆช่วยแม่ขายของบ้าง ช่วยแม่ล้างแก้วล้างจานบ้าง ผมคิดนะครับว่า ถ้าผมเป็นพวกเค้าผมคงภูมิใจที่ได้แบ่งเบาภาระพ่อแม่ และรู้ว่าหน้าที่ของตัวเองคืออะไร และได้ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ความสุขของมนุษย์ คือ อะไรกัน บ้างก้อบอกว่าฉันจะต้องเป็นคนที่รวยที่สุด เป็นคนที่เก่งที่สุด อยู่ในตำแหน่งที่สูงที่สุด ถ้าถามผมผมคงบอกว่า ความสุข คือการได้สังเกตุชีวิต ได้ทำหน้าที่ในทุกหน้าที่ให้ดีที่สุด ได้ยิ้มและมองโลกแห่งความเป็นจริง ได้อยู่กับคนที่เรารัก และอยู่ในครอบครัวที่อบอุ่น แค่นี้ก้อคงพอแล้ว.........สองข้างทางกลับบ้านของผมก้อเป็นความสุขเหมือนเช่นทุกๆวันอย่างนี้นี่เอง

น้อยใจ.........

2007-01-24T21:06:00.000+07:00

น้อยใจอาจจะคำที่แสดงความรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้รับความพอใจบางอย่าง โดยส่วนตัวของผมแล้วผมมักไม่ค่อยน้อยใจใคร ยกเว้นคนในครอบครัว หรือเพื่อนที่สนิท ถ้าคนๆนั้นได้รับการแสดงความน้อยใจจากผม นั้นย่อมแสดงให้เห็นว่าผมเริ่มให้ความสำคัญกับคนๆนั้น

การน้อยใจเกิดจากการทำวิทยานิพนธ์ของผมนั้นเอง การเดินทางของวิทยานิพนธ์ของผมได้เดินทางผ่านการเก็บข้อมูลอย่างเหนือยแต่แฝงไว้ด้วยความสนุก เหตุของการน้อยใจของผมเริ่มจากตรงนี้เอง ด้วยนิสัยการเป็นคนไม่ง้อใคร เพราะผมคิดว่าทุกอย่างในชีวิตของเรานั้น เราสามารถจัดการได้ เพียงแต่ว่าถ้ามีคนมาช่วย ก้อทำให้เราเบาแรงลง ผมจึงแค่ชวนผองเพื่อนและน้องๆมาเก็บข้อมูลกับผม แต่ก้อไม่ได้จำจี้จำไชนะครับ เพราะผมรู้ว่าทุกคนต่างมีภาระและมีสิ่งที่ต้องทำกันทุกคน

แต่สวรรค์ก้อคงไม่กลั่นแกล้งผมซะทีเดียวอยู่ๆก้อมีเพื่อนหน้ามล ก้าวเข้ามาบอกว่าเราจะช่วยแกเอง เพื่อนคนนั้น คือนายโอมนั้นเอง ผมซาบซึ้ง และขอบคุณ ผมรู้ว่าเพื่อนคนนี้ต้องลำบากตื่นแต่เช้า และออกจากบ้านให้เร็วที่สุดเพื่อให้มาตามนัดตรงเวลา และยอมเสียโอกาสการบริหารงานโรงแรมย่านปทุมธานี ซึ่งโอมก้อเป็นหัวแรงใหญ่ในการช่วยธุรกิจที่บ้าน แต่เพื่อนรักของผมคนนี้ก้อบอกเสมอว่าเราจะช่วยแก

น้องหลีดเป็นน้องที่ผมต้องขอบคุณมากๆที่อุตสาห์มาช่วย ทั้งยังต้องอดทนในความไม่ได้ดังใจของแม่ค้าบางคน รวมถึงน้องลพ ที่ผมซาบซึ่ง เพราะในวันหนึ่งขณะที่ผมกำลังเก็บข้อมูลที่วงเวียนใหญ่ ก้อได้รับสายจากลพบอกว่าพี่อยู่ใหนเดียวผมไปช่วยเก็บนะ แค่นี้น้องคนนี้ก้อได้ใจผมไปแล้ว อีกคน คือ ม๊าย น้องที่นิสัยดีที่มาช่วยผมเสมอทำให้งานเสร็จอย่างรวดเร็วขึ้น ด้วยคำพูดที่ว่าสงสารพี่วิทเลยมาช่วย แค่นี้ผมก้อโอเลยนะม๊าย

การเก็บข้อมูลของผมเสร็จแล้ว ผมเลยมีไอเดียร์ ที่จะจัดปาร์ตี้เล็กๆสำหรับพวกเรา ในเมื่อตอนที่ทุกข์ ทุกคนก้อมาร่วมแรงร่วมใจมาช่วยเหลือกัน เมื่อมีความสุข เราก้อน่าจะเสพย์ความสุขร่วมกัน ผมนัดหมายทุกคนกันที่ฟอร์จูน เพื่อไปทานอาหารญี่ปุ่นที่ร้าน คุโรดะ ย่าน อาร์ซีเอ ที่ผมเลือกร้านนี้เพราะเป็นร้านอาหารที่อร่อยและที่สำคัญเป็นบุฟเฟ่ ไม่ต้องมานั่งเกรงใจกัน ว่าอยากกินอะไรก้อสั่งกันไป อาหารก้อถือว่าอร่อยทีเดียว ผมน้อยใจว่าน้องลพ และน้องม๊ายไม่ได้มาร่วมงานในวันนี้ เหตุผลของน้องลพฟังขึ้นเพราะมีเรียนกะทันหันแต่ผมก้อเข้าใจลพว่าเกรงใจผม ส่วนม๊ายกลับไม่รับสายผม ในวันนัดในวันนี้ ผมรู้ว่าน้องทุกคนนิสัยดี และเกรงใจว่าผมอาจจะต้องจ่ายแพง แต่ในมุมของผม เมื่อผมบอกกับใครว่าไปกินข้าวกันผมเลี้ยงเอง ความรู้สึกของผมคืออยากเลี้ยงคนๆนั้นจริงๆ อยากขอบคุณ และโดยส่วนตัว ผมประเมินตัวเองอยู่แล้ว ว่าผมจะเลี้ยงเพื่อนๆในระดับใหนที่ผมคิดว่าผมไม่ลำบากและเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมจะมอบให้ วันนี้ผมยังแจกสินนำใจเล็กๆน้อย ที่ทุกคนอุตสาห์มาช่วยผม ทุกอย่างมีต้นทุนเสมอ การที่เพื่อนมาช่วยผม เพื่อนย่อมเสียโอกาสในการทำงานอย่างอื่น เหตุน้อยใจเกิดขึ้นตรงนี้เอง แอบงอนเล็กๆ ที่น้องม๊ายเบี้ยวผมนั้นเอง

แต่หลังจากกลับมาถึงมหาลัยก้อเจอน้องลพ ผมบอกลพว่าจงรับ อะไรเล็กน้อยจากผมนะ กว่าจะกล่อมให้ลพรับได้ก้อเล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันนะ แต่ผมมีความสุข ที่เป็นผู้ได้มอบสิ่งที่คนๆนั้นควรได้รับ แม้ว่าจะเป็นสิ่งเล็กๆก้อตาม แต่ก้อเป็นน้ำใจจากผมนะน้องลพ

ส่วนม๊ายยังไม่เจอแต่คิดว่า เมื่อเจอกันจะต้องบ่นน้องคนนี้ซักหน่อย ว่าสัญญากับเราไว้แล้วว่าจะไปปาร์ต้ด้วยกันในวันนี้แต่มาเบี้ยวกันได้ แล้วววววไว้เจอกันน้องม๊าย

Crying out Love, in the Centre of the World :พร่ำหัวใจเพรียกหารักที่กลางโลก

2007-01-16T18:16:00.000+07:00

ความรักจะอยู่กับเรานานแค่ใหนกันนะ เป็นวลีที่ผมตั้งคำถามจากการได้ดูหนังเรื่องนี้ ผมได้ดูหนังเรื่องนี้ครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อนครับ ดูแบบไม่ค่อยทราบซึ้งในความสวยงาม ในโครงเรื่องอาจจะเป็นเพราะวันนั้นเป็นวันที่ดูค่อนข้างฉุกละหุกในหลายๆเรื่อง จนเมื่อผมได้ไปเดินครองถม และลองซื้อหนังเรื่องนี้มาดูอีกครั้งหนึ่งไม่ต้องแปลกใจเลยว่าการดูครั้งที่สองของผมกลับทำให้ผม ประทับใจ เจ็บปวด และลุ้นว่าในท้ายที่สุดบทสรุปของเรื่องนี้จะจบลงเช่นไร

เรื่องดำเนินไปในตอนแรก โดยมีพายุใต้ฝุ่นหมายเลข 29 ได้พัดเข้าสู่เกาะคิวชู ซึ่งใต้ฝุ่นลูกนี้เป็นปมของเรื่องได้เป็นอย่างดีเพราะเมื่อ 17 ปีก่อนพระเอกของเรื่องได้เกิดความรักขึ้น และความรักไม่สมหวัง การพัดมาของใต้ฝุ่นก้อทำให้ริทซึโกะ ต้องทำภารกิจสุดท้ายคือการนำเทปคาสเส็ตกลับไปให้เจ้าของโดยหารู้ไม่ว่าชายหนุ่มที่เค้าตามหาก้อคือ คู่หมั้นของเค้านั้นเอง

การดำเนินเรื่องราว ใช้การบันทึกเสียงในเทปคาสเส็ตส่งหากัน ระหว่าง อากิ และ ซากุ ซึ่งเป็นเรื่องราวที่สวยงามมาก ผมเคยคิดกับตัวเองว่าเมื่อผมได้เจอผู้หญิงที่ผมมั่นใจว่าจะแต่งงานด้วย ผมจะเขียน ไดอารี่หาเค้าทุกวันนะ ซึ่งเมื่อมาดูเรื่องนี้ทำให้เติมเต็มความคิดของผมในเรื่องการเขียนไดอารี่ยิ่งจขึ้นนะครับ การเล่าเรื่องทำให้เราเข้าใจเหตุการณ์ ความรักของทั้งสองในช่วงเวลานั้น ทำไมความรักช่างดูสวยงานและยิ่งใหญ่เหลือเกินนะ ชักอยากจะลองมีความรักบ้างจัง

ความสวยงามของความทรงจำ การผูกเรื่องได้อย่างงดงาม การใช้สัญลักษณ์ ความรักที่ยืนยงและความทรงจำเก่าๆ โดยชายเจ้าของร้านถ่ายรูป สัญลักษณ์ของของอากิสาวคนรักเก่า กับซากุที่เคยไปพักยังบ้านร้างบนเกาะแห่งหนึ่งทำให้ผมพอทราบว่าความรักของทั้งสองจะไม่สมหวัง

ผมทราบซึ้ง และคิดถึงตัวเองว่า ความรักของตัวเองไม่เคยหายไปไหน ยังอยู่ในใจของผมแต่สิ่งเหล่านี้ คือ บทเรียนให้ผมได้ก้าวเดินต่อไป เพื่อนๆละดูหนังเรื่องนี้แล้วรู้สึกอย่างไรบ้าง แต่ผมรับประกันได้ว่าทุกคนจะมีความสุขเมื่อได้เสพย์หนังเรื่องนี้ ขอให้มีความสุขกับการได้ดูหนังเรื่องนี้นะครับ

เดือนแห่งความสุข

2006-12-26T15:59:00.000+07:00

เพื่อนของผมหลายๆคนเคยถามผมว่า ผมชอบเดือนอะไรมากที่สุด ผมมักจะอมยิ้มและตอบแบบไม่ต้องคิดมากว่า ผมชอบเดือนธันวาคม แต่ผมมักจะไม่ให้เหตุผลว่าเพราะอะไรผมจึงชอบเดือนนี้ ซึ่งถ้าคิดอย่างจริงๆแล้ว ผมมีเหตุผลที่จะสนับสนุนความชอบของผมซัก 2-3 เหตุผล ก็ว่าได้

เหตุผลแรก เมื่อ 20 กว่าปีก่อนเด็กชายตัวน้อยๆ ที่ชื่อนายวิทได้ถือกำเนิดมาในเดือนนี้ แม่เล่าว่าตอนผมเกิดไฟฟ้าที่โรงพยาบาลดับประมาณ 2-3วินาที ผมก้อไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นนิมิตที่ดีหรือไม่ดี เด็กคนนี้เกิดมาสมบูรณ์เช่นเด็กปกติทั่วไป เห็นหรือเปล่าครับแค่เหตุผลแรกของผมก้อคงมีน้ำหนักที่มากพอ เพราะเดือนนี้ในชีวิตของผมเป็นเดือนที่ผมเริ่มรับรู้ได้ถึงความรักของพ่อและแม่รวมถึงปู่ย่าและยายที่ซึมซับเข้ามาหาเด็กชายคนนี้ ผมเข้าใจและรับรู้เสมอ ว่าเดือนนี้สำคัญมากๆ

เหตุผลต่อมา คือ อากาศเดือนนี้เป็นอากาศที่เย็นสบาย ไม่มีฝนตก แดดร้อนให้รำคาญใจ เป็นเดือนแห่งเทศกาลความสุข สมัยเด็กๆและอาจรวมถึงปัจจุบัน ผมมักอมยิ้มเสมอเมื่อไกล้ถึงวันเกิดของผม ผมนั้งรถไปที่ใหน ทุกที่ก้อจะมีแต่งานสังสรรค์ ตามบ้านเรือนประดับไฟ สวยงาม มีต้นคริสมาส ตุ๊กตาหิมะ ทำไมเดือนนี้ช่างสดไสและมีความสุขซะเหลือเกิน

เหตุผลสุดท้ายและสำคัญที่สุด คือ เดือนนี้เป็นเดือนที่มีวันหยุดเยอะมาก โดยเฉพาะในช่วงปลายปี ผมมักจะเคลียร์งานทุกอย่างให้เสร็จ ไม่รับนัดใครเลยในช่วงนี้ ใช้เวลาที่มีค่านี้อยู่กับพ่อและแม่ฉลองวันเกิดกับพ่อแม่และคนในครอบครัว รำลึกและเสพความรักของพ่อและแม่ให้เยอะที่สุด ผมชอบทานข้าวที่แม่ทำนะแม่ทำอาหารได้อร่อยที่สุดในโลกเลย เมื่อผมทานอาหารผมสำนึกเสมอนะแม่ถึงบุญคุณข้าวแดงแกงร้อน ขอบคุณแม่มากคราบบบบ

ขอบคุณพ่อแม่ที่เลือกที่จะให้ผมได้คลอดในเดือนแห่งความสุขนี้ ผมจะเก็บเกี่ยวความสุข เพื่อมอบให้กับเพื่อนทุกคนที่ผมได้พบ และอยากให้ทุกคนจงได้รับและเสพย์ความสุขความสุขร่วมกับผม สวัสดีปีใหม่ครับ

Trip Japan Nov. 2006 – Kansai Episode (ตอนจบ)

2006-12-25T23:12:00.000+07:00

Day 10 Last Day in Japan (Nov. 28)
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของทริปแล้ว คณะจากไทยเมื่อคืนกว่าจะจัดของเสร็จ (ก็เล่นซื้อมาซะเพียบเลยนี่ หวังว่าจะไม่เกินน้ำหนักนะ) กว่าจะอาบน้ำเสร็จได้นอน รู้สึกจะเป็นตีสองตีสามแล้วนะ แล้วต้องตื่นประมาณตีห้า เพื่อหลบผู้คนที่กำลังออกไปทำงาน ไปเรียน ก็ของพวกเราเยอะนี่ กระเป๋าก็ใบใหญ่
แต่แล้วก็ผิดแผนครับ คือ ทุกคนเพลียเกินกว่าที่จะตื่น แม้ว่านาฬิกาปลุกตั้งไว้แล้วนะ แต่ไม่มีใครลุก กว่าจะตื่นก็ปาเข้าไปสว่างแล้ว โชคยังดีไม่หลับยาวถึงเที่ยง (ไฟลท์เที่ยงวัน แต่ต้องไปเช็คก่อนสองชั่วโมง แถมจากโอบาคุไปสนามบินนานาชาติคันไซ (อยู่โอซาก้า) ก็ใช้เวลาอย่างน้อยสองชั่วโมง ดังนั้นต้องได้รถไฟก่อนแปดโมงเช้า) คิดดูตื่นซะสายเรื่องข้าวเช้านี่ข้ามไปได้เลย แต่เราไม่ไหวอะ ติดขนมไปเพียบเหมือนกัน ตอนหลังขนมที่ติดไปนี่แหละช่วยประทังหิวให้เพื่อนๆได้ ค่อยยังชั่ว
พวกเราเริ่มเดินลงมา พร้อมไถลกระเป๋าใบใหญ่ลงจากเนินหอเรา กว่าจะถึงชาวบ้านชาวช่องมองกันเพียบ ประมาณว่าพวกนี้มันจะไปไหนวะ หอบซะใบใหญ่ ตอนนั้นที่เลือกรถไฟเพราะว่า ถูกกว่ารถเท๊กซี่ครึ่งหนึ่ง แล้วก็ตอนนั้นจองเทกซี่ไปสนามบินไม่ทันแล้ว เลยต้องตะลุยรถไฟยามเร่งด่วนทั้งๆกระเป๋าใบเบ้อเร่ออย่างนั้นแหละ (เสาร์ว่า คราวหน้าจะเตรียมให้ดีนั่งเทกซี่แน่นอน)
ความจริงพวกเราก็ผจญกับฝูงชนแค่จากสถานีจูโชจิมะ (เกียวโต) ไปถึงสถานีคิตะฮาม่า (โอซาก้า) ประมาณครึ่งชั่วโมง แต่แค่นั้นก็ทำให้คณะจากไทยเมื่อยไปตามกันเพราะยืนตลอดทาง แถมคนแน่น พวกเรายืนกันมันแถวประตูนั่นแหละ หลบผู้คนไม่ได้เลย ทำใจครับทำใจ โชคยังดีที่คิตะฮาม่าเปลี่ยนเป็นรถไฟใต้ดินแล้วมันมาทุกสองนาที คนเลยไม่มากเท่าไร พวกเราจะไปต่อที่สถานี Chagaya (ถ้าจำไม่ผิด) เพื่อขึ้นรถไฟนันไกไปสนามบิน ถึงตรงนั้นแล้วสบายใจแล้วเพราะว่าเวลาเหลือเฟือ สุดท้ายก็นั่งนันไกไปถึงสนามบินทันเวลาเช็คอินสบายๆ มีเวลานั่งคุย หายใจหายคอที่สนามบินพักใหญ่ๆ ก็ถึงเวลาต้องจากกันแล้ว ล่ำลากันเล็กน้อยเราก็ส่งเพื่อนๆเข้าเกต เป็นอันจบทริปหฤโหดครั้งนี้
แต่สำหรับเรามันสนุกมากเลยนะ โหด มัน ฮา ถ้าไม่มีพวกแก เราคงไม่ได้เที่ยวได้มันขนาดนี้ อุตส่าห์มาจากไทยมาเที่ยวเป็นเพื่อน (เพื่อนคนไทยที่เรียนที่เกียวโต ส่วนใหญ่อยู่สายวิทย์ ทำแลบทุกวันไม่ค่อยว่างมาเที่ยวกับคนสายศิลป์อย่างเรา) ขอบคุณจริงๆคร้าบ ถ้าไม่มีเรื่องย้ายบ้านในวันที่สามสิบ เราคงเหงาแย่ ดีที่มีเรื่องให้วุ่นๆต่อ เลยไม่ค่อยได้คิดอะไร แต่สัญญาว่าคราวหน้าที่มากันอีก จะจัดทริปเบาๆ หรือโหดน้อยลง หวังว่าเพื่อนๆจะไม่กลัวทริปแบบฉั่วๆไปซะก่อนน้า

บทส่งท้าย
ได้ข่าวมาวิทว่าเกือบตกเครื่องเพราะสาวๆมัวแต่ชอปที่ดิวตี้ฟรีคันไซนาน นานมากๆ เล่นเอาวิทเสียวเลย แถมตอนสุวรรณภูมิก็ชอปซะจนเขาเอากระเป๋าออกจากสายพาน เพราะคนอื่นเขาเอากันหมดแล้ว เหลือแต่ของสี่คนนี้นี่แหละ ฮ่าๆสงสัยเครียดที่ไม่ได้ชอป ก็ของญี่ปุ่นส่วนใหญ่มันแพงอะนะ ได้ข่าวว่าชอปที่ดิ้วตี้ฟรีไปเพียบ มากกว่าที่ซื้อที่ญี่ปุ่นซะอีก คราวหน้าเราจะศึกษาเรื่องที่ชอปเผื่อไว้ด้วยแล้วกัน กลัวพวกแกเครียดไม่ได้ชอป ฮ่าๆๆๆๆ คราวหน้าฟ้าใหม่เจอกัน

Trip Japan Nov. 2006 – Kansai Episode (5)

2006-12-25T23:07:00.000+07:00

Day 9 Kyoto again! (Nov. 27)
วันนี้เป็นวันจันทร์ เป็นวันธรรมดาไม่ใช่วันหยุดพิเศษอะไร ตามแผนเลยครับ วันดีอย่างนี้ คนเที่ยวเกียวโตไม่เยอะ เที่ยวเกียวโตดีกว่าโดยมีวัดทอง (Kinkakuji) เป็นเป้าหมายแรกของวันนี้ กะว่าจะไปถึงให้ได้ก่อนเวลาวัดเปิดตอนเก้าโมงเช้าตื่นเช้าอีกแล้วครับท่าน วัดทองเป็นวัดที่โชกุนในเรื่องอิคคิวซังอาศัยอยู่ ก่อนที่ตอนหลังจะแปรสภาพเป็นวัดอย่างในปัจจุบัน
เริ่มวันด้วยการนั่งเจอาร์ไปให้ใกล้วัดทองที่สุด เพราะเป็นวันทำงานเกียวโตก็รถติดเหมือนกัน จากนั้นเปลี่ยนเป็นรถเมล์ ซึ่งวันนี้เจ้านี่แหละจะเป็นพาหนะหลักในการเดินทางในเมืองเกียวโต แม้ว่าจะไม่เร็วเท่ากับรถไฟ แต่มันผ่านจุดที่วันนี้เราจะไปเที่ยวกัน แถมมีตั๋ววัน ราคาห้าร้อยเยนด้วย ประหยัด คุ้ม
เรามาถึงวัดทองก่อนเวลาเปิดนานอยู่เหมือนกัน แต่แม้นเป็นเพียงแค่ทางเข้า ก็ยังสวยและเต็มไปด้วยโมมิจิ คณะจากไทยไม่พลาดครับ ถ่ายรูปกันนานอยู่ทีเดียวกว่าจะได้กินอาหาร (ขนมปังรอบเช้าอีกแล้วครับท่าน) ที่เตรียมมากินกัน นั่งกินกันหน้าทางเข้านั่นแหละ คนก็เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆทั้งๆที่ยังเช้ามาก แต่พวกเราไม่สนครับ ได้ที่นั่ง จัดแจงอะไรๆเรียบร้อยก็โซ้ยกันตรงนั่นแหละ จนประตูเปิด พวกเราถึงจะได้ฤกษ์ลุยวัดทองกัน
จุดแรกที่เข้าไปเจอก่อนเลยคือ ปราสาททอง ซึ่งทำจากไม้ หุ้มโดยทองทั้งหลัง (ทองจริงๆ ไม่ได้โม้) ขนาดวันนั้นอากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนทั้งวัน แดดไม่มี แต่กลับได้บรรยากาศเหมือนเดินไปในความฝันแทน วัดทองสองหลังที่สะท้อนอยู่บนน้ำนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า วันนี้ถ่ายรูปออกมาสวยยังไง ก็สู้ที่มองตาเปล่าวันนั้นไม่ได้เลย สวยจริงๆน้า หลังจากนั้นพวกเราก็เดินไปตามเส้นทางที่ทางวัดจัดให้อยู่แล้ว เส้นทางเดียวเดินทั่ววัด ผ่านสวนต่างๆของวัด (สวนญี่ปุ่นมีสี่ประเภท เช่น สวนหิน สวนสวรรค์ แต่จำไม่ได้หมดอะ ว่าที่เห็นแต่ละอันเป็นประเภทไหน แย่เลย) สวนในวัดทองถือเป็นไฮไลต์อย่างหนึ่งได้เลยนอกจากปราสาททองแล้ว ก็นี่แหละที่ต้องใช้เวลานานหน่อยเพื่อซึมซับบรรยากาศเหมือนฝันนี่ นอกจากโมมิจิที่เต็มต้นแล้ว ไอ้ที่ร่วงลงมาพวกเราก็ถ่ายเก็บไว้เหมือนกัน มันดูอาร์ตดีนะ พื้นที่เต็มไปด้วยสีแดงของโมมิจิ หลังจากนั้นพวกเราก็เดินผ่านที่ขายเครื่องรางด้วย เสาร์เห็นปุ๊ปก็กระโดดเข้าใส่ทันที เพราะหาเครื่องรางน่ารักสารพัดแบบอยู่พอดี แถมที่วัดทองดันมีแบบน่ารักด้วย งงเลย (กำลังกังวลอยู่เลยว่าจะหาเครื่องรางน่ารักๆได้ที่ไหน เพราะเราไปเที่ยวมาก็หลายที่ยังไม่เคยเห็นเครื่องรางแบบที่เสาร์บอกเลย) จุดนี้คณะจากไทยหมดตังค์ไปหลายเลยครับ เพราะของของเขามีหลายแบบ ทั้งเรื่องความรัก การเรียน การเดินทาง ขอให้คลอดลูกง่ายยังมีเลย แต่ละคนได้ไปกันคนละหลายแบบ โดยเฉพาะวิท ไม่รู้ว่าเครื่องรางจะขลังจริงรึเปล่า ยังไม่ได้ถามเลยว่า ไอ้ที่ขอไปนะ มันสำริดผลหรือเปล่า (ฮิๆ)
ผ่านจุดนั้นไปได้ ก็นานโขอยู่เหมือนกัน เราไม่ได้สนอยู่แล้ว เลยได้นั่งพักนานเลย ค่อยยังชั่ว เดินต่อมาเรื่อยๆผ่านที่ทำบุญแบบอยากลำบาก คือ จะมีรูปปั้นพระพุทธรูปญี่ปุ่นแล้วก็มีเหมือนขันบิณฑบาติวางไว้ ให้คนทำทาน แต่ว่ามันไม่ง่ายอย่างนั้นละซิ เพราะต้องโยนเหรียญให้ลงขัน แล้วต้องไม่ให้กระเด็นออกมาด้วย พวกเราก็ทันทีครับลองกันทันที แต่ขอโทษมีเราคนเดียวได้ทำทาน ครั้งเดียวลงเลย ส่วนคนอื่นโยนไปไหนก็ไม่รู้ ฝีมือครับฝีมือ (ฮิๆ)
เดินจนไปใกล้ทางออก ก็เจอห้องชาในสมัยก่อน ที่ยังคงรูปแบบและอาคารไว้ตั้งแต่สมัยก่อน (ไม่รู้มีมาตั้งแต่สมัยไหน เพราะไม่มีป้ายบรรยายบอกไว้) ถือเป็นโชคดีอีกเหมือนกันเพราะก่อนหน้านี้ วิท อยากถ่ายรูปห้องชงชา ไอ้เราก็ไม่รู้ว่าจะไปหาให้ไอ้วิทได้ที่ไหน ฟลุ๊คจริงๆมาเจอในวัดทอง รู้สึกมาวัดทองนี่เหมือนยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัวเลย
ตรงทางออกมีศาลเจ้าชินโตให้ไหว้ด้วย ตกลงวัดนี้เป็นวัดพุทธผสมชินโตด้วยแฮะ หลังจากได้ฝึกกันมาหลายรอบ ที่วัดทองนี่แต่ละคนดูแล้วเชี่ยวชาญขึ้นมากเลยกับการขอพรแบบชินโตเนี่ย เรายืนดูห่างๆ นึกว่าคนญี่ปุ่น แต่ที่แตกต่างคงเป็นเรื่องระยะเวลาขอพรมั้ง เพราะแต่ละคนนี่กะขอบ้านพร้อมที่ดินกันเลย หยอดไปห้าเยนเองนะครับ ขอนานขนาดนั้นระวังเทพเจ้างงนะครับ เอ แล้วเทพเจ้าญี่ปุ่นจะฟังภาษาไทยกันออกหรือเปล่าหว่า อืมๆ
ตรงทางออกนี่ บรรยากาศเปลี่ยนไปเลยนะ เพราะว่ามีร้านค้าขายของฝากอยู่ บรรยากาศสบายๆเงียบๆเมื่อกี้ กลายเป็นคึกคักไปเลย แต่พวกเราไม่ได้ชอปกันหรอกนะ เพราะรีบจะไปที่หมายต่อไปคือ มหาวิทยาลัยเกียวโต หรือในชื่อเล่น เคียวได (เคียวมาจาก Kyoto ได มาจาก Daikaku ที่แปลว่ามหาวิทยาลัย) ซึ่งนอกจากพวกเราจะหาเข้าเที่ยงกินแล้ว ณี บอกอยากเห็นมหาลัยญี่ปุ่น แล้วก็นุ้ยจะไปหาป๊อกกี้ด้วย (ลืมบอกไปเนื่องจากความล้มเหลวในการล่าป็อกกี้ในหลายวันก่อนหน้านี้ ทำให้วันนี้ต้องล่าให้ได้ วันนี้เลยกลายเป็นวันล่าป๊อกกี้) แต่ด้วยความที่รถเมล์เกียวโตแม้นจะตรงเวลา แต่ก็ไม่ได้มีรอบเยอะเท่าไร และสายที่พวกเราจะนั่งไปเคียวไดดันออกไปซะก่อน พวกเราเลยต้องนั่งรออยู่นานเหมือนกัน (รถเมล์เกียวโต ขึ้นข้างหลัง ลงข้างหน้า โตเกียว ขึ้นข้างหน้า แต่จ่ายข้างหลัง แต่พวกเรายังไม่ได้ลองของที่โตเกียวนะ เพราะนั่งรถไฟสะดวกกว่า) แต่ในที่สุดพวกเราก็มาถึง รูเนะ (มาจากภาษาฝรั่งเศส Rainaise แต่คนญี่ปุ่นออกเสียงง่ายๆเป็นรูเนะ แรกๆก็นึกตั้งนานว่ามันจะแปลว่าอะไรวะ ที่แท้มาจากภาษาฝรั่งเศสนี่เอง) หนึ่งในหลายโรงอาหารของเคียวได ที่พามาที่นี่เพราะว่ามันอร่อย แล้วก็มีอาหารให้เลือกเยอะ (อีกประเด็นคือ สาวอักษรชอบมากินที่นี่) ตอนที่ไปถึงนี่ก็เที่ยงพอดี ซึ่งปกติแล้วคนจะเยอะมาก เราเลยเร่งเพื่อนๆ เพราะถ้าคนเยอะจะต่อคิวนานมากกว่าจะได้กิน แต่แปลกวันนั้นคนน้อยมากผิดปกติ นึกไปนึกมาถึงได้บางอ้อ วันนั้นเป็นวันเก็บกวาดหลังจากผ่านงานมหาลัยในวันศุกร์เสาร์และอาทิตย์ที่ผ่านมา ซึ่งวันเก็บกวาดจะไม่มีการเรียนการสอน จะมีอยู่บ้างบางภาควิชา ไอ้เราก็อุตส่าห์รีบกะจะหลบคนเยอะๆตอนเที่ยง (ณี บอกอยากมางานมหาลัยแบบญี่ปุ่นด้วย แต่พอดีตารางมันแน่นแล้วครับ เราก็อยากมาเที่ยวนะ แต่คราวนี้เวลาไม่ได้จริงๆ ไว้เราจะเที่ยวงานปีหน้าเผื่อแล้วกัน)
หลังจากอิ่มกับอาหารอร่อยราคาประหยัด เพื่อนๆชมกันใหญ่ เพราะก่อนหน้านี้นึกว่าจะเป็นอารมณ์แบบที่ไปเที่ยวเชียงใหม่ แล้วต้องไปกินข้าวใน มช. แต่ที่นี่มันถูกกว่าข้างนอกมาก แค่สี่ร้อยเยนได้กินข้าวเป็นชุดเลย ทั้งเมนดิช ซุปมิโสะ ของหวาน อิ่มท้องแล้วไปเดินเล่นในมหาลัยกัน ทั้งห้องสมุด และหอนาฬิกา ซึ่งต้น Camiphor หน้าหอนาฬิกากับหอนาฬิกานี่มีอยู่ตั้งแต่สมัยก่อตั้งมหาลัยเมื่อร้อยกว่าปีก่อนเลยนะ ดูขลังดี ตอนที่เรามาถึงแรกๆก็ถ่ายเก็บก่อนไว้เลย วันนั้นคนบางตา แต่ก็ดีทำให้พวกเราได้ถ่ายรูปที่สำคัญๆต่างๆโดยไม่ต้องติดฝูงชน
เสร็จแล้วลงใต้ดินหอนาฬิกา เดินหาป๊อกกี้ในซุปเปอร์ของมหาลัย สมเป็นซุปเปอร์มีครบทุกรสที่นุ้ยต้องการเลย แต่ว่าราคาแพงไปหน่อย ประจวบเหมาะเจอรุ่นน้องคนไทยที่เคียวได ก็คุยกันนิดหน่อย พอน้องๆรู้ว่ากำลังล่าป๊อกกี้อยู่ ทำหน้าตกใจบอกพวกเราว่าที่นี่นะแพง ให้ไปซื้อที่ชิโจถูกกว่าตั้งเกือบยี่สิบเยนต่อกล่อง พวกเรากะซื้อกันหลายสิบกล่อง รวมกันก็เป็นเงินหลายเหมือนกัน แถมวางแผนไว้แล้วว่าเวลาไปวัดคิโยมิซึ จะต้องไปเปลี่ยนรถเมล์ที่นั่นด้วย พวกเราเลยตัดสินใจไปซื้อเอาที่ชิโจดีกว่า ประกอบกับตอนนั้นใกล้เวลาที่นัดเพื่อเข้าเซนโตแล้ว จึงรีบออกจากเคียวไดไป อิมพีเรียลพาเลซกันเลย
เดินออกมาทางหน้ามหาลัย เจอรถเมล์พอดี ถึงอิมพีเรียลพาเลซก่อนเวลานัดอยู่นานเหมือนกัน ตามสูตรครับ ทางเข้าสวยเช่นเดิม เดินไปเซนโตไป ถ่ายรูปไป ตรงนี้ต่างจากที่อื่นๆที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ สวนรอบๆพาเลซจะเป็นต้นใหญ่ๆทั้งนั้น ไปยืนใต้ต้นตัวเราเล็กกระจ้อยร่อยไปเลย สักพักเริ่มเอะใจ เอาแผนที่พาเลซมาดู เอ พวกเรายังแทบไม่ออกห่างจากประตูทางเข้าเท่าไรเลย แล้วเซนโตในแผนที่นี่ก็ห่างจากทางเข้าโขเหมือนกัน เวลาก็ใกล้ตอนนัดแล้วด้วย เฮ้ย สายแน่เลย เราเลยบอกเพื่อนๆว่าค่อยถ่ายรูปโซนนั้นตอนขาออกก็ได้ แล้วรีบเดินกึ่งวิ่งไปจนถึงเวลานัดพอดี สรุป ดูจากแผนที่นึกว่าไม่ไกล แต่เอาเข้าจริงแล้ว มันไกลลลลลลลล มากจากประตูที่พวกเราเข้าไป เฮ้อ ยังดีไม่สาย เพราะว่าที่นี่เป็นพระราชวัง กฎระเบียบเข้มงวดมาก ไปสายละก็อดหนึ่งในจุดที่สวยที่สุดในทริป (หรือในญี่ปุ่นเลย)
ถึงตรงนี้ก็ต้องแยกกันอีกแล้ว เพราะหนึ่งกลุ่มเข้าได้สี่คน แถมตอนที่จองดันเหลือที่แค่สี่คน เราเลยให้คณะจากไทยเข้าไปก่อนเพราะว่าเรามันคนพื้นที่ เดี๋ยวก็มีโอกาสมาเที่ยวอีก แถมตอนนั้นมีธุระต้องไปจ่ายค่าหอที่ชิโจอีก เลยนัดกันว่าอีกหนึ่งชั่วโมงเจอกันตรงประตูทางเข้านั่นแหละ
จากคำบอกเล่า และรูปที่คณะจากไทยถ่ายในเซนโต (เซนโตคือ บ้านพักของราชวงศ์ที่ถึงวัยปลดเกษียณแล้ว ไม่มีพระราชกรณียกิจอะไรเลย ส่วนพระราชวังก็เป็นที่อยู่ขององค์จักรพรรดิ) ทำให้เรารู้ว่าที่นี่สวยอย่างที่รุ่นพี่เคียวไดบอกจริงๆ คนทั่วไปเวลามา Imperial Palace ที่เกียวโตนี้ส่วนใหญ่จะไปที่พระราชวัง แต่มักจะมองข้ามเซนโตไป ทั้งๆที่อยู่ภายในเขตพระราชฐานเดียวกันแต่แบ่งเป็นคนละโซน ทั้งๆที่ข้างในเซนโตสวยกว่ามาก ดีจริงๆที่ถามท่านผู้รู้มาก่อน (รุ่นพี่คนนั้นมาทำโพสด็อก อยู่นี่มาเกือบสิบปีแล้ว คนส่วนใหญ่ยังไม่รู้เลยว่ามีเซนโต ขอบคุณคร้าบพี่ ที่เป็นถุงความรู้ให้น้องๆ) เลยได้ภาพสวยๆมาฝากเพียบเลย
ตอนที่คณะจากไทยเข้าไปในเซนโตแล้ว เราก็เดินออกไปหาป้ายรถเมล์เพื่อจะไปชิโจ ก็พบว่ามันอยู่ไกลมากกกกถึงมากที่สุด แถมป้ายนั่นมีรถเมล์รอบละชั่วโมง โอ้มายก็อด เสียเวลาตายเลยนะเนี่ย ตอนกลับจากชิโจเลยลองเข้ามาอีกประตูคนละฝั่งของอิมพีเรียลพาเลซกันเลย ปรากฏว่ารถเมล์เพียบ แถมใกล้เซนโตอีกต่างหาก คือ ตอนแรกเข้ามาทางอิมพีเรียลพาเลซ ทางประตูหน้าปกติกว่าจะเดินถึงเซนโตเล่นเอาขาลาก สรุป ดีนะเนี่ยที่มีธุระที่ชิโจ ทำให้ได้สำรวจเส้นทางก่อน ไม่งั้นออกทางเดิม กว่าจะถึงป้ายรถเมล์ เสาร์ได้เดี้ยงก่อนแน่ (วันนั้นอาการเจ็บขายังทรงๆ)
หลังจากออกมาประตูใกล้ๆเซนโตพวกเราก็ไปชิโจกันเพื่อต่อรถและล่าป๊อกกี้ด้วยในเวลาเดียวกัน แต่เนื่องจากราคามันถูกเลยมีคนมาซื้อก่อนหน้าเรา ทำให้พวกเราซื้อได้ไม่ครบตามจำนวน (ขนาดไม่ครบยังซื้อไปหลายสิบกล่องเหมือนกัน) เลยมีรายการล่าป๊อกกี้กันต่อ ไปกันหลายที่ทั้งห้างทะกะชิยาม่า ห้างใหญ่ดังย่านนั้น มีชั้นอาหารใหญ่ยักษ์ด้วย เข้าไปเดินเล่น ละลานตามาก แต่ตรงนี้ต้องมาใกล้ปิด ราคาจะน่ากินมาก แต่ไม่ได้ป๊อกกี้เพราะไม่มีห้างนี้ไม่มีซุปเปอร์ เลยต้องไปห้างข้างๆ พอไปถึงมีซุปเปอร์แต่ดันไม่มีรสที่พวกเราขาดอยู่อีก ตอนนั้นนึกขึ้นได้ว่าใน Shinkyogoku มีร้านของป๊อกกี้โดยเฉพาะ เลยพานุ้ยไปหาป๊อกกี้ร้านนั้น ปรากฏว่าเป็นร้านที่ขายของป๊อกกี้จริงๆ แต่มีแต่พวกรุ่นแปลกๆเช่น ไซด์ยักษ์พิเศษ แต่แบบธรรมดาที่มีขายทั่วไปตามท้องตลาดดันไม่มี สรุป เดินกันทั่วชิโจ แต่ยังหาป๊อกกี้ไม่ได้เลย (ตอนนั้นวิท นั่งเฝ้าของที่ทะกะชิยาม่า เพราะว่าของมันเยอะของที่ซื้อวันนั้นทั้งนั้นเลยนะเนี่ย และหนักเอาเรื่องเหมือนกัน ขืนเดินแบกของไป หาป๊อกกี้ไปละก็ได้ขาลากกว่านี้แน่) ก่อนไปวัดคิโยมิซึ (วัดน้ำใส) พวกเราก็ตกลงกันว่าจะเอาของเก็บไว้ที่ล็อกเกอร์ที่สถานีรถไฟแถวนั้น เพราะขืนแบกของไปวัดน้ำใสเจอกับฝูงชนละก็ เฮ้อ ไม่อยากคิด (ไม่สามารถหลบฝูงชนในที่ท่องเที่ยวในเกียวโตได้อีกแล้ว เพราะว่าวัดน้ำใสมีไลท์อัพตอนกลางคืน และถือเป็นไฮไลท์ของวันได้เลย คนเลยเยอะเป็นพิเศษ)
ตอนนั่งรถเมล์ไปวัดน้ำใส ได้บรรยากาศผู้คนตั้งแต่บนรถเมล์แล้ว คนเพียบ แต่ที่เด็ดกว่านั้นคือ ผ่านลอว์สัน (ร้านสะดวกซื้อแฟรนไชส์แบรนด์หนึ่ง) ปั๊ปนุ้ยชี้ทันทีแล้วบอกว่า ขากลับต้องมาเปลี่ยนรถตรงนี้หรือเปล่า นุ้ยจะมาหาป็อกกี้ ตอนนั้นคิด โอ้พระเจ้า เสร็จทริปนี้คำว่าป๊อกกี้ติดอยู่ในสมองแน่เลย (ฮิๆ)
ถึงปากทางวัดน้ำใส พวกเราต้องปีนเนินขึ้นไปอีก เพราะว่ารถเมล์ไปไม่ถึงหน้าวัดอ่ะ ทำไงได้ รู้สึกตอนนั้นสงสารเพื่อนๆมากเลย เพราะว่าที่เที่ยวในญี่ปุ่นเป็นแบบนี้แหละ ต้องเดินเพื่อซึมซาบบรรยากาศรอบๆด้วย หลังจากปีนเนินสะท้านใจมาถึงบริเวณหน้าวัดได้ ก็พบกับบรรยากาศคึกคักท่ามกลางความมืด ตรงทางเข้ามีร้านค้าเพียบทั้งๆที่ดึกแล้ว แต่คนยังเยอะอยู่เลย แล้วก็ต้องต่อแถวเพื่อเข้าวัด ทั้งๆดูน่าจะวุ่นวายแต่ก็เป็นระเบียบเรียบร้อยดี นอกจากตำรวจแล้วคนที่มาดูแลความเรียบร้อยส่วนใหญ่เป็นอาสาสมัคร สังเกตดูรู้สึกว่าเป็นลูกหลานคนแถวนั้น ดูแล้วให้ความรู้สึกดีว่าที่ทำหากินของเขา เขาก็ต้องช่วยกันดูแลแม้แต่คนรุ่นหนุ่มสาวก็ยังมาช่วยกันมากมาย มองเห็นอนาคตได้เลยว่าบริเวณวัดน้ำใสนี้ยังเป็นจุดท่องเที่ยวชื่อดังไปอีกนาน ก็คนรุ่นต่อไปของเขาช่วยกันซะขนาดนี้นี่
ก้าวแรกที่เข้าถึงวัดเป็นซุ้มประตูใหญ่ที่ปกติดูน่าเกรงขามอยู่แล้ว ตกกลางคืนมีไลท์อัพ (การไลท์อัพ คือการตกแต่งที่เที่ยว เช่น วัด ศาลเจ้า ด้วยแสงไฟทำให้กลางคืนก็สามารถเที่ยวได้ เป็นกลยุทธ์สร้างขอบเขตการท่องเที่ยวให้มีเวลาเที่ยวได้มากขึ้น และได้เห็นสถานที่นั้นๆในรูปแบบแปลกตา บางทีกลายเป็นจุดสำคัญของสถานที่ท่องเที่ยวนั้นไปเลยก็มี) แสงไฟช่วยให้ดูดีขึ้นไปอีก อ้อ ที่นี่มีแสงดาบเลเซอร์แบบในสตาร์วอร์ด้วยนะ คือเขาจะใช้สปอตไลท์อันใหญ่มาก ส่องไฟขึ้นไปบนฟ้า เป็นแบล็คกราวน์ของวัด บางทีก็นึกว่ามันดูขัดกัน บางทีก็ดูฮาดีที่เป็นเหมือนดาบเลเซอร์อันใหญ่
แน่นอนในบริเวณวัดที่มีโมมิจิสวยๆ ย่อมมีการไลท์อัพเป็นธรรมดา ใบไม้เลยยิ่งแดงเข้าไปใหญ่ ในรูปพยายามให้ติดคน แต่พอถ่ายคนมืดๆมีแบล็คกราวน์เป็นโมมิจิแดงๆนี่ ดูไปก็สวยดี ดูอีกทีก็ บรื้อๆๆๆ พวกเราเดินไปเรื่อยๆครับ เจอเทพเจ้าแห่งความสุขด้วย แน่นอนครับไม่พลาดขอพรอยู่แล้ว เทพเจ้าแห่งความสุข จะหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลา มือซ้ายถือถุงความสุข มือขวาถืออะไรไม่รู้คล้ายกับค้อน ก็ไม่รู้ว่าท่านเทพเจ้าแห่งความสุขจะฟังคำขอพรของคณะจากไทยออกหรือเปล่า ส่วนเราเอาไว้เก่งภาษาญี่ปุ่นก่อนแล้วเข้ามาขอพรดีกว่า ฮิๆ คนพื้นที่นี่สบายไปหลายอย่างแฮะ
หลังจากนั้นพวกเราก็ยืนมองส่วนที่เป็นอาราม สร้างยกพื้นสูงมากหลายสิบเมตร โดยใช้การเข้าสลักของไม้ โดยไม่ใช้ตะปูแม้แต่ตัวเดียวเลย แถมยังอยู่ยั่งยืนยงมาตั้งแต่สมัยเกียวโตยังเป็นเมืองหลวงอยู่ ไอ้อารามเนี่ยแหละทำให้ตอนนี้วัดน้ำใสเป็นหนึ่งในแคนดิเดทของเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ยุคใหม่ ว่างๆก็เข้าไปโหวตได้นะครับในเว็บ เพื่อเมืองผมจะมีสิ่งมหัศจรรย์ของโลก
ตรงจุดนี้จะมีระเบียงสูง ซึ่งถ้าเป็นหน้าซากุระจะไม่สามารถเบียดไปข้างหน้าได้เลย แต่หน้าโมมิจิคนยังมากไม่เท่าไรเราเลยมีโอกาสดูความสูงของอารามได้ ระเบียงนี้มีความสำคัญในหน้าประวัติศาสตร์ด้วย คือ มีแม่ทัพท่านหนึ่งหักหลังนายตนเอง แล้วถูกลูกน้องนายคนนั้นตามล่ามาจนมุมที่นี่ เลยตัดสินใจปลิดชีพตนเองโดยการกระโดดจากระเบียง ฆ่าตัวตาย แต่หลังๆมานี่กลายเป็นหนี่งจุดที่มีชื่อเสียงในด้านการฆ่าตัวตายไปซะ เพราะคนญี่ปุ่นเวลาฆ่าตัวตายอยากให้ดังต้องมาโดดที่นี่ ไม่รู้ช่วยเสริมความดังหรือว่าสร้างชื่อเสียให้ที่นี่ก็ไม่รู้
เสร็จจากบริเวณอารามด้านบนพวกเราก็ลงมายังจุดฮอตฮิตของวัดน้ำใสอีกจุดหนึ่งคือ น้ำพุศักดิ์สิทธิ์สามสาย ที่ว่ากันว่าเมื่อดื่มแล้วจะโชคดี แต่ละสายก็ดีไปคนละอย่างคือ ความรัก การเรียน การงาน (ข้อมูลจากวิท) เป็นที่ๆต้องการดื่มของวิทมาก คงหวังอะไรไว้ละซิ เล่นกินเข้าไปซะขนาดนั้น คนญี่ปุ่นเขาแค่จิบๆ นี่วิทแกเล่นกระดกเข้าไปเพียบ นานด้วย เพื่อนๆเลยกะเอามันโยนลงบ่อน้ำข้างล่างซะเลย อาบด้วยกินด้วยจะได้ขลังไงวิท (ฮ่าๆ) ส่วนเราเหมือนเดิมไม่นิยมต่อแถวยาวๆถ้าไม่จำเป็น มาวัดน้ำใสกี่ครั้งกี่ครั้งก็นั่งรอ ฮิๆสบายดีไม่เมื่อย
ก่อนจะถึงทางออกพวกเราก็ผ่านอีกหนึ่งจุดสำคัญ สระน้ำที่มีต้นเมเปิลต้นใหญ่ ใบเป็นสีแดงทั้งต้น น้ำในสระก็ใส (ก็วัดนี้ชื่อวัดน้ำใสนี่ครับ ถือกันว่าน้ำในวัดนี้เป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ไหลมาจากทางน้ำใต้ดินบนเขา จึงใส บริสุทธิ์ เป็นที่มาของความศักดิ์สิทธิ์) ทำให้ผิวน้ำสะท้อนต้นเมเปิลกลายเป็นต้นเมเปิลสองต้น แดงสดทั้งของจริงและที่สะท้อนบนสระน้ำ (หน้าซากุระตรงนั้นก็มีต้นซากุระต้นใหญ่อยู่ด้วย ดังนั้นฤดูใบไม้ผลิคนมาชมซากุระบนผิวน้ำกันเพียบกว่านี้อีก) คนหยุดถ่ายรูปกันเพียบครับ แต่พวกเราแบตหมดกันเพียบ สุดท้ายเลยใช้กล้องในมือถือนุ้ยถ่ายเอาไว้ ไม่เป็นไร เราเก็บความงามไว้ในใจก็ได้ ว่าปีหน้าจะมาเยี่ยมอีก (คาดว่าได้มาทุกปีแน่ เพราะมันสวย)
เสร็จจากวัดคิโยมิซึพวกเราก็หิวได้ที่กันมากแล้วเพราะตอนนั้นก็สามสี่ทุ่มแล้ว แต่ยังไม่ได้กินไรเลย ตามที่ตกลงกันไว้คือ กลับไปกินโอมเล็ตหรือข้าวหน้าห่อไข่ตรงชิโจ ขากลับพวกเราก็ผ่านลอว์สันที่นุ้ยหมายตาไว้ตอนขาไปวัดน้ำใส พวกเราก็เปลี่ยนรถเมล์ที่นั้นอยู่แล้ว เป็นอันว่าวันนี้ทริปตามล่าป๊อกกี้จึงบรรลุเป้าหมายก็ที่นี่แหละ
แต่ว่าพอถึงร้านข้าวหน้าห่อไข่ที่เราหมายตาไว้ดันลาสออร์เดอร์ไปแล้ว สรุปอดรับประทาน ตอนนั้นเราคิดได้ว่ามีร้านน่ากินอยู่ร้านหนึ่ง เป็นร้านโอโคโนมิยะกิที่วิทอยากกินพอดี ไปด้อมๆมองๆหน้าร้าน ก็เห็นว่าปิดดึกเหมือนกัน เฮ้อ ค่อยยังชั่วได้กินข้าวเย็นซะที เข้าไปปรากฏว่าเป็นร้านดังเหมือนกัน (ทริปนี้ได้กินร้านดังเยอะเหมือนกันแฮะ เราก็มั่วๆพาไปนะเนี่ย) มีมานานหลายสิบปีแล้ว บรรยากาศเก๋าๆเท่ๆน่านั่ง อืม ไว้วันหลังมากินอีกดีกว่า ฮิๆได้ร้านกินเพิ่มเลยเรา
แน่นอนครับเข้าร้านโอโคโนมิยะกิก็ต้องสั่งโอโค แต่ว่าร้านนี้มีข้าวหน้าห่อไข่ด้วย ณี อยากกินพอดี สรุปมาร้านนี้เหมือนยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย
กินเสร็จกว่าจะไปเอาของนั่งรถเมล์ไปสถานีเกียวโต ต่อเจอาร์กลับบ้านที่โอบาคุ ตกลงวันสุดท้าย ที่ว่างโปรแกรมไว้หลวมๆกะกลับบ้านเร็วๆจะได้มีเวลาเก็บของ นอนเยอะๆ กลายเป็นว่ากลับดึกสุด นอนดึกสุด เฮ้อ แล้วพรุ่งนี้จะไปทันเครื่องไหมเนี่ย โปรดติดตามตอนต่อไป

Trip Japan Nov. 2006 – Kansai Episode (4)

2006-12-25T22:56:00.000+07:00

Day 8 Cake, Osaka, Furiake and Pocky (Nov. 26)
หลังจากผ่านเรื่องขนหัวลุกมาเมื่อคืนแล้ว วันนี้พวกเราดีไซน์ไว้ว่าจะไปกินบุฟเฟ่ห์เค้กร้านดังอันดับหนึ่งในเขตคันไซกัน แต่ก่อนไปเนื่องจากมีรีเควสจากคณะจากไทยว่าต้องการชาเขียวไปฝากผู้ใหญ่ในเมืองไทย และพอดีเราก็อยู่กันที่เมืองอุจิ เมืองชาเขียวอันดับหนึ่งของญี่ปุ่น ดังนั้นจึงเริ่มทริปด้วยการไปสถานีเจอาร์อุจิก่อน นั่งจากบ้านสถานีเจอาร์โอบาคุแค่ป้ายเดียวเอง แต่ต้องเสียเวลารอเราเพราะว่า วันนี้เจอาร์เรลพาสของเราหมดแล้ว เพราะเปิดใช้ก่อนเพื่อนๆสองวัน ของเราเปิดตั้งแต่วันแรกที่ทริปเริ่มเพราะเอาไว้นั่งชินคันเซนไปโตเกียวด้วย ส่วนเพื่อนๆเริ่มวันที่ไปทะเทะยาม่า วันที่สามของทริป ดังนั้นวันนี้เราต้องนั่งรถไฟเอกชนไปแทน เพราะมีบัตรเหมาวันของรถไฟเอกชนในเขตคันไซแทน ประหยัดดีแค่พันหกร้อยเยน ขืนนั่งเจอาร์ตามคณะจากไทย คาดว่าวันนั้นไม่ต่ำกว่าสองพันกว่าเยน
เพราะฉะนั้น คณะจากไทยต้องเช็คตารางเดินรถให้แม่นๆว่าจะลงไหน ไปโอซาก้าต้องต่อรถที่ไหนบ้าง แล้วถ้าหลงจะต้องทำไหง วันนี้เลยเป็นการผจญภัยเล็กๆของคณะจากไทยไป เริ่มต้นเจอาร์อุจิ แน่นอนครับไม่มีพลาด ก็มันแค่ป้ายเดียวนี่ แต่เราที่นั่งรถไฟเอกชนไปอุจิต้องต่อรถบัสไปเจอาร์อุจิเพราะว่าสถานีเคย์ฮันอุจิ (เคย์ฮันเป็นชื่อบริษัทรถไฟเอกชนสายหนึ่งในเขตคันไซวิ่งระหว่างเมืองเกียวโต กับโอซาก้า ดังนั้นเวลาตั้งชื่อสายเลยเอาชื่อเกียวโต โอซาก้ามาหนึ่งตัวอักษร คือ เคย์ จากเกียว ฮัน มาจากซาก้า แต่อ่านแบบสมัยก่อน เลยได้คำว่า เคย์ฮัน) กับเจอาร์อุจิ ถ้าเดินไปก็ไกลเอาการเหมือนกัน แต่เหมือนสวรรค์แกล้ง อุบัติเหตุที่เราไม่เคยเจอเลยในญี่ปุ่นตลอดแปดเดือนที่มาอยู่ที่นี่ ดันเกิดแถมขวางเกือบหมด เหลือช่องเดินรถไม่กี่เลนเอง เล่นเอารถบัสที่นั่งไปเสียเวลาเลย แถมไปถึงเพื่อนก็ยังไม่ได้ซื้อชาเพราะว่าอ่านไม่ออก แถมร้านชาตรงสถานีเจอาร์ดันไม่มีคนพูดภาษาอังกฤษได้ เราก็เลยพาไปร้านที่รู้จัก (ความจริงรู้จักแค่ร้านเดียว แถมที่รู้จักเพราะว่าเดินมั่วเข้าไป เลยรู้ว่าเป็นร้านดัง ชาเขียวก็เป็นของตราสัญลักษณ์ร้านตัวเอง ซึ่งปกติร้านที่พอเจอในเมืองจะเป็นร้านขายของฝากที่รับของคนอื่นมาอีกที) แค่ทางเข้าก็เก่าแล้ว รู้สึกร้านนี้จะมีมาหลายชั่วอายุคนแล้ว ร้านเลยยังคงสภาพบ้านญี่ปุ่น ภายในมีห้องชงชา บรรยากาศญี่ปุ่นๆมาก มีร้านน้ำชาสองโซน แบบเก่าๆคงเอกลักษณ์ญี่ปุ่นไว้ กับส่วนคาเฟ่ห์เป็นแบบญี่ปุ่นประยุกต์ เสียดายไม่ได้กิน เพราะว่าเช้าทานขนมปังมาแล้ว และราคาคาเฟ่ห์ร้านนี้ก็ไม่ใช่ย่อยเหมือนกัน (ฮิๆ เก็บท้องไว้กินบุฟเฟห์เค้กดีกว่า) คณะจากไทยซื้อไปหลายเหมือนกัน ร้อยกรัมพันเยนได้ แพงเหมือนกันนะเนี่ย ชาเขียวอันดับหนึ่งของญี่ปุ่น
อ้อ ใช่ นอกจากนี้เมืองนี้ยังเป็นเมืองที่ดังในอีกแง่หนึ่ง คือ เป็นเมืองที่ใช้เป็นฉากในตำนานของเกนจิ ซึ่งเป็นนิยายรักๆใคร่ของเจ้าชายองค์หนึ่ง นิยายเรื่องนี้ดังมากในญี่ปุ่น แถมเป็นนิยายที่เก่าแก่ที่สุดในโลกด้วย แรกๆมาก็งงเหมือนกัน เพราะมันจะมีจุดที่ปรากฏอยู่ในเรื่อง แล้วเขาจะทำป้ายเล่าเรื่องเป็นจุดๆไป ก็งงว่ามันเรื่องอะไรว่า มีหลายจุดทั่วไปในเมืองเลย
และแล้วพวกเราก็ต้องแยกกันที่เจอาร์อุจิ เพราะเราไปรถไฟเอกชน ส่วนคณะจากไทยไปเจอาร์ วันนี้ไปโอซาก้าเริ่มที่นัมบะ เป็นย่านดาวน์ทาวน์ของโอซาก้า ซึ่งโอซาก้ามีดาวน์ทาวน์ใหญ่ๆสองแห่ง คือ อุเมดะ (แปลว่าสวนบ๊วย สงสัยเมื่อก่อนตรงนั้นปลูกบ๊วยกันเยอะ แต่ตอนนี้กลายเป็นตึกไปหมดแล้ว) อยู่ทางเหนือของเมืองย่านเดียวกับสถานีโอซาก้า ส่วนนัมบะอยู่ทางใต้ ซึ่งจากอุจิมีทางรถไฟไปสถานีเจอาร์นัมบะเลยไม่ต้องผ่านสถานีเกียวโต (ถ้าไปอุเมดะ ผ่านสถานีเกียวโตก่อนจะเร็วกว่า) เส้นทางก็ยังไม่เคยไป แต่คณะจากไทยวันนี้ต้องไปเองแล้วครับ ต้องไปเปลี่ยนรถด้วย คิดในใจสนุกแน่ อย่าหลงนะเพื่อน ก็นัดกันที่สถานีนัมบะ ทางออกกลาง (Central Gate) ส่วนเราก็ต้องเปลี่ยนเราหลายรอบเหมือนกัน อย่างที่เล่ามาก่อนหน้านี้ว่า มีอุบัติเหตุรถชนระหว่างสถานีเจอาร์อุจิกับเคย์ฮันอุจิ ดังนั้นย้อนกลับไปละก็เสียเวลาตาย รถติดจนเลยหน้าสถานีเจอาร์อุจิไปอีก อีกฝั่งโล่งเลย เราเลยตัดสินใจไปหาสถานีรถไฟเอาข้างหน้าก็ได้ว่ะ ก็ได้นั่งรถไฟบริษัทคินเทตซึ เหลือเชื่อครับ นั่งสักพักหลับเลย คงเพราะนั่งคนเดียวมั้ง ไม่ต้องกังวลอะไร เรามันคนท้องที่ หลงก็กลับได้ ได้หลับสักหน่อยค่อยยังชั่วหน่อย สักพักใหญ่ๆก็ถึงสถานีคินเทตซึนัมบะ แต่ถึงแม้ว่าจะเรียกว่านัมบะเหมือนกัน แต่มันเป็นชื่อย่าน ลงมาป้าป หาแผนที่ก่อนเลยปรากฏว่าเจอาร์กับคินเทตซึไม่ได้ใกล้กันเลย ในใจก็คิดว่าสายแน่ พวกนั้นต้องถึงก่อนแน่ พอเดินไปถึงเห็น North Gate ก็พอดีกับคณะจากไทยกำลังเดินอยู่ในสถานีเจอาร์มุ่งหน้ามาทางเราพอดี ก็งงเพราะนัดกัน Central Gate นี่ไหงมาฝั่งนอร์ทละเนี่ย สอบถามได้ความว่ามันมีฝั่งนอร์ทกับ South Gate อ้าว เวรแล้วไหมละไปสถานีเจอาร์ใหญ่ๆทุกที่มีเซ็นทรัลหมด มีไอ้นัมบะเนี่ยแหละสถานีใหญ่ แต่มีแค่สองทางออก เกือบไปแล้วไหมละ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าต้องมีแผนสำรอง ประมาณว่าเกิดไม่มีเซ็นทรัล ก็ให้ออกฝั่งนอร์ทแทน อะไรประมาณเนี้ย
ถือเป็นโชคของพวกเราไม่ต้องเสียเวลาหากันอีก เจอกันโดยบังเอิญก็ดีแล้ว อ้อ ที่กลัวว่าเราจะถึงช้ากว่านั้น ปรากฏว่าคณะจากไทยต้องเปลี่ยนรถหลายรอบเหมือนกัน แถมจังหวะไม่ดี ต้องรอนาน เลยมาถึงหลังเรา นอกจากนี้ทุกคนอดชาร์จแบตในรถไฟครับ เพราะเราไม่อยู่ด้วย เลยต้องช่วยกันดูเอาเองว่าถึงสถานีที่จะต้องเปลี่ยนรถหรือยัง ฮ่าๆ ส่วนเราหลับสบาย
เป้าหมายของเราเมื่อถึงนัมบะคือ ตามล่าหาร้านเค้ก ตอนนั้นก็จะบ่ายสองแล้ว หิวอะ ถึงแม้จะแผนที่ที่จดมาจากเน็ตแล้วก็ตาม แต่เราเพิ่งเดินนัมบะครั้งนี้ก็ครั้งที่สองเอง แถมครั้งแรกเดินแค่เสี้ยวเดียวของย่านด้วย (ปกติมาเที่ยวโอซาก้า เดินแต่ย่านอุเมดะ) เสียวเหมือนกันจะพาเพื่อนๆมั่วอีก เริ่มเดินจากเจอาร์นัมบะ ผ่านไปตามเมืองใต้ดิน ชื่อ นัน นัน (มาจากชื่อย่านนัมบะ หรือนันบะ) ถูกแล้วครับเมืองใต้ดิน ที่ดูในรูปคงนึกว่าเดินในห้างละซิ แต่ที่เห็นร้านค้าเยอะแยะ มีทางเดินที่เหมือนเดินในแกลลอรี่นั้นเกิดจากการพัฒนาชั้นใต้ดินของห้างต่างๆและสถานีรถไฟที่อยู่ใต้ดินในย่านนั้นให้เชื่อมถึงกันหมด ทำให้เกิดเมืองใต้ดินขึ้นมา (ความจริงลักษณะอย่างนี้พบเห็นได้ทั่วไปในเมืองใหญ่ เพราะที่ดินในญี่ปุ่นแพงมาก จึงมีการพัฒนาลงมาใต้ดินด้วย) ร้านค้าเยอะมาก ระหว่างทางเดินไปร้านเค้กก็แวะไปหลายร้านเหมือนกัน ดูท่าทาง ณี จะดีใจเพราะยังไม่ได้ชอปอะไรเลย ตรงนี้ร้านเยอะดี คนก็เยอะคึกคักดี ตอนนั้นฝนตกข้างนอกด้วย เดินใต้ดินสบายๆ ไม่ต้องกลัวฝนตก แถมอุ่นต่างหาก มีป้ายบอกทางอยู่เรื่อยๆด้วยไม่ต้องกลัวหลง จนในที่สุดออกมาทางสถานีรถไฟใต้ดินสายมิซุจิ (นัมบะมีรถไฟหลายสายมาบรรจบกัน ประมาณเกือบสิบสายได้มั้ง) เราก็พาออกมาเดินเห็นแสงตะวันมั้ง ออกมาตรงศูนย์กลางของย่านหลาย คือ หน้าห้างทะกะชิยาม่า กับห้าง 0101 (ชื่อห้างมันเขียนอย่างนี้จริงๆนะ) ตรงนี้มีตึกสวยๆหลายตึก หลายแชะไปหลายเหมือนกัน สังเกตได้ว่าฝนตกอยู่ เริ่มกลางร่มเดินกันแล้ว พวกเราเดินไปตามถนนมิซุจิ ซึ่งเชื่อมระหว่างนัมบะกับอุเมดะด้วย จนพวกเรามาถึงร้านเค้กจนได้ ร้านชื่อ Sweets Paradise แม้นว่าตอนนั้นเวลาจะล่วงเลยไปบ่ายแก่ๆแล้วก็ตาม คนยังเข้าคิวกันอยู่เลยครับ โฮ ถ้ามาถึงตอนเที่ยงไม่ต้องยืนรอหรือเนี่ย (เข้าคิวก็จริงแต่เขาจัดที่นั่งให้รอ แต่ก็ไม่มากนัก) ระหว่างรอก็ผูกมิตรกับสาวญี่ปุ่น พูดภาษาอังกฤษได้บ้าง แถมน่ารักด้วย เสียดายมากับแฟน ที่คณะจากไทยได้คุยเพราะว่าเราไม่รู้วิธีการใช้เครื่องอัตโนมัติซื้อตั๋วไปกินในร้าน ร้านใช้ระบบให้จ่ายก่อนผ่านตู้อัตโนมัติ ตัวร้านเล็กมาก ประมาณตึกแถวขนาดห้องเดียว เขาเลยต้องตั้งโต็ะเรียงเดี่ยวตามความยาวร้าน อีกด้านเป็นครัวและที่วางอาหาร เห็นแล้วให้ความรู้สึกมากินที่ญี่ปุ่นจริงๆ ที่แพง ต้องประหยัดที่แบบนี่แหละ
พอถึงคิวก็โซ้ยละครับหิวแล้ว จ่ายไปพันสองร้อยแปดสิบเยน มีเวลาชั่วโมงครึ่ง มีอาหารหลัก เค้กสามสิบกว่าชนิด น้ำต่างๆ กินสปาเก็ตตี้อร่อยมาก เค้กก็อร่อย ไม่นึกว่ามากินแบบบุฟเฟ่ห์เลย แต่ว่าเค้กสู้เค้กที่ขายเป็นชิ้นๆไม่ได้ แต่ก็อย่างว่าแหละ ร้านนี้มีจานหลักให้ด้วย แถมราคาไม่แพง ปกติกินบุฟเฟห์ในญี่ปุ่นอย่างถูกๆก็สองพันเยน พันเยนหาดีๆกินยากมาก อ้อ ลืมบอกไปว่าร้านนี้เป็นอันดับหนึ่งในหมวด บุฟเฟ่ห์ ไม่ใช่หมวดร้านเค้ก แต่พอดีเป็นบุฟเฟห์เค้ก สรุปมื้อนั้นกินเค้กไปหลายชนิดมาก ที่ยังจำรสชาติอร่อยได้อยู่รู้สึกเป็นเค้กชาเขียว เข้มข้นดี ส่วนจานหลักก็กินไปเพียบโดยเฉพาะสปาเก็ตตี้ อิ่มสบายท้องไปเลย
เป้าหมายต่อไปเป็น การตามล่าผงโรยข้าว (Furiake) จากการสำรวจจากเน็ตพบว่ามีร้านร้อยเยน Daiso แฟรนไชส์อันดับหนึ่งของญี่ปุ่นอยู่ใกล้ที่สุดอยู่ที่สถานีนิปปอนบาชิ เดินไปเกือบกิโลได้ พวกเราก็เริ่มเดินจากร้านเค้ก ย่าน Shinsaibashi-suji ซึ่งตรงนั้นเป็นย่านสไตล์แบบ Shinkyogoku ที่เดินแถวซังโจเมื่อคืน (ความจริงมีทางเดินแบบนั้น มีหลังคาคลุมมาตลอดทางตั้งแต่ห้าง 0101 แล้ว แต่เลือกเดินถนนใหญ่เพราะความไม่เจนพื้นที่ เลยต้องพาคณะจากไทยถือร่มเดินกลางสายฝนเลย) คนเยอะมากกกกกกกก เยอะที่สุดที่เคยเจอมาในทริปนี้แล้ว เราก้มมองพื้นที่แปปเดียว คณะจากไทยหายไปจากสายตาเสียแล้ว แล้วผู้คนก็ใส่เสื้อสีโทนมืดกันหมด กลืนไปกับฝูงชนหมด (ก่อนมาลืมเตือนไปว่าให้เสื้อสีเจ็บๆมาด้วย เวลาเดินกับฝูงชน จะได้เห็นแต่ไกล) ก็กะว่าถึงแยกหน้าแล้วจะหยุด เพราะคิดว่าสาวๆเมื่อคลาดกันแล้วไม่น่าจะเดินต่อไปไกล สักพักก็เจอ เฮ้อ ดูถูกคนเยอะๆของที่นี่ไม่ได้เลย
ทางไปสถานีนิปปอนบาชิ มีทางเลือกสองทาง คือ เดินใต้หลังคาของย่านนั้นไปเรื่อยๆ หรือตัดไปทางถนน Dotombori ซึ่งมีร้านอันดับหนึ่งของประเทศอยู่หลายร้าน เช่น โอโคโนมิยากิ (พิซซ่าญี่ปุ่น) ร้านปู ร้านปลาปักเป้า แต่เนื่องจากเป็นย่านดัง ร้านดัง ราคาเลยดัง (แพง) ตามไปด้วย สำหรับพวกเราขอผ่านแล้วกัน แต่เนื่องจากวิทอยากกินทะโกะยะกิอันดับหนึ่งของประเทศ เลยพาเดินถือร่มกลางฝนไปทางโดโตมโบริ โชคดี ฝนตกคนไม่เยอะมาก เข้าแถวกันยาวไม่เท่าไร ไอ้วิทเข้าแถวไปนะครับ คนขายเห็นหน้ารู้เลยว่าไม่ใช่คนญี่ปุ่น ส่งภาษาอังกฤษมาทันทีครับ แหม สมเป็นร้านดัง สงสัยคนต่างชาติมากินกันบ่อย ตอนนั้นสาวๆเห็นร้านร้อยเยนอยู่ข้างๆครับ ร้านเล็กถึงเล็กมาก แต่มีครับ มีผงโรยข้าวอยู่ด้วย มีหลากแบบหลากสไตล์ ไม่อยากเชื่อ ร้านเล็กแค่เนี้ย มีขายด้วย พอดูชื่อร้านถึงบางอ้อ เพราะมันคือร้าน Silk แฟรนไชส์อันดันสองนั่นเอง พอดีไม่ได้เช็คเจ้านี้มา เลยไม่รู้ว่ามีอยู่ใกล้ๆนัมบะด้วย ถือเป็นโชคอย่างมากเลยที่วิทอยากกินทะโกะยากิ ไม่งั้นพาเดินใต้หลังคาย่าน Shinsaibashi-suji ไปนิปปอนบาชิ ก็ไม่เจอร้านนั้นแล้ว ดีไม่ต้องเดินกันเกือบกิโลไปไกล
หลังจากเจอผงโรยข้าวโดยบังเอิญ พวกเราก็ออกจากย่านนั้นไปจุดหมายต่อไปของเรากันต่อ นั่นคือ อุเมดะ (คุ้มจริงๆมาวันเดียวได้เดินสองย่านดังของโอซาก้าเลย) เพื่อไปขึ้นเฟอร์ริสวีล หรือ ชิงช้าสวรรค์ยักษ์บ้านเรานั่นเอง การเดินทางสามารถนั่งรถไฟใต้ดินไปได้เลย แต่ถ้าไปเจอาร์ก็ต้องอ้อมรอบเมืองผ่านเส้น Loop Line แถมต้องเดินไปเจอาร์นัมบะอีก ค่อนข้างไกลจากจุดที่พวกเราอยู่เหมือนกัน แต่แค่สองร้อยเยนกับรถไฟใต้ดิน คณะจากไทยเลยเลือกใช้บริการใต้ดินของเมืองโอซาก้าแทน ส่วนเราไม่ต้องเสียเพราะใช้ตั๋วเหมาหนึ่งวันของเอกชนในคันไซแล้ว (รถไฟใต้ดินส่วนใหญ่ดำเนินงานโดย เมือง เช่น Osaka city Kyoto city ซึ่งเป็นส่วนการปกครองท้องถิ่น ถือได้ว่าเป็นสายเอกชนสายหนึ่ง)
ถึงย่านอุเมดะ ซึ่งใหญ่กว่าย่านนัมบะอีก พวกเราเริ่มการเดินทาง เพื่อไป Hev 5 ที่ตั้งเฟอร์ริสวีล ซึ่งในเขตคันไซที่เราเห็นก็มีอยู่สามที่ คือที่อ่าวโกเบ อควาเรียมโอซาก้า (ที่นี่เคยเป็นอันที่สูงที่สุดในโลก แต่ดูเก่าๆแล้ว แถมวันที่ไปแถวนั้นฝนตกต่างหาก) และที่เฮฟ ไฟว์นี่แหละใหม่สุด แถมเป็นอันที่สร้างอยู่ในตึก จุดที่พวกเราต้องขึ้นไปเพื่อเริ่มขึ้นชิงช้านั้นอยู่ชั้นเจ็ดของตึก สำหรับเราแล้วรู้สึกว่าอันนี้แหละสวยที่สุดแล้ว ในบรรดาที่เราเคยไปมานะ เห็นทิวทัศน์กลางเมืองโอซาก้าได้ดีเลยที่เดียว เห็นตึกแฝดสัญลักษณ์อันหนึ่งของโอซาก้าด้วย บนตึกแฝดมีสวนลอยฟ้าด้วย แต่วันนั้นอากาศไม่อำนวยเลยไม่ขึ้นดีกว่า จำได้ว่าวิทตื่นเต้นใหญ่เลยตอนอยู่บนชิงช้า ถ่ายรูปเพียบ เพราะว่าวิวมองด้วยตาเปล่านี้เห็นแบบสามร้อยหกสิบองศา แสงสียามค่ำคืนของโอซาก้านี่ก็ไม่ใช่ย่อย เสียดายกระจกกอนโดร่าไม่ใสเพราะฝน แล้วก็เสียงน้อย เลยถ่ายออกมาไม่สวยเท่าที่ตาพวกเราเห็น สำหรับเรา ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาสิบห้านาทีที่ได้หยุดคิด ปล่อยใจไปกับวิวเมืองโอซาก้า ถือว่าคุ้มกับตังค์ที่เสียไปนะ คุ้มมากเลย ออกมาตรงทางออกเป็นชั้นร้านอาหารพอดี เดินดูหลายร้านเหมือนกัน น่ากินทั้งนั้น มีร้านออมเล็ตที่ณีอยากกิน มีร้านพาเฟ่ห์ด้วย เราชอบสั่งถ้วยใหญ่ๆ หนักเป็นกิโลมากินกับเพื่อนๆ แต่ยังอิ่มจากมื้อเที่ยงอยู่ เลยได้แค่ถ่ายรูปมาฝากเพื่อนๆ ไม่ได้ลองชิม
สถานีต่อไปคือ ร้าน Sanrio ที่เช็คมาว่าอยู่ตึกเดียวกันนั่นแหละอยู่ชั้นห้าปรากฏว่าเดินจนเมื่อยทั้งชั้นก็ไม่เห็นคิตตี้ซักตัว เรา วิท นุ้ย เลยลงมาชั้นหนึ่งหาอินฟอร์เมชั่น ลงมาปุปเป็นแบบเดียวกับที่พารากอนเลย เรามั่นใจว่าเขาพูดภาษาอังกฤษได้แน่ เลยปล่อยให้นุ้ยเข้าไปส่งภาษาอังกฤษกับเขา ที่นี่คงรู้แหละว่า แขกส่วนใหญ่ที่มาเดินเป็นผู้หญิง Ambassador แต่ละคนเป็นผู้ชายหมด เราแค่เห็นก็ขี้เกียจเข้าไปถามแล้ว ให้นุ้ยไปคุยกับหนุ่มๆดีกว่า ได้ความว่ามันอยู่ตึกเฮฟจริงนั่นแหละ แต่เป็นตึกเก่าชื่อ Hev Navio อยู่ข้างๆกันนั่นแหละ เฮ้อในที่สุดก็เจอน้อง Kitty ซะที ถึงร้านปล่อยให้วิทกับนุ้ยเข้าไปเลือกซื้อ ส่วน เรา เสาร์ ณี เมื่อยแล้ว นั่งลงกับพื้นข้างๆร้านนั่นแหละ ไม่ไหวแล้ว เอ พวกเรามาเที่ยวหรือว่ามาเข้าค่ายฝึก ร.ด. กันว่า เดินกันโหดจริงๆ
เมื่อหาซื้อของที่ต้องการได้แล้วตามโปรแกรม พวกเราก็ต้องแยกกันอีกแล้ว จากสถานีเจอาร์โอซาก้า นัดเจอกันอีกทีเจอาร์โอบาคุเลย ค่อนข้างมั่นใจว่าเพื่อนๆไม่น่าพลาด เพราะเส้นทางนี้เดินทางกันบ่อย เราก็บอกชานชลาไปว่าไปขึ้นชินไคโซคุที่ไหน แต่เนื่องจากสายนี้มันวิ่งยาวมาก เพราะฉะนั้นปลายทางไม่ใช่เกียวโต ตอนดูป้ายก็ไม่ได้เช็คให้มั่นใจว่ามันวิ่งไปทางเกียวโตหรือเปล่า หรือไปด้านหนึ่ง แต่คณะจากไทยก็เข้าไปเสียแล้ว เราก็เสียวอยู่ แต่คิดว่าเพื่อนๆเราฉลาด ไม่น่าขึ้นผิดด้านหรอก ฮิๆ (แต่ตอนนั้นเสียวจริงๆนะ กลัวคณะจากไทยหลง แล้วต้องไปรับไกล ฮะๆ แต่สุดท้ายก็บอกไปถูกขบวน) ส่วนเราเห็นเวลาใกล้สองทุ่มแล้ว ไปดูตารางรถไฟ เห็นเคย์ฮันขาดระยะพอดี มีเวลาเลยไปเดินเล่นสถานีเคย์ฮัน โยโดยะบาชิ ก่อน เพราะรู้ว่าเวลาสองทุ่มห้างเริ่มปิด อะไรที่ขายไม่หมด เขาจะเริ่มเอามาเซลล์ ตามแผนเลยครับ ไปถึงมิสเตอร์โดนัท กำลังลดครึ่งราคา ทำเป็นกล่องสิบชิ้นแค่หกร้อยเยนเอง (ปกติชิ้นละร้อยยี่สิบเยน) ซื้อกลับไปฝากคณะจากไทย และท้องตัวเองทันทีครับ เสียดายเราไม่ได้อยู่ใกล้ห้างแบบนี้ ไม่งั้นได้อ้วนตาย เพราะอร่อย แล้วก็ถูก
กลับมาถึงสถานีเคย์ฮัน โอบาคุ เริ่มกังวลใจอีกแล้วเพราะว่าเราเสียเวลาที่โยโดยะบาชิไปนานเหมือนกัน แต่ชาวคณะก็มาถึงช้ากว่าเราเสียอีกเพราะว่า นั่งรถเร็วจากสถานีเกียวโตมาโอบาคุ แต่ความจริงบ้านผมมีแต่รถธรรมดาจอดคร้าบ คณะจากไทยเลยต้องเสียเวลาเปลี่ยนรถอยู่นาน กว่าจะมาถึงโอบาคุได้ สรุปวันนี้ ถึงจะแยกกัน แต่ก็ไม่มีปัญหา ไม่หลง แต่ก็ได้เสียวบ้างบางจังหวะ คืนนี้กินกันง่ายๆ ที่ห้อง แถมได้มิสเตอร์โดนัทมาถุงใหญ่อีก สบายไปอีกหนึ่งมื้อ อ้อ วันนี้ทุกคนพร้อมเพรียงกัน เป่าผมในห้องนอนกันหมด เนื่องจากเรื่องของไอ้วิทเมื่อคืนนั่นแหละ ฮาดี