กลับไปเยี่ยมกัลยาณีศรีธรรมราช

เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม 52 ที่ผ่านมา ผมถือโอกาสกลับบ้านไปเยี่ยมพ่อ แม่ เลยถือโอกาสกลับไปเยี่ยมโรงเรียนที่เคยสำเร็จการศึกษา หลายๆครั้งที่ผมกลับบ้าน ผมเพียงแต่ผ่านหน้าโรงเรียนแต่ไม่เคยเข้าไปในโรงเรียนเลย

วันนี้ก็เลยเป็นโอกาสพิเศษที่ได้กลับไปเยี่ยมอาจารย์ กลับไปดูบรรยากาสในปัจจุบันของโรงเรียน โรงเรียนเราเปลี่ยนไปมาก ดูทันสมัยขึ้น ห้องเรียน อาคารเรียนเปลี่ยนไปในทางที่ดีมาก อาจารย์รุ่นที่ผมเรียนหลายคนเกษียณไปมากทีเดียว
แต่ผมก็ได้เจออาจารย์หลายท่านนะครับ ผมมีความสุขจังที่ได้กลับไปโรงเรียนอีกครั้ง

ภาพในวัยเด็ก มิตรภาพที่ผมเคยได้รับสมัยเรียนที่นี่เป็นความทรงจำที่แสนจะวิเศษ วิชาความรู้ที่เป็นพื้นฐานให้ผมได้ก้าวจนถึงวันนี้ ผมไม่เคยลืมเลยว่า กัลยาณีฯเป็นส่วนหนึ่ง และผมบอกกับตัวเองเสมอว่า ถ้ากัลยาณีฯมีอะไรที่ผมพอจะเป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือโรงเรียน ผมยินดีและเต็มใจที่จะช่วยนะครับ

ผมเดินออกจากโรงเรียนในวันนี้ด้วยความสุข และบอกกับตัวเองเมื่อก้าวเดินออกไปในวันนี้ผมจะทำประโยชน์ให้กับส่วนรวมให้มากที่สุด ให้สมกับการเป็นลูกนางฟ้า

ขอบคุณกัลยาณีฯสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างครับ

ความเมตตา

ในช่วงสองสามวันนี้ผมมีเรื่องที่ทำให้ผมต้องครุ่นคิด และทบทวนอะไรบางอย่าง  เรื่องมีอยู่ว่า มีนักศึกษาคนหนึ่งติดพนันฟุตบอล  จนแอบเอารถมอเตอร์ไซด์รุ่นพี่ไปจำนำ  ในท้ายที่สุดเรื่องก้อแดงขึ้นมา ทำให้นักศึกษาคนนี้ต้องหลบหน้าทั้งรุ่นพี่  เพื่อนๆและรวมถึงการไม่เข้าเรียนหนังสือ

พวกเราเหล่าอาจารย์ได้นำเรื่องนี้เข้าที่ประชุมเพื่อหาบทสรุปให้กับเด็กคนนี้ว่าเราจะเอาเค้าอยู้ในคณะหรือจะให้นักศึกษาคนนี้ออกไปเริ่มต้นใหม่ที่อื่น ที่ประชุมแบ่งออกเป็นสองฝ่าย คือ ฝ่ายที่จะเอาเค้าอยู่ให้เค้าได้เริ่มต้นใหม่ได้พิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง กับอีกฝ่ายมองว่าการให้เค้าไปหเริ่มเรียนที่ไหม่น่าจะดีกว่าผลปรากฏว่าฝ่ายหลังเป็นฝ่ายชนะ นักศึกษาคงได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อื่นจริงๆ

ในมุมมองของผม ต่อให้ลูกศิษย์จะโกหก แย่แค่ไหนผมจะให้โอกาสเค้าเสมอ ผมคิดเสมอว่า คนเราเมื่อทำผิด เป็นธรรมดาที่สติจะแตก และยังไม่สำนึกผิดแน่ๆ แต่ตอนนี้เรากำลังจะให้บทเรียนกับเค้าโดยให้เค้าออกไปเรียนที่อื่น ทั้งๆที่พวกเรายังไม่พยายามที่จะเยียวยาเค้าก่อนหรือเราต้องการเพียงนักศึกษาที่ดีและตั้งใจเรียนเท่านั้นหรือ  แม้ว่าอาจารย์หลายคนจะบอกว่าการตัดสินใจเช่นนั้นคือการได้ให้โอกาสเค้าอย่างเต็มที่

เรากำลังโยนปัญหานี้ออกไปเป็นปัญหาของสังคม  แต่ไม่ได้คิดที่จะแก้ไขเลย ขอให้นักศึกษาคิดให้ได้นะครับ และกลับเป็นคนดีของสังคมต่อไป

ผมในฐานะครูจะเอาใจช่วยถึงที่สุดนะครับ สู้ๆๆๆกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่นะครับ

บางครั้งความเมตตาน่าจะเป็นคุณธรรมที่มากที่สุดที่ครูควรมี  ผทเคารพในการตัดสินใจของทุกคน

การให้อภัย

วันนี้หลังจากผมทำหน้าที่เป็นอาจารย์ประจำกลุ่ม PBL ของนักศึกษาเสร็จแล้ว ผมใช้เวลาในการทำบัตรเอทีเอ็มใหม่ และนัดทานข้าวกับกาญจน์เพื่อนเก่าสมัยมัธยม โดยผมขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงข้าวกาญจน์เนื่องในโอกาส กาญจน์จะย้ายที่อยู่ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ตรัง


การไปทานข้าวกับกาญจน์ มีหลายๆเรื่องที่เราคุยกัน ไม่ว่าความทรงจำในวัยเยาว์ของพวกเรา เพื่อนวัยเด็กมีความพิเศษนะครับ เป็นเพื่อนที่โตมาพร้อมๆกัน เราได้เห็นพัฒนาการ และความสวยงานในมิตรภาพ


ระหว่างที่เราคุยเรามาหยุดที่เรื่องที่ยังอยู่ในใจของกาญจน์ คือเรื่องของก้าว ในอดีตกาญจน์เคยมีแฟนและผู้ขายคนนั้นคือก้าวนั่นเอง จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ในท้ายที่สุด สองคนนี้ก้อเลือกเดินคนละเส้นทาง กาญจน์ยังรู้สึกผิดเสมอในเหตุการณ์ดังกล่าว


วันนี้ผมเลยเป็นคนกลางที่พยายามที่จะทำให้มิตรภาพของเพื่อนทั้งสองยังคงสวยงามเสมอ ผมต่อโทรศัพท์ถึงก้าว  พร้อมทั้งขออโหสิกรรมในเรื่องที่กาญจน์เคยกระทำ ก้าวเป็นเพื่อนที่น่ารักมาก ก้าวให้อภัยกาญจน์ด้วยใจจริง ผมเลยให้กาญจน์ได้คุยกับก้าวโดยตรง


แผลที่เคยอยู่ในใจของกาญจน์ตอนนี้ได้รับการรักษาแล้ว ผมมีความสุขที่ได้เป็นผู้ประสานสิ่งนี้ให้เกิดขึ้น  การให้อภัยเป็นความรู้สึกที่วิเศษมากทั้งผู้ถูกกระทำและผู้โดนกระทำ อย่างน้อยแผลที่ไม่เคยรักษาได้กลับได้รับการเยียวยา


ขอบคุณเพื่อนทั้งสองที่ยังแคร์กันอยู่เสมอ แม้ว่าสถานภาพจะเปลี่ยนไป แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้อยู่เสมอ ขอบคุณถึงความหมายของการให้อภัยที่ทำให้เพื่อนทั้งสองของผมได้รู้จักกับความหมายของสิ่งเหล่านี้

ช่างหัวมัน

หลายๆครั้งที่คนเรามักจะเกิดความทุกข์นะครับ โดยความทุกข์ที่เกิดขึ้นบางครั้งเกิดจากการ การกลัวอนาคตที่มาไม่ถึง การแคร์คนที่ไม่สมควรแคร์มากเกินไป การที่ตั้งความหวังไว้ว่าคนทุกคนในโลกใบนี่ต้องรักเรา ฯลฯ

การคิดสิ่งเหล่านี้นำมาซึ่งความทกข์ ก่อนหน้านี้ ผมก็เผชิญกับความทุกข์เช่นเดียวกัน คือ ผม แคร์คนทุกคนยกเว้นตัวเอง ความทุกข์เลยเกิดขึ้นกับผม รวมถึงการกลัวสิ่งที่ยังมาไม่ถึง กลัวจะทำงานได้ไม่ดี กลัวโน่นกลัวนี่

จนวันหนึ่งพี่แหวนซึ่งเป็นอาจารย์รุ่นพี่ที่ผมสนิท ทนไม่ได้เลยซื้อคำกลอนของท่านพุทธทาสมาให้ โดยความหมายของคำกลอนจะบอกว่า ทุกอย่างช่างหัวมัน แล้วชีวิตเราจะดีเอง ผมคิดได้ในทันใด และยิ้มออกว่า เรานี่ช่างโง่เขลาเสียจริงๆ

จงทำตามหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด  ส่วนใครจะว่าอย่างไรมันเป็นเรื่องของเค้า ตัวเราเท่านั้นที่รู้ว่าเราเป็นใคร และกำลังทำอะไรอยู่ อย่าเอาคำตัดสินของคนอื่นมาทุกข์เลย เพราะถ้าเราแคร์สิ่งนี้ ตัวเราจะเป็นคนที่ทุกข์สุด

สู้ต่อไปนะวิท จงทำตามอุดมการณ์ตัวเองที่ตั้งใว้  อย่าให้สิ่งเล็กน้อยแค่นี้มาทำให้เรายอมแพ้จงสู้ และเชื่อว่าวิททำได้

ใช้เวลากับแม่และน้องนุช

เมื่อวันศุกร์ที่ 31 กรกฏาคม ที่ผ่านมา แม่และน้องนุชมีธุระที่สงขลา แม่ก็เลยถือโอกาสมาหาวิทด้วย จริงๆแล้วผมตั้งใจมาซักหนึ่งนะครับ ว่าผมจะกลับบ้านที่ ฉวาง นครศรีธรรมราช แต่ด้วยภารกิจต่างๆผมเลยไม่ได้กลับบ้านซะที


การมาของแม่นำมาซึ่งความสุขมาให้วิทมากเลยนะครับ  แม่มาถึงหาดใหญ่ประมาณ บ่ายสองโมงกว่าๆแต่วิทมีประชุม ก็เลยให้แม่ไปรอที่แฟรตที่วิทพัก กว่าจะประชุมเสร็จประมาณ 5โมง วิทรีบตรงดิ่งกลับบ้านเลยนะครับ ผมอยากใช้เวลาทุกนาทีอยู่กับแม่ให้มากที่สุด


กลับมาถึงที่แฟรตแม่เตรีบมของมาให้วิทเยอะมากเลยนะครับ ผมรู้สึกอบอุ่นใจที่มีแม่และน้องนุชเมื่อกลับมาถึงห้อง วิททานอะไรนิดหน่อยก่อนที่เราจะเดินทางไปสงขลา


ถึงที่สงขลาก็ประมาณเกือบหกโมงนะครับ เราไปกินข้าวกันที่ร้านแต้ ร้านอาหารจีนชื่อดังที่สงขลาซึ่งอยู่แถบถนนนางงาม อาหารก็อร่อยนะครับ แล้วกลับมาที่โรงแรม ตลอดคืนผม แม่ น้องนุชเราคุยกันทั้งคืนนะครับ


ผมมักจะนึกเสมอว่าเวลาของพวกเรามันสั้นนักดังนั้นเราต้องรีบทำให้ทุกเวลาที่เราอยู่ด้วยกันเต็มไปด้วยความสุข และจะจดจำช่วงเวลาที่มีคุณค่านี้ใว้เสมอ

สุขสันต์วันเกิด

วันนี้เป็นวันสำคัญของเพื่อนผมคนหนึ่งนะครับ คือ เป็นวันเกิดของก้อยเพื่อนรัก ผมไม่ลืมที่จะโทรหาก้อยตั้งแต่เช้า เสียงของก้อยที่บอกว่า วิทเป็นคนแรกที่โทรมา

สำหรับผมแล้วทุกๆเทศกาลที่สำคัญ ของคนในครอบครัวและเพื่อนสนิทผมไม่ลืมที่จะโทรหาเค้า สาเหตุที่ต้องโทรไปมีหลายสาเหตุประเด็นแรกผมอยากให้เค้ารู้ว่าพวกเค้าคือคนสำคัญ และผมยังระลึกถึงพวกเค้าอยู่เสมอ

ประการที่สอง ผมอยากแบ่งปันความรักและความห่วงใยมาสู่พวกเค้า ความรักเป็นสิ่งที่วิเศษยิ่งให้ความรักก็เหมือนยิ่งได้ความรักนั่นกลับมา


ประการที่สาม ผมเพียงอยากบอกพวกเค้าว่า ไม่ว่านานแค่ไหน พวกเค้าจะมีผมเสมอที่จะยืนและให้กำลังใจพวกเค้า คอยมองดูความสุข ความสำเร็จ รวมถึงมีบ่าที่อุ่นๆคอยซับน้ำตาให้พวกเค้าเสมอ

วันนี้จึงเป็นวันที่แสนจะปิติที่ได้คุยกับก้อยเพื่อนรัก ขอให้แกมีความสุข พวกเราจะเป็นกำลังใจให้แกเสมอ

สุขภาพ

เมื่อสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมใช้เวลาในการอบรมเรื่องเศรษฐศาสตร์สิ่งแวดล้อม และถือโอกาสได้คุยกับเพื่อนสมัยเรียนเสดสาดที่ เกษตร มีหลายๆเรื่องที่ทำให้ผมต้องฉุกคิดอะไรบางอย่าง

นั้นคือ เพื่อนรุ่นพี่ของผมป่วยด้วยโรค เบาหวาน ขณะที่อายุพึ่งจะแค่ 30 ปี แม้ว่ารุ่นพี่คนนี้ของผมจะไม่พูดว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร แต่ผมก็รับรู้ได้ถึงความกังวลใจในเรื่องดังกล่าว

ผมคิดถึงเวลาเก่าๆของพวกเรา กลุ่มพวกเรารับประทานอาหารอย่างเต็มที่ ไม่ได้คำนึงถึงเรื่องสุขภาพ เรามักจะตระเวณกินร้านโน้นทีร้านนี้ที และอาหารที่ทานก็เป็นอาหารที่มัน และไม่ดีต่อสุขภาพเลย

จากเหตุการณ์ดังกล่าวกลุ่มพวกเราเริ่มหันมาดูแลตัวเองกันมากขึ้น บางทีความสุขไม่ได้เกิดจากการรับประทานอาหารเพียงอย่างเดียว ความสุขยังเกิดจากการมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง

เมื่อร่างกายแข็งแรงก้อคิดที่จะใช้พละกำลังของตัวเองทั้งหมดในการทำงานเพื่อประเทศชาติ และได้รับรู้ถึงการมีคุณค่าของตัวเองนั้นเอง

เรามาหันดูแลสุขภาพกันเถอะก่อนที่อะไรจะช้าไปแล้ว

ปล.เอาใจช่วยพี่ชัยนะครับ กับการหันมาดูแลตัวเองและผมเชื่อว่าพี่ทำได้

ความกลัว

ผมเป็นโรคอย่างหนึ่งนะครับ คือ ชอบกลัวสิ่งที่ยังมาไม่ถึง ไม่ว่าจะเป็นกลัวการที่ทำงานออกมาไม่ดี กลัวและไม่มั่นใจว่าตัวเองจะทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ได้หรือไม่ ความกลัวมีอิทธิพลกับผมมากทีเดียว

ความกลัวทำให้ความสุขของผมลดลง ในช่วงเวลาที่ความกลัวมาเยือน จิตใจของผมจะแกว่งไม่ปกติ ขาดความเชื่อมั่นอย่างเห็นได้ชัด คำพูดคำจาไม่เต็มเสียง

เมื่อขาดความมั่นใจการกระทำต่างๆก็พลอยไม่มั่นใจตามไปด้วย ผมอยากก้าวผ่านอุปสรรคต่างๆตรงนี้ไปให้ได้

วิธีการแก้ปัญหาของผม ผมไม่ได้แก้ที่ประเด็นความกลัว แต่ผมกลับต้องการใครสักคนมาเป็นกำลังใจให้ผม ไม่ว่าจะเป็นคนในครอบครัว เพื่อนสนิท กลุ่มคนพวกนี้ทำให้ผมมีกำลังใจ แต่ความกลัวไม่ได้ลดลง

ผมพยายามจะแก้ปัญหานี้ให้ได้โดยพยายามบอกตัวเองว่า ตัวเองมีความสามารถและสามารถที่จะทำสิ่งต่างๆได้เป็นอย่างดี รวมถึงถ้าเราทำอย่างดีที่สุดแล้วและมีความผิดพลาดขอให้นำข้อผิดพลาดนั้นมาเป็นครูและนำมาแก้ไขในภายหลัง

และการกลัวความผิดพลาดสาเหตุที่สำคัญ คือ เกิดจากยึดในตัวตนมากเกินไป ขอให้วิทคิดเสมอว่างานที่ทำเป็นหน้าที่ มีความสุขที่ได้ทำตามหน้าที่ ถ้าได้ผลดีมอบความดีอันนี้ให้จักรวาล แต่ถ้าผลออกมาไม่ดีจงเรียนรู้ที่จะแก้ไข แต่ไม่เก็บความทุกข์ไว้กับตัวเอง ความผิดพลาดอันนี้มอบให้จักรวาลอีกเช่นกัน

สู้ๆนะวิท สู้เพื่อที่จะอยู่บนโลกใบนี้อย่างมีความสุข

แจกจ่ายมังคุด

เมื่อเช้าวิทวานพี่แหวนให้ช่วยไปเอามังคุดที่สถานีหาดใหญ่ เนื่องด้วยเมื่อวานแม่ฝากมังคุดมากับรถไฟ แต่เผอิญเมื่อวานวิทกว่าจะประชุมเสร็จก็ปาไปจะทุ่มนึ่งแล้ว ก็เลยยังไม่ได้ไปเอามังคุดซะที วันี้ตอนเช้าเลยถือโอกาสไปเอานะ ก่อนที่จะถึงสถานีรถไฟเราก็แวะทานติ๋มซำเจ้าอร่อยแถวโรงแรม เจบี แล้วจึงไปเอามังคุดที่สถานีนะ

หลังจากเอามังคุดเสร็จผมกับพี่แหวนช่วยกันแจกจ่ายมังคุดให้กับอาจารย์ที่นับถือ ผมว่าช่วงเวลาที่เรามังคุดใส่ถุงและได้นึกถึง ช่วงเวลาของคนที่ได้รับมังคุดและได้รับประทานมังคุดที่เอร็ดอร่อย เป็นช่วงเวลาที่ดีมากทีเดียว แต่วิทก้แอบสงสารไม่หด้นะครับ พอเราแบ่งให้กับทุกคนเหลือมังคุดอยู่เล็กน้อย แอบสงสารพี่แหวนอยู่ในใจนะครับ และวิทคิดว่าคราวหน้าวิทจะแบ่งให้พี่แหวนมากกว่านี้

ความสุขที่ได้นึกถึงคนอื่น ความสุขที่ได้จากการแบ่งปันมันเป็นความสุขที่วิเศษจริงๆนะครับ

บริจาคโลหิตและทำบุญ

เมื่อวานเป็นวันอาทิตย์นะครับ โดยปกติพวกเราหมายถึงผม พี่แหวน น้องแอน นัชหญิงและชาย แอ๊ะ พี่โต้ง รวมถึงนุ้ย เรามักจะไปตีแบดกันแล้วค่อยแยกย้ายกันพักผ่อน แต่วันอาทิตย์นี้เป็นวันอาทิตย์ที่พิเศษจริงๆนะครับ

คือเรามีกิจกรรมเพิ่มขึ้น นั่นคือหลังจากตีแบดเสร็จ เราแยกย้ายกันไปอาบน้ำอาบท่า เสร็จแล้วพี่แหวนมารับวิทและน้องแอน ไปบริจาคโลหิตนั้นเอง เป็นครั้งแรกของวิทนะครับที่ได้บริจาคเลือด รู้สึกตื้นเต้นมากเลยนะครับ ผมเลยน้องยืมแฟนของแอ้ะมาเป็นกำลังใจให้หน่อย เพราะผมกลัวเข็มจริงๆนะ นัฐหญิงก้อใจดีมากมายืนให้กำลังใจข้างเตียงตลอดเลยนะครับ ขอบคุณแอ้ะด้วยที่ใจกว้างยอมให้แฟนมาเป็นกำลังใจให้วิทนะ

แต่เมื่อผมกำลังจะบริจาคเสร็จปรากฏว่าเข็มที่เจาะวิทหลุดนะครับ ทำให้เลือดของวิทอาจจะใช้ไม่ได้ผมแอบเคืองเล็กน้อยที่อุตสาห์เจ็บตัวแล้วแต่เลือดกลับไม่ได้ใช้ แต่ก้อมีคนบอกว่าแม้ว่าเลือดไม่ได้ให้ผู้ป่วยแต่เลือดสามารถนำไปใช้ทำอย่างอื่นได้ ก็เลยทำให้ผมสบายใจขึ้น

เสร็จจากบริจาคเลือดเราไปกินข้าวมันไก่กันที่ทุ่งลุง พร้อมทั้งไปไหว้พระที่นับถือที่แถวบ้านพรุ หลวงพ่อเตือนสติอะไรที่ดีมากเลยนะครับ เช่นความผิดของเราให้เอามาเป็นครู เมื่อเวลาใครโกรธเราเราอย่าโกรธตอบจงเป็นผู้ดีที่มีอัธยาศัยที่ดีกับเค้า หรือการพูดแต่สิ่งที่เป็นมงคลย่อมนำสิ่งดีๆมาให้ หลังจากอิ่มบุญกันถ้วนหน้า เราก้อไปชอปปิ้งต่อที่โรบินสันซึ่งลดกระหนำมาก 50-70%

วิทซื้อกางเกงสแลคสองตัวนะครับ เหตุเกิดจากป้าร้านซักผ้าแกทำกางเกงหาย ก้อเลยต้องซื้อเพิ่ม วันนี้ได้ของถูกใจเยอะมากแต่เงินก้อหมดเยอะนะครับประมาณเกือบ 3500 บาททีเดียว ส่วนแอ้ะหมดมากกว่าวิทนะครับ หมดไปประมาณ 10000 บาท

วิทจงจดจำสิ่งดีๆที่ได้ทำนะ และเชื่อมั่นว่าสิ่งที่เราทำมาจากความปรารถนาดีที่จะทำแต่สิ่งที่ดี ใครจะมองและไม่เข้าใจเราขอจงสู้ต่อไปนะ ขอบคุณเพื่อนทุกคนที่หาดใหญ่ที่เป็นกำลังใจ และสนับสนุนให้ผมได้ทำตามอุดมการณ์ของตนเองนะครับ

ปล.เขียนเรื่องทำบุญแต่มาสรุปแบบแปลกๆ คงไม่เปนไรนะครับ

เป็นหวัด

ตลอดชีวิตเราคงมีเพื่อนที่ชื่อว่าโรคหวัดผ่านเข้ามาบ่อยๆนะครับ ผมก็เช่นเดียวกัน โดยเฉพาะในช่วงนี้ที่หวัดรุมเร้าผมซะเหลือเกิน

พอเป็นหวัด จะรู้สึกไม่อยากทำอะไรอยากนอนพักผ่อนอย่างเดียวเท่านั้น บางทีก็รู้สึกเหงานะ การใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ห่างไกลจากพ่อแม่ประมาณ 200 กว่ากิโล และเป็นช่วงที่ร่างกายอ่อนแอแบบนี้ด้วย ความเหงาอีกตัวที่มาเป็นเพื่อนวิท

ด้วยภารกิจในช่วงนี้ที่เป็นช่วงเปิดเทอมทำให้ผมขะมักขเม้นกับการเตรียมสอน และนึกขอบคุณนักศึกษาทุกคนที่อุตสาห์เลือกเรียนวิชาที่ผมสอน

การจะให้เกียติพวกเค้าได้ดีที่สุดคอืการตั้งใจสอนอย่างสุดความสามารถ แม้รู้ตัวดีว่า ตัวเองไม่ใช่อาจารย์ที่เก่งนัก แต่ถ้าความรู้สึกอยากให้สิ่งต่างๆกับนักศึกษาผมเชื่อว่าผมมีไม่น้อยกว่าอาจารย์ท่านอื่นเลย

ตอนนี้คงต้องดูแลตัวเอง ให้ร่างกายแข็งแรง ฝึกความเข้มแข็งและคิดเสมอว่าเราต้องอยู่ได้ด้วยตัวเองอย่างมีความสุข

สู้ๆนะวิทเชื่อว่าสิ่งต่างๆจะดีขึ้น

ให้เงินพ่อแม่

ผมพึ่งค้นพบความสุขอีกหนึ่งเจอนะครับ จริงๆคิดมานานแล้วว่าจะทำสิ่งนี้ แต่อาจจะเพราะความงกส่วนตัวเลยยังไม่ได้กระทำซักที

จนผมเริ่มคิดว่าได้เวลาแล้วที่จะต้องทำสิ่งนี้ และผมก็ได้ทำ สิ่งนี้คือ การให้เงินพ่อกับแม่ใช้ทุกเดือน แม้ว่าเงินที่ให้พ่อกับแม่จะเป็นเงินที่น้อยนิดก็ตาม แต่ก้อนำมาซึ่งความสุขในการที่ลูกได้แสดงถึงความกตัญญู

หลายครั้งที่ผมนึกถึงพ่อกับแม่สมัยก่อนที่ผมจะทำงาน ไม่ว่าเราจะขอเงินเท่าไหร่ก็ตาม ถ้าเรื่องนั้นเป็นเรื่องการเรียน พ่อกับแม่ไม่ลังเลที่จะให้เงินเราใช้เสมอ ผมสำนึกทุกครั้งที่กดเงินจาก เอทีเอ็ม

พ่อกับแม่จงรู้ไว้เถิดลูกคนนี้สำนึกในทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านทั้งสองทำ และคิดอยู่เสมอว่าจะตอบแทน โดยเริ่มจากการเป็นเด็กดี และทำหน้าของตัวเองให้ดีที่สุด

แต่บางครั้งลูกคนนี้ก็เป็นคนอ่อนแอเกินไป บางที่แค่เจออุปสรรคเล็กๆก้อฟูมฟายอย่างไม่เป็นท่าแต่เชื่อได้เลยนะครับ ว่าทุกครั้งที่ลูกคิดถึงพ่อและแม่ลูกมีกำลังใจและจะเดินสู้ทุกครั้ง

การให้เงินพ่อแม่ใช้นำมาซึ่งความสุขที่ผมได้รับและรู้สึกถึงการมีคุณค่าในการได้ดูแลคนที่รักอย่างแท้จริง

ความรักจากไป

ผมได้รับอีเมลล์จากเพื่อนรักที่อยู่ออสเตรเลีย พร้อมกับคำถามที่ว่า ทำอย่างไรถึงจะลืมความรักเก่าให้ได้ในเมื่อตอนนี้ผู้ชายคนนั้นไม่ได้รักเค้าแล้ว แม้ว่าจะมีการตกลงกันว่าเราเลิกกัน แต่ในความเป็นจริงเพื่อนผมกลับมีความทุกข์จากการเดินจากไปของชายหนุ่ม

ภาพของเพื่อนรักของผมปรากฏขึ้น สาวที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง เคยอยู่ได้ด้วยตัวเอง ทำไมจึงกลับหมดแรงได้ขนาดนี้

ความรักทำให้คนเราทุกข์ได้ถึงเพียงนี้หรือ แล้วทำไมคนเราจึงยังวิ่งหาความรักกันอยู่ละ????????????

ความรักของคนบางคน คือ สิ่งที่สวยงาม คือ ความรู้สึกที่อบอุ่นใจ นิยามอันนี้อาจเกิดได้เพียงกับบุคคลที่สมหวังในความรักนั้นหรือ?????????

จริงๆแล้วความรักสวยงามยิ่งกว่านั้น ถ้าความรักนั้นปราศจากเงื่อนไข คือ เมื่อรู้ว่ารักคนๆนั้น ก็จงรัก ปรารถนาดี มีความสุขที่ได้เห็นเค้ามีความสุข โดยไม่มีเงื่อนไขว่าในท้ายที่สุด ความรักที่เรามอบให้เค้าๆจะเห็นค่าของมันหรือเปล่า

เมื่อรักเป็นแบบนี้ คุณจะค้นพบกับอิสระ มีความสุขที่ได้รัก มีความสุขที่ได้เห็นคนรักมีความสุข แค่นี้ ก็เป็นความสุขที่มากกว่าการได้รับรักซะอีก

เอาใจช่วยเพื่อนรัก ให้ผ่านพ้นปัญหานี้ไปให้ได้ รักตัวเองมากๆ เมื่อรักตัวเองจนพอแล้ว อย่าลืมส่งผ่านความรักให้กับทุกๆคน แล้ววันนั้น เธอจะได้พบกับความมหัศจรรย์แห่งความรัก

การตรวจข้อสอบ

ผมมีเรื่องที่ไม่สบายใจอยู่หนึ่งเรื่องนะครับ คือ ผมพึ่งตรวจขอ้สอบวิชาเศรษฐกิจไทยซึ่งส่วนใหญ่นักศึกษาชั้นปีที่ 3 จะเรียนในวิชานี้ ส่วนตัวของผมการออกข้อสอบผมออกข้อสอบไม่ยากนะครับ ก็ออกแบบถ้าอ่านหนังสือมาน่าจะทำได้แบบไม่ยากเย็นนัก แต่ผลหาเป็นเช่นนั้นไม่ คะแนนนักศึกษาได้ค่อนข้างต่ำมาก ในส่วนความเป็นครู เราคงไม่โทษนักศึกษาของเราหรอก ว่าทำไมเธอช่างทามข้อสอบที่แสนง่ายไม่ได้

แต่เรากลับมามองที่ตัวเรา ว่าเพราะเราหรือที่เป็นต้นเหตุให้พวกเค้าทำข้อสอบไม่ได้ อาจจะเป็นการถ่ายทอดที่ไม่ได้เรื่อง หรือการนำเสนอการสอนของเราไม่จูงใจให้นักศึกษาสนใจในรายวิชานี้

ส่วนตัวผมแอบเสียใจ เสียใจที่เห็นนักศึกษาบางคนที่เสียใจกับผลคะแนนที่ตัวเองได้รับ รวมถึงตั้งคำถามว่าทำไมพวกเค้าจึงเขียนข้อสอบได้ไม่ตรงประเด็น เราจะทำอย่างไรต่อไปที่จะพัฒนาการเรียนการสอนให้นักศึกษามีความสุขที่ได้ค้นคว้า มีความสุขที่ได้เข้าชั้นเรียน แค่การตั้งคำถามและพยายามที่จะตอบโจทย์ก็ดูเป็นเรื่องที่ยากมาก

บางครั้งความขัดแย้งระหว่างมาตรฐานในการตรวจข้อสอบ กับความเสียใจของนักศึกษาเราจะเลือกอะไร แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเราจะต้องดูว่า จริงๆแล้วนักศึกษากลุ่มนี้ได้พยายามอย่างดีที่สุดหรือไม่ ถ้าแม้แต่ตัวนักศึกษาเองยังไม่เคยพยายามที่จะตั้งใจเรียนเลย การที่เราจะมานั่งเสียใจกับพวกเค้าก็คงไม่มีประโยชน์อะไรเลย

อัพเดทชีวิต

ช่วงเทศกาลกำลังไกล้เข้ามาอีกแล้ว ผมรู้สึกมีความสุขจัง ชีวิตช่วงนี้ของผมค่อนข้างทำงานหนักนะครับ แต่เมื่อทำงานหนักก็รู้สึกดีที่การทำงานของตัวเองเป็นงานที่มีคุณค่า การเห็นเด็กๆได้รับความรู้มันเป็นความรู้สึกที่วิเศษจริงๆ



สองอาทิตย์ก่อนผมได้มีโอกาสเป็นวิทยากรในการจัดอบรมครู ผมค่อนข้างตื่นเต้นนะครับ รวมถึงหนึ่งในครูที่มาอบรมเคยเป็นอาจารย์ของผมสมัยมัธยมด้วยนะ ในอาทิตย์นั้นผมหัวฟูเอามากๆเลยนะครับ ทั้งเตรียมสอนในชั่วโมงปกติ และเตรียมสอนครูมัธยมที่มาอบรม ส่วนตัวผมพอใจในการเป็นวิทยากร แม้ว่าอาจจะมีหลายเรื่องที่ผมควรปรัปปรุง แต่ผมจะพยายามและพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นต่อไป



ช่วงอาทิตย์ที่ 5 ธันวาที่ผ่ามนมา ผมเลือกการหยุดยาวกลับบ้านที่ นครศรีธรรมราช การใช้เวลาดังกล่าวอยู่กับครอบครัวก้อให้ความรู้สึกที่วิเศษนะครับ การได้นั่งคุยกับพ่อและแม่ การได้ดูแลคุณย่าที่ไม่สบายอยู่ก้อทำให้ช่วงวันหยุดของผมมีความหมายขึ้น แม้ว่าจะแลกกับการไม่ได้ทำงานเลยตลอดวันหยุดสามวันแต่ก้อคุ้มนะ



ตอนนี้ผมกำลังรอคอยช่วงปีใหม่ เพราะการได้หยุดยาวละ การได้ฉลองวันเกิดร่วมกับคนในครอบครัว รวมถึงการได้อยู่พร้อมหน้าก้อเป็นช่วงเวลาที่วิทรอคอยอยู่นะ ที่สำคัญผมรอคอยที่จะเจอน้องคนหนึ่งที่ไม่ได้เจอมาเป็นเวลาน่าจะเกือบปี พี่รอคอยหนูเสมอนะ

วันที่ก้าวช้าๆ

ส่วนตัวของผม เป็นคนที่ชอบมองดูถนนหนทาง ชอบมองดูสองข้างทาง ทำไมผมจึงชอบมองดูถนนหนทางหรือครับ ผมจะมาเฉลยให้ฟังกัน

มุมมองชีวิต ผมมองว่าคนเราทุกคนกำลังเดินทาง ทุกๆคนมีถนนของตังเองที่ไห้เดินนั้นเอง บางคนก้อรีบเดินซะเหลือเกินอยากให้ตัวเองประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว เพื่อไปสู่ถนนเส้นใหม่ที่ดูน่าสนใจ ผมมักจะรู้สึกเหนื่อยหน่าย เมื่อเจอเพื่อนที่มีทัศนคติเช่นนี้ ถามว่าพวกเค้าผิดหรือไม่ที่มีแนวคิดแบบนั้น คำตอบคือไม่ผิด และกลับเป็นสูตรสำเร็จให้แต่ละคนทะเยอทะยานสู่สิ่งที่ตนเองต้องการ

แต่ผมกลับมองต่างออกไป กลุ่มคนกลุ่มแรกที่ผมพูดถึง มองถึงเป้าหมายของการเดินทาง ว่าจุดสุดท้ายของการเดินทางคืออะไร และพยายามที่จะไปสู่จุดนั้นอย่างรวดเร็วที่สุด เพื่อได้เริ่มสู่ถนนเส้นใหม่ แต่ผมกลับมองว่า การเดินทางแม้ว่ามันจะช้าไปซักนิด แต่ถ้าเราได้ซึมซับกับความสวยงามระหว่างทาง หยุดที่จะยิ้มทักทายเด็กเล็กๆข้างทางบ้าง ค่อยๆสูดอากาศที่บริสุทธิ์ระหว่างการเดินทาง แบบนี้คนอื่นอาจจะมองว่าเชื่องช้าและไม่มีประสิทธิภาพ แต่ผมกลับมองว่า การเดินทางแบบนี้คือความสุขที่แท้จริง

บางครั้งความสุขของการเดินทาง ไม่ได้อยู่ที่เป้าหมายเสมอไป แต่ความสุขมักเกิดจากการที่เราเลือกที่จะหยิบรายละเอียดระหว่างการเดินทางต่างหาก

ปล.ขอบคุณความคิดถึงของผู้หญิงคนนึ่งที่ทำให้ผมระลึกถึงเธอทุกครั้ง

ท่องเที่ยวสงขลา

บทความที่แล้วผมได้เล่าถึงการเดินทางไปยังอำเภอ นาทวี เพื่อไปเยี่ยมชมเขาน้ำค้าง ในวันต่อมาคือ วันอาทิตย์ที่ 14 กันยายน พวกเราทั้งสามคน คือ ผม พี่แหวน และพี่ปุ๋ยมีเป้าหมายในการเยี่ยมชมตัวเมืองสงขลา เราออกเดินทางแต่เช้า ประมาณ 7 โมง ถึงสงขลาก่อน 7.30 น.เราเริ่มต้น จากการเดินขึ้นเขาตังกวน เพื่อชมความสวยงามของตัวเมืองสงขลา รวมถึงการศักการะสิ่งศักดิ์สิทธ์บนเขา

จากนั้นเราก้อไปช็อปปิ้งยังตลาดนัดวันอาทิตย์ ตลาดนัดวันอาทิตย์ที่สงขลาเป็นตลาดนัดที่ใหญ่มาก ผู้คนมาซื้อหากับข้าวกับปลากันมาก การเดินตลาดทำให้เราเห็นถึงสภาพความเป็นอยู่ของคน สภาพชีวิต การเดินทางมาที่นี่เลยทำให้เราเห็นถึงสิ่งต่างๆมากมายของคนที่นี่

ต่อมาเราก้อไปหาดสมิหลากัน เกาะหนูเกาะแมวยังเหมือนเดิม ผมชอบสงขลาที่เป็นเมืองที่เงียบสงบ ผู้คนไม่พลุกพล่าน ตัวเมืองสะอาดและสวยงาม ทำให้การมาที่หาดสมิหลาของผมก้อยังเป็นความสุขทุกครั้ง

ถนนนางงามเป็นอีกถนนเส้นหนึ่งที่ไม่ควรพลาด ถนนเส้นนี้เป็นถนนที่เต็มไปด้วยร้านอาหารที่อร่อย ผมถึงกับอุทานมาว่า ถ้าผมมีบ้านอยู่บนถนนเส้นนี้คงดี ผมคงมีความสุขกับการรับประทานอาหารที่อร่อยทุกวันแน่ๆ

วันนี้เราเลือกที่จะรับประทานอาหารเที่ยงที่ร้านแต้ อาหารอร่อยมาก แต่ราคาก้อไม่ถูกนะครับ แต่เมื่อเทียบกับรสชาติอาหารผมก้อว่าพอให้อภัยได้ เราทาน ต้มยำแห้ง ปลากระบอกทอด และหมูผัดเต้าหู้ยี้ อืม อร่อยๆทุกอย่าง

เมื่อทานอิ่มแล้ว เราไปสักการะกรมหวงชุมพร รวมถึงการข้ามแพขนานยนต์ ไปเกาะยอ เพื่อชม พิพิทธภัณฑ์ ทักษิณคดีศึกษา ผมว่าเป็นพิพิทธภัณฑ์ที่ดีที่สุดในภาคใต้ที่เดียว

การเดินทางจงบลงในตอนที่เราขึ้นเขาคอหงส์เพื่อนมัสการสิ่งศักดิ์สิทธิ์ โอวว การเดินทางครั้งนี้ดีมากเลย

เขาน้ำค้าง

เมื่อวันเสาร์ที่ 13 กันยายนที่ผ่านมา ผมมีแผนนะครับว่า ช่วงบ่ายของวันนี้ ผมจะมีการเดินทางท่องเที่ยวไปยัง อ.นาทวี จ.สงขลา โดยเป้าหมายของการเดินทาง คือ การไปเยี่ยมชมเขาน้ำค้าง โดยมีเพื่อนร่วมเดินทาง คือ พี่แหวน และพี่ปุ๋ย เขาน้ำค้างมีอะไรน่าสนใจหรือ?

พวกเราเริ่มต้นการเดินทาง โดยออกจากมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ หาดใหญ่ในช่วง เวลาประมาณเกือบบ่ายโมง การเดินทางทุลักทุเลเล็กน้อย เพราะฝนตกอย่างหนักมาก แต่เราก้อยังคงตรงดิ่งสู่จุดหมายที่เรามุ่งมั่นใว้ตั้งแต่แรก

อ.นาทวี เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดสงขลา การเดินทางเราต้องเดินทางใช้ถนนสายเดียวกับการเดินทางไปปัตตานี ตลอดทางมีทหารรักษาการตลอด ผมแอบสังเวทใจ ทำไมเราก็คือ มนุษย์เหมือนกัน เพียงแต่ต่างกันที่ความเชื่อทางศาสนา แต่เราก็หิวเหมือนกัน มีความสุข ความทุกข์เหมือนกัน ทำไมเราต้องฆ่าฟันกันด้วยนะ

อ.นาทวี เป็นอำเภอที่ไหญ่มาก ผู้คนคึกคัก ไม่ได้เป็นอำเภอที่น่ากลัวดั่งที่ผมคิดตอนแรก เราไปรับเพื่อนร่วมทางเพิ่มอีก 2 คน ที่เป็นญาติของพี่แหวน ผมว่าคู่สามี ภรรยาคู่นี้ดูน่ารักดีนะ ความสุขของคนเราคืออะไร บางทีการที่เราเสพย์ความสุขในทุกๆปัจจุบันน่าจะเป็นความสุขที่สุด

เราถึงเขาน้ำค้างก็บ่ายมากนะครับ เราเลยเริ่มต้นภารกิจการปีนเขากันละ อย่าพึ่งตกใจนะครับ เขาน้ำค้างเป็นเขาที่โจรจีนคอมมิวนิสในอดีต ขุดเป็นถ้ำภายในภูเขาเพื่อเป็นที่หลบซ่อน ผมว่าการก่อสร้างน่าทึ่งมาก ภายในถ้ำมีห้องต่างๆมากมาย คงต้องใช้แรงกาย แรงใจ และอุดมการณ์อันแรงกล้าในการสร้างถ้ำแห่งนี้มาได้ น่านับถือ

ทุกห้องตั้งแต่ห้องนอนผู้นำ ห้องประชุม ห้องผ่าตัด ห้องยิงปืน ห้องส่งโทรเลข ผมว่าคนยุคก่อนเป็นผู้ที่มีรสนิยม และมีสายตาที่ยาวไกลจริงๆ แต่ห้องที่สุดแสนจะโรแมนติก ก็คือ ห้องหอของคู่แต่งงาน ที่จะอยู่ออกมานอกถ้ำเพื่อให้ทั้งสองได้มีเวลาส่วนตัวในยามค่ำคืนกลางป่าเขา โอววว ช่างโรแมนติกจัง

ในท้ายที่สุด การสู้รบของโจรจีนก็จบลง โดยการใช้นโยบายที่สันติของรัฐบาลไทย การที่คนไทย มองเห็นถึงความเป็นมนุษย์เช่นเดียวกัน และการชวนพวกเค้ามาร่วมกันพัฒนาประเทศไทย การปราบกองโจรพวกนี้จึงสำเร็จลงด้วยดี

การเดินทางครั้งนี้เป็นการเดินทางที่ดีมาก บางครั้งการเรียนรู้ประวัตติศาสตร์ เพื่อมาแก้ไขปัญหาในปัจจุบัน รวมถึงการเข้าถึงความเป็นมนุษย์ เห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน ก็สามารถแก้ไขปัญหาทุกอย่างลงได้............

แรงดึงดูดทางเพศ

ผมได้รับข่าวคราวของอ.ผู้ใหญ่ท่านนึ่งว่าท่านมีอะไรกับนักศึกษาปริญญาโท ผมค่อนข้างช็อกเพราะมองดูอาจารท่านนี้เป็นอาจารย์ที่น่านับถือ วางตัวดีมาตลอด ไม่น่ามาตายน้ำตื่นเช่นนี้เลย

ผมพิเคราะห์และคิดเพราะผมก็เป็นคนหนึ่งที่ประกอบอาชีพนี้ และคิดถึงมนุษย์ว่าสิ่งที่มนุษย์ปุถุชนคนนึ่งต้องการคืออะไร อาชีพครูบาอาจารย์เป็นอาชีพที่เป็นผู้ให้ มีความสุขที่ได้ทำอะไรเพื่อคนอื่น อาจารย์ท่านนี้ก็เช่นเดียวกัน ตลอดชีวิตปวารณาตัวเพื่อการสอนและทำเพื่อคนอื่นเสมอ

ผมทราบมาว่า ครอบครัวของอาจารย์ไม่ค่อยมีความสุขนัก ภรรยาของอาจารย์ไม่เคยให้เกียจอาจารย์เลย คอยจับผิด และระแวงอยู่เสมอว่าอาจารย์จะนอกใจ จนเป็นที่เอือมระอา ในหมู่อาจารย์ด้วยกันที่คณะ

การที่นักศึกษาคนนึ่งได้รับการเอาใจใส่และใส่ใจจากอาจารย์เป็นอย่างดีในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษา ความรู้สึกเคารพ นับถือและรักใคร่ย่อมเกิดขึ้นจนถึงขั้นมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง(ผมไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า)

แต่เหตุการณ์นี้ได้เตือนผมว่า ผู้ชายกับผู้หญิงมักจะมีแรงดึงดูดเข้าหากันอยู่เสมอ จนบางคนเสียผู้เสียคน เสียชื่อเสียงเพราะแรงดึงดูดอันนี้ จงจดจำใว้ว่าเรามีหน้าที่อะไรและทำหน้าที่ให้ดีที่สุด อะไรที่ไม่ใช่หน้าที่ และจะนำไปสู่การผิดศีลธรรมจงหลีกหนีให้ไกล

บ้านเด็กกำพร้า

เมื่อวันอาทิตย์ที่แล้ว ผมมีโอกาสได้ไปทำบุญที่บ้านคนตาบอด ผมได้อะไรเยอะมากเลยจากการไปในครั้งนี้

ผมโชคดีที่พี่แหวนชวนผมไปร่วมกิจกรรมกับคลื่นวิทยุ 89.5 และ 92 โดยจัดกิจกรรมที่บ้านคนตาบอดที่แถวหาดใหญ่ใน โดยมีดารามาร่วมด้วย คือ มิล่า ขนมจีน และ วงซี - ควิ้น การจัดกิจกรรมดีมาก เป็นอย่างสนุกสนาน อาหารที่นำไปเลี้ยงเด็กตาบอด ก็มี มักกะโรนี ซาลาเปา และไอศกริม

ในตอนท้ายผมอึ้งมาก ตอนเด็กร้องเพลงขอบคุณ ผมถึงกับขนลุกเลยละ มันเป็นหน้าที่ของเราอยู่แล้วที่ต้องช่วยเหลือคนที่ด้อยโอกาสกว่า แต่ดูพวกเค้ากลับมีกำลังใจและไม่ยอมแพ้กับข้อจำกัด ผมกลับมามองตัวเองที่อะไรนิดหน่อยก็ฟูมฟายหมดแรง พอเจอพวกเค้า ทำให้รู้สึกว่า ทำไมเราอ่อนแอจังเลย

ขอบคุณน้องๆที่ทำให้พวกเรามีกำลังใจ และสัญญาว่าถ้ามีโอกาสเราจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง